Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Περιμένοντας την πανσέληνο...

 
Αναζητώντας την πληρότητα της νέας νύχτας που μόλις ανέτειλε, το βλέμμα σου διασταυρώνεται με τη χλωμή ματιά του φεγγαριού. Μια στιγμή αρκεί, για να σου φέρει στη σκέψη τα όνειρα που δεν ανέτειλαν ακόμη. Κι όμως, είσαι ακόμη στην αρχή της νύχτας...
Το φεγγάρι φυλακίζει κάθε θύμηση ή κάθε βίωμα που θα γίνει θύμηση και μόλις γεμίσει, πλημμυρίζοντας αισθήματα, θα ξεχειλίσει το φως του κατάματα, να σε τυφλώσει!
Κι εσύ περιμένεις να γεμίσει, ελπίζοντας σα διψασμένη γη...

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Η βάρκα

Φτιάχνεις ένα όνειρο. Κάθε βράδυ κοιμάσαι, με την εικόνα του να σου σφαλίζει τα μάτια. Σου φαίνεται ακατόρθωτο, μέχρι που ξημερώνει η μέρα που το πρώτο φως του ονείρου παίζει με τα βλέφαρά σου. Κι η βάρκα του ονείρου σε περιμένει να σχίσεις τα αλμυρά νερά, που χρόνια προσπαθείς να ξεχωρίσεις αν είναι δάκρυα ή θάλασσα.
Θα μπεις στη βάρκα;

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Φιλμ νουάρ...

Μυρωδιά από παλιά. Ίσως για κάποιους ναφθαλίνη, αλλά μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, η πιο δροσερή πνοή.
Αν και οι ασπρόμαυρες εικόνες ξεγελούν την όρασή μας, μιας και της στερούν τη δυνατότητα να βλέπουν κάθε χρώμα που πλαισιώνει τη δημιουργία, σου χαρίζουν μια έντονη νοσταλγία για κάτι που πέρασε και δε θα ξανάρθει.
Τελικά, για κάποιους η ζωή μας είναι ένα φιλμ νουάρ, χωρίς βραβείο σκηνοθεσίας.

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Καθώς περιμένει ο ουρανός...

Το φεγγάρι είναι μισό απόψε. Η βραδιά θα μπορούσε να είναι ακόμη και όμορφη, αν οι ήχοι της νοσηρής διασκέδασης των ανθρώπων δεν παραβίαζαν αβίαστα τα όνειρα και τις σκέψεις μας.

Τα αστέρια περιμένουν να σωπάσει κάθε ανθρώπινη φωνή για ν' αρχίσουν τον χορό τους, σ' ένα αντάμωμα που κρατάει μέρες, ίσως και χρόνια. Το τραγούδι θα 'ναι δώρο απ' το φεγγάρι, όπως θα γεμίζει.

Οι ευχές περιμένουν ν' ανθίσει ο ουρανός. Κάθε ευχή και άνθος...


Όλος ο ουρανός περιμένει μ' ένα τρελό σκίρτημα που πέφτει σαν πρωινή δροσιά στις καρδιές μας και τις σώζει από τον θάνατο της μελαγχολίας...



Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Βαδίζοντας στο ξέφωτο...

Τριγύρω σου παρέες, γελάνε, φωνάζουν, χειρονομούν. 
Τριγύρω σου κόσμος, περνάει, κοιτάει, αφουγκράζεται.
Τριγύρω σου ζωή, περνάει, σταματά, χάνεται.


Κι εσύ στο κέντρο. Βλέπεις. Παρατηρείς. Ακούς. Μα δεν πλησιάζεις. Δεν αγγίζεις. Δε συμμετέχεις.


Περπατάς μόνος σου ανάμεσα στα πελώρια δέντρα που επέλεξες για συντρόφους, καθορίζοντας το δικό σου μονοπάτι. Στην πορεία σου, σπάνε πολλά μικρά κλαδιά και υπερπηδώνται πολλοί μεγάλοι κορμοί, αλλά η πορεία σου παραμένει μία. Αυτή επέλεξες με κόστος να τη βαδίζεις μόνος. 


Το δάσος σε κυκλώνει μα εσύ περπατάς στο ξέφωτο...

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Ο ουρανός που σου μιλάει...

Σαν παιδί, ξαπλώνεις πάνω στο δροσερό χορτάρι, πάνω στην πατημένη γη, πάνω στο λερωμένο δρόμο και η μόνη σου σκέψη, η μόνη σου έγνοια, δεν είναι μήπως λερωθούν τα ρούχα σου, αλλά τι πλάσματα θα φτιάξεις σήμερα, ανάλογα με τα συναισθήματά σου, στο καθιερωμένο σου πια, ραντεβού με τον ουρανό.


Σύννεφα περνούν μπροστά σου, πολιτείες χωρίς αρχή και δίχως τέλος που ποτέ κανείς δε μπόρεσε να δαμάσει, όσα όνειρα κι αν έκανε. Τη μια περνά μπροστά σου ένας μικρός λαγός που τρέχει να κόψει λουλούδια και σε κάνει να μειδιάς ενδόμυχα και την άλλη ένας ελέφαντας που απλώνει την προβοσκίδα του, για να προσφέρει στον λαγό το λουλούδι του. Και τα σύννεφα θαμπώνουν τότε κάτω από τα βλέφαρά σου...


Το αερόστατο που έφτιαξες σ' ένα άνοιγμα των ματιών σου, μετά από τα δάκρυα που σ' έλουσαν, έχει φύγει χωρίς εσένα κι εσύ, το αποχαιρετάς βλέποντας πως ταξιδεύει να βρει τα όνειρά σου, τα όνειρα που ακόμη κι εσύ ο ίδιος που τα έπλασες, φοβάσαι να τα συναντήσεις. Κι είναι εκείνη η μοιραία στιγμή, που το σύννεφο γίνεται πρόσωπο και σου χαμογελά. Είναι η πρόκληση που σου φωνάζει να την ακολουθήσεις.


Μα μένεις εκεί. Ξαπλωμένος στο χορτάρι, στο δρόμο, στο χώμα. Τα σύννεφα χορεύουν όπως κάθε τέτοια τον πολύχρωμο χορό τους, μέχρι να χαθεί και το τελευταίο, περιμένοντας το πρώτο άστρο να του αλλάξει τη σκοπιά. Σε φυλάει ο ουρανός... μα πάνω απ' όλα, φυλάει τα όνειρά σου!

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Ήχοι του κόσμου

Έχοντας μόλις γυρίσει από εκδήλωση συμφωνικής ορχήστρας, κάθομαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ακούγοντας τους ήχους του ζουρνά που γυρνάει στον αέρα αυτή την ώρα. 


Σκέφτομαι τη διαφορά που ταλανίζει τους ανθρώπους και την ομοιότητα που τους χαρακτηρίζει, μέσα στην άγνοιά τους. Παρ' όλα αυτά, προβληματίζομαι με το πόσο ηχηρή θέλουν να καταστήσουν αυτή τη διαφορά...


Ο ήχος των βιολιών, μοναδικός! Δυνατός, αλλά όχι παράταιρα. Δύναμη που του ταίριαζε γάντι. Ο ήχος του ζουρνά, γνωστός! Θύμηση από παράδοση και κάτι οικείο, αλλά σαν παραφωνία. Ήχος που σου θυμίζει κάτι, αλλά δεν είναι αυτό.


Τελικά, το οικείο και το γνωστό το ορίζει το είναι σου και κάθε σου συναίσθημα...

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

Αθλητής στην κερκίδα...

Τα παιδιά στην παραλία παίζουν με τις ρακέτες τους, κάνοντας τον ενοχλητικό ήχο για 'σένα, έναν αιώνιο ρυθμό που καθορίζει τις κινήσεις γύρω σου. Κι όλα γυρίζουν με το τακ- τακ.

Το μπαλάκι φεύγει πολλές φορές και κάποιο από τα παιδιά τρέχει να το πιάσει. Το άλλο ίσως να δυσανασχετεί. Αλλά η ζωή χάνει τη ροή της όταν συναγωνίζεται. Ο πρωταθλητισμός είναι για το γήπεδο και η ζωή πολλές φορές, είναι και κερκίδες...

Έχω φυλάξει μια μικρή θέση, πάνω από τη μικρότερη και πιο ασήμαντη θύρα, για να μη μ' ενοχλεί κανείς την ώρα που αναμεταδίδω τον αγώνα. Για να μη μ' ενοχλεί κανείς την ώρα που αφήνω τη μικρή μου θέση και γίνομαι κι εγώ αθλητής. Όχι για να νικήσω, μα για να παίξω...

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Στέλνοντας μήνυμα μέσα σε μπουκάλι...

Πολλές φορές, αν όχι τις περισσότερες, μέσα μας χορεύουν μηνύματα που λένε πολλά, γιατί δεν έχουν παραλήπτη. Αυτά τα μηνύματα είναι τα πιο γεμάτα. Κανένα πλαίσιο δεν τα υποστηρίζει...

Το μόνο τους μέσο, ένα αδειανό μπουκάλι, που μπορεί να κοιτάζει τη θάλασσα και να την περιγελά, που μέσα του ταξιδεύει ένα στεγνό μήνυμα, ψάχνοντας να βρει την ελπίδα.

Η θάλασσα πάντα θα θυμώνει που τη χρησιμοποιείς, μα το κάνει για να μην την περιπαίζουν. Αυτή ορίζει την πορεία μας... παρακάλα μονάχα, το αεράκι να σε συντροφεύει. Αν ο παραλήπτης δε βρεθεί, να χαίρεσαι που τα λόγια σου ταξιδεύουν...

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Περνούν τα χρόνια...

Περνάν οι μέρες κι από πίσω σέρνουν χρόνια. Τα χρόνια φέρνουν αναμνήσεις και συναισθήματα κι ο καιρός... γυρίσματα. 


Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, σκέφτεσαι τι έχεις κάνει, που πας, τι θα κάνεις και τόσα άλλα ερωτήματα που λες και αντικαθιστούν κάθε ευχή και δώρο, τρυπώνουν στο μυαλό σου. Φυσικά, υπάρχει και η μερίδα ανθρώπων (;) που δε χαλάει τη ζαχαρένια τους...


Μα ποιο είναι εκείνο τ' όνειρο που λέει πάντα αλήθεια και δεν αφήνει χαρακιές, όπως λέει και το άσμα; Κάπου διάβασα σήμερα (και είναι μόλις η πρώτη ώρα της μέρας) ότι όταν κοιμάσαι βλέπεις όνειρα... όταν όμως, είσαι ξύπνιος κάνεις όνειρα.

Κι εγώ, στη σκάλα του χρόνου, ακροβατώ στο σκοινί της στιγμής, ζώντας όμως το ρίσκο των συναισθημάτων. Ακόμη και με κλειστά μάτια, γιατί τότε μου είναι πιο εύκολο... κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι ένα μικρό μονοπάτι που δε βυθίζομαι, αλλά βαδίζω και φτάνω...


Αυτό θα είναι το εσαεί μου δώρο... τα όνειρα! Καρδιά καλοκαιριού, απόγειο της σκέψης, τρέλα της φαντασίας, δροσιά του μυαλού, όνειρά μου!


Χρόνια μου πολλά...

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, αμίλητα...

Παράγγελμα βαρύ που όμως, ελαφρύνει τη διάθεση να πιεστείς για μια κίνηση που ίσως, δε οδηγήσει ένα βήμα πιο κάτω.


Κι εσύ, από μια θέση που βλέπει μπροστά ή πίσω, σκέφτεσαι την επόμενη κίνησή σου. Αυτή που μπορεί να σε φέρει λίγο πιο κοντά στο κάτι που θα φεύγει απ' το τίποτα. 


Αναμονή για το επόμενο παράγγελμα...

Η ουσία του μόνου...

Καμιά φορά, στην προσπάθειά σου να ψάξεις για λέξεις, σκοτώνεις τις εικόνες και τα συναισθήματα που σου γεννούν τα βιώματα. Μια λέξη, είναι τόσο εύκολο να ειπωθεί, όσο το νερό να χυθεί από τη μεταφορά του από μπουκάλι σε ποτήρι.

Κυνηγάς το χρόνο ελπίζοντας να τον ξεπεράσεις, χωρίς να σε νοιάζει αν ο χρόνος που θα χάσεις στην προσπάθεια αυτή, είναι η ζωή σου. Ο χρόνος δε νικήθηκε ποτέ. Το θέμα είναι να μην τον κάνεις εχθρό σου.

Το απόλυτο βιώνεται μία φορά. Όλα τα άλλα, είναι απλώς υποκατάστατα της ανάμνησης που η λήθη απαξιώνει. Η ουσία κρύβεται στη μια φορά που θα κρατήσει για πάντα...

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Του καλοκαιριού μια νύχτα

     Τραγική φιγούρα μέσα στο σύννεφο χαράς που απλώνεται γύρω σου, εσύ. Καλοκαίρι! Κι ενώ οι μυρωδιές του απλώνονται από μπαλκόνι σε βεράντα κι από πρεβάζι σε παράθυρο, ο ενοχλητικός ήχος του κατ' εξοχήν εντόμου της εποχής, σε ξυπνάει. 

     Το ραδιόφωνο παίζει μια γνώριμη για 'σένα μελωδία που σε πονάει περισσότερο κι από τη θύμηση του χειμώνα, μες στην καρδιά του καλοκαιριού. Όσο πιο όμορφη είναι η μέρα λέει, τόσο πιο βάσανο η ζωή. Κανείς δε λογαριάζει όμως τι φέρνει η νύχτα...

     Η νύχτα σέρνει στο διάβα της όνειρα και μνήμες που η μυρωδιά της γαρδένιας που σκορπάει η δροσιά της ώρας, δε μπορεί να σβήσει. Τα όνειρα διακατέχονται από μεθυστικό άρωμα, που άπαξ και φορεθεί μία φορά, αφήνει ανεξίτηλα τα χνάρια της υπογραφής του. Έτσι, η νύχτα μπορεί μόνο να βιωθεί λίγο πριν την αυγή. Εκεί που το πιο βαθύ σκοτάδι σε τυλίγει, αφήνοντάς σου την υπόσχεση για φως, που όμως, σε τυφλώνει.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Ο κόσμος των αστροναυτών

     Στοχεύεις ένα αστέρι που είναι μακρυά. Σκοπός σου είναι να το φτάσεις. Το βλέπεις μοναχικό. Κι αφού έχεις καταφέρει να προμηθευτείς τον απαραίτητο εξοπλισμό ονείρων... το αστέρι έχει πέσει.

     Τραγικό κομμάτι στη ζωή κάθε ανθρώπου, ερωτευμένου με τα συναισθήματα που ξέρει ότι αποτελούν τον κόσμο των αισθήσεων, είναι η αποτυχία και η απογοήτευση πως κάποιος άλλος σε πρόλαβε.


     Νομίζεις πως επειδή τ' αστέρια είναι αιώνες κολλημένα σε μια σκοτεινή άβυσσο, η καρδιά σου τα διεκδικεί έχοντάς τα δεδομένα. Κρίμα που τ' αστέρια πέφτουν κι οι επιθυμίες μας παίρνουν τη θέση τους... ο κόσμος των ερωτευμένων είναι διαστημόπλοιο.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Επισκέπτες χτυπούν




     Σε κάθε χτύπο της πόρτας, σε κάθε κουδούνισμα του τηλεφώνου, σε κάθε βάδισμα στο δρόμο, η ίδια απορία: Ποιος να 'ναι;
    
     Πάντα είναι κάποιος γνωστός ή κάποιος ξένος. Κάποιος οικείος ή λιγότερο φιλικός, κάποιος ανεπιθύμητος ή επιθυμητός... οι περισσότεροι κατά το δοκούν "φίλοι".

     Τις περισσότερες φορές, όλα αυτά τα "χτυπήματα" ακούγονται σε ώρες ακατάλληλες για 'σένα. Αλλά ποια είναι η κατάλληλη ώρα; Η ώρα που μπορείς να αφιερώσεις λίγο από το χρόνο των ονείρων, των σκέψεων, των ταξιδιών στους άλλοτε πολύ κι άλλοτε λίγο, ενοχλητικούς επισκέπτες σου; Ζεις με ανθρώπους ή μήπως ζεις ανάμεσά τους αλλά χωρίς αυτούς;

     Κακά τα ψέματα. Άνθρωπος είσαι κι εσύ, όπως κι εγώ, όπως και όλοι μας. Ναι, συμφωνώ. Ούτε εγώ θέλω να καταπιέζομαι και πολύ περισσότερο, να πνίγω τις επιθυμίες μου. Αλλά να, υπάρχουν φορές που πρέπει να μπορείς να σεβαστείς τους γύρω σου, ανεξάρτητα από το αν θα επιδείξουν τον αντίστοιχο σεβασμό. Καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς όλοι μας ζούμε μαζί με άλλους ανθρώπους.

     Είναι στιγμές που θα 'θελα, να είχα μια σπηλιά στην άκρη ενός βράχου. Να μπαίνω μέσα και το μόνο "χτύπημα" που θα μπορώ να ακούω, να είναι αυτό των κυμάτων πάνω στα βράχια. Να κοιμάμαι κι ο μόνος μου επισκέπτης να είναι ο φλοίσβος και η αλμυρή δροσιά. Ακόμη και τα δάκρυα, θα εναρμονίζονταν με το υπόλοιπο υδάτινο περιβάλλον.

     Ζω σ' ένα σπίτι. Έχω το δικό μου δωμάτιο. Έχω τα δικά μου πράγματα. Έχω τη δική μου παρέα. Ακούω τη δική μου μουσική. Έχω τα δικά μου βιώματα. Κι όμως, κάτι λείπει...

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Κυνηγητά





Γυρνάς στο σπίτι σου την ίδια ώρα. Η ρουτίνα των κινήσεών σου, παραμένει σταθερή. Το καπάκι του laptop ανοίγει και μοιάζει να ανοίγει μπροστά σου η θέα του πελάγους που μπορείς να αρμενίσεις. Όχι γιατί έχεις εθιστεί στο άψυχο, αλλά γιατί ξέρεις ότι θα γράψεις αυτά που θες και θα μείνουν. Τίποτε αντίστοιχο με την καθημερινή σου πραγματικότητα δηλαδή...

Το κινητό χτυπάει και παρ' όλο που βλέπεις κάτι γνώριμο, η όψη του σε τρομάζει. Ο άλλος κόσμος, ο έξω από το καπάκι, σε κυνηγάει. Κι εσύ κυνηγάς τη νύχτα...

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Η μέσα ζεστασιά


Έξω δροσούλα. Μέσα δροσιά. Ακόμη πιο μέσα ζεστασιά. Όχι αυτή που σε καίει, αλλά αυτή που σου αφήνει μία λέξη, μία εικόνα, ένα όνειρο. Το θερμόμετρο κόκκινο. Όσο περνάει η ώρα και παίρνει να χαράζει, θ' ανεβαίνει όλο και πιο πολύ η θερμοκρασία. Έξω; Μέσα; Ακόμη πιο μέσα;
     
     Τώρα καλά. Μετά αρκετά υποφερτά. Αργότερα ανεμιστήρας. Όχι τόσο για να καταπολεμήσεις η ζέστη, όσο για να τη ξεχάσεις. Δουλειές, υποχρεώσεις που όσο περνάει ο καιρός αυξάνονται. Τώρα; μετά; Αργότερα;

     Τώρα, μετά, πάντα: Τη μέσα ζεστασιά!

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

Σα σκουπίδια

Η αλήθεια είναι πως τα σκουπίδια πολλοί τα μίσησαν, μα την ακαταστασία, κανείς! 

Δε μας αρέσει να μαζεύονται σκουπίδια γύρω μας, αλλά δυστυχώς, είμαστε εμείς οι ίδιοι αυτοί που δηλητηριάζουμε τις ψυχές των γύρω μας, κάνοντάς τες, να μοιάζουν με... σκουπίδια.

Άτιμο πράμα η χωματερή όμως... ανακύκλωση;

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Μποέμ...

Και ποιος δεν έχει μια κάποια προκατάληψη με τις "όπερες"; Δηλώνω ότι μέχρι πρότινος, άνηκα κι εγώ στην ομάδα των προκατηληφθέντων, από την άποψη ότι ένιωθα πως μια όπερα και γενικά, αυτού του είδους τη μουσική, δε θα μπορούσε να με εκφράσει. Έκανα λάθος...

Είναι όντως, μακρυά από το δικό μας πολιτισμό και κουλτούρα, αλλά τόσο κοντά σε κάθε συναίσθημα που θα μπορούσε να κρύβει κάθε ευαίσθητη ψυχή. Τόσο τα λόγια, όσο και η μουσική που ντύνουν την εν λόγω ερμηνεία είναι φτιαγμένα το ένα για το άλλο.

Να περιγράψω, τί; Την αλύγιστη αγάπη κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες; Το αίσθημα της υπέρβασης; Δεν περιγράφω τίποτα...

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Απέναντι

Καμιά φορά αναρωτιέσαι: Πώς περνάς απέναντι; Αξίζει;

Φίλε μου, θα μάθεις μόνο αν κάνεις τον κόπο ν' απλώσεις το ποδάρι σου. Δεν έχει σημασία αν θα φτάσεις, σημασία έχει που θα τολμήσεις...

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Σκέψεις... 2

Λίγες σκέψεις πάλι...

Δεν το καταλαβαίνω! Αυτό το "όχι" που βγαίνει τόσο βέβαια σαρκαστικό και σίγουρα, μέσα σε μια ζωή γεμάτη αβεβαιότητα. Πριν προλάβεις όμως, να αναρωτηθείς γιατί ειπώθηκε, κάτω από ποιες συνθήκες και τις γνωστές δικαιολογίες που όλοι ψάχνουμε, για να μην αρχίσουμε να κλαίμε, έχει ειπωθεί και δεύτερο. Και δεν είναι τόσο το "όχι", όσο το ύφος, ο τρόπος και οι συνθήκες...

Καμιά φορά, αισθάνομαι σα να πρωταγωνιστώ, ή μάλλον να έχω εγκλωβιστεί στην οθόνη ενός φιλμ νουάρ και ξαφνικά να μπαίνει ένα χρώμα. Εγώ τρέχω να το κυνηγήσω κι αυτό, είναι αυτό που τελικά θα με καταστρέψει.

Ανερμάτιστα και χωρίς προοπτική best seller, συνεχίζω να γράφω μήπως και ξεκαθαρίσω σκόρπιες σκέψεις που βρυκολακιάζουν χρόνια τώρα, σε χαρτιά κι ένα παράταιρο μυαλό. 

Τί είναι αντικειμενικό και πως το ορίζεις από τη στιγμή που αρχίζεις με το "κατ' εμέ"; Είναι κακό να διαφέρεις; Είναι κακό να μην κολλάς στη φάτσα των δήθεν, ξεκοκαλίζοντας μια αναμασημένη και ξερασμένη κουλτούρα των πάλαι ποτέ "καλλιτεχνών"; Το ιδιαίτερο γιατί να είναι κακό; 

Δε σ' αρέσει ρε φίλε κι είμαι μαζί σου! Αλλά εμένα μ' αρέσει και δε με πείθεις! Γιατί σε κουράζει λοιπόν, η υπομονή μου να μη με πείθεις για κάτι που δεν έχεις δουλέψει, απλά "δε σου άρεσε";

Σ' έναν ιδανικό κόσμο άραγε, τί δε θα υπήρχε;;;;;;;;;;; 

Αύριο που θα τα ξαναδιαβάζω όλα αυτά, θα έχω καταφέρει να λύσω τα μισά ή πάλι θα με ξεσηκώσει ο Μπαλζάκ και θα σκέφτομαι "κρίμα"...;

Αυτά...

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Παρατηρήσεις

 Λοιπόν, παρατηρούσα...

Αν κολλούσαμε ένσημα σε κάθε λάθος εκτίμηση για ένα άτομο, τώρα θα είχα βγει στη σύνταξη και με το εφάπαξ, θα έπαιρνα εξοχικό στη Λευκάδα. Γιατί όμως;

Υποψιάζομαι πληθώρα αιτιών αλλά και πάλι, η βεβαιότητα δε με αγγίζει. Στο να παρεξηγούμε ακολουθούμε μεθόδους πρωταθλητισμού, αλλά σε μια περισσότερη επιεική εκτίμηση- εντύπωση, τα αναβολικά μας έχουν μπλοκάρει.

Η αλήθεια είναι όμως, για να δικαιολογήσω και λίγο τα αδικαιολόγητα, ότι κουραζόμαστε να βρίσκουμε ελαφρυντικά για τους άλλους, τη στιγμή που κανείς δε βρίσκει για μας. Αλλά κι αυτό, τί δείχνει άραγε;

Ένα είναι σίγουρο: Η αλλαγή έρχεται από μέσα πρωτίστως!

Σκέψεις...

Λίγες σκέψεις μόνο, πριν κοιμηθώ, μήπως κοιμηθώ μ' αυτές και κάποτε καταφέρω να βρω μια απάντηση... ή μήπως όχι;

Ακόμη δεν έχω καταλάβει την επίμονη επιμονή της προσπάθειας του εκάστοτε "άλλου" να σε πείσει για το άδικό του! Νιώθω περίπλοκα αντιμετωπίζοντας αυτή την προσπάθεια: Υποτιμημένη για τη νοημοσύνη και την κατανόηση που μπορώ να διαθέσω αλλά και αδικημένη σαν ανθρώπινη υπόσταση, ρε φίλε! Πώς να το κάνουμε, έχω διαφορετική άποψη και μπορεί να είναι και πιο σωστή... δε θες να τη δεχτείς, πάσο! Αλλά μη μου επιβάλλεσαι...

Διαβάζοντας ξανά τα ποιήματα που κατά καιρούς γράφω, αναρωτιέμαι: για ποιον τα γράφω; Αλλά παρ' όλα αυτά, δε με νοιάζει γιατί διαβάζοντάς τα, ξαναζώ τα ήδη περασμένα στο πετσί μου, συναισθήματα και χαίρομαι, που τα έχω κρατήσει γιατί είναι πλέον κομμάτι από 'μένα. Δημιουργήθηκαν από ένα περασμένο, αλλά όχι και ξεχασμένο συναίσθημα.

Αύριο, διαβάζοντας όλα τα παραπάνω θα αναρωτηθώ υπό την επίρρεια ποιου ποτού τα έγραψα, αλλά θα ξέρω όπως και ξέρω, ότι είμαι νηφάλια (σωματικά τουλάχιστον, γιατί η ψυχή μου βράζει).

Η προσπάθειά μου να βρω Τον Θεό μέσα από Τον Ίδιο κι όχι από τους ανθρώπους πάει άπατα! Αλλά δε θα γυρίσω σ' αυτούς... ξέρω ότι είναι εκεί και με περιμένει.

Ξέρω ότι ένα αρχινισμένο ποίημα με περιμένει να το τελειώσω κι εγώ ήδη μιλάω για 2 πουλιά που θα γεννηθούν και θα με ντύνουν με τα συναισθήματά τους. Γιατί αν περιμένω από τους ανθρώπους... σώθηκα!

Καληνύχτα εαυτέ μου, γιατί μόνο εσύ θα τα διαβάζεις! :)


Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

Παραμυθένιος μύθος

Πάνω στο ξημέρωμα θα κλείσω
κάθε μάνταλο, καημό και παραθύρι
κι απ' το μαύρο πίνακα θα σβήσω
καθετί που να θυμίζει αυτό το πανηγύρι.

Τ' απαλό το γιασεμί δε βρίσκω
ένα παραμύθι να μου πει,
σα γείρω στο μικρό του ίσκιο
πριν ο ήλιος πια χαθεί.
 
Σ' ένα κόκκινο βαθύ ποτάμι
το 'να του παπούτσι έχασε θαρρείς
σα να γεύτηκε ασπαρτάμη
για τη γλύκα μιας στιγμής.

Με το 'να πόδι να κουτσαίνει
ο διωγμένος βασιλιάς κοιτά
αν η κλεμμένη τους Ελένη
νέα πλώρη του ζητά.

Κι εγώ στο παραμύθι ακουμπάω
σα σε δυνατό κορμό
μα τη λήθη αποζητάω
να ξορκίσω τον καιρό.

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Άγιος ποιητής



Ξενύχτι άγριο προσμένει
μιαν απόφαση να δώσει,
αν το γιατρικό το βρήκε
ή το μαχαίρι πιο βαθιά θα χώσει.

Όσο παλιά είν' η πληγή
τόσο σε καίει ο χρόνος
που όπως λες και οι παλιοί
είναι της καρδιάς ο πόνος.

Αυτός ο άγιος ποιητής
που το μαρτύριό του γράφει
κινάει θαρρείς την πένα μου
που 'ταν αιώνες πα στο ράφι.

Μα το μελάνι δε στεγνώνει
της τρέλας το ποτό,
κάθε βράδυ στα σεντόνια
χαϊδεύει τον πυρετό.

Καμιά φορά αγιάζεις
δίχως λέξεις, δίχως προσευχές
λες και το καντήλι σου το καίει
η στιγμή απ' τις στιγμές.

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Οι στάλες της σιωπής



Υγρή η σιωπή που πέφτει
μα δεν την ακούει κανείς
σαν το κλάμα από τις λέξεις
που θρήνησε ένας ποιητής.

Μες στην κατάρα αθροίζει
τους στίχους που τον κυνηγάν
και πως το πηλίκο της ζωής του
ήταν ένα φοβισμένο αν.

Στο λιμάνι της σιωπής
έδεσε κάβο τους λυγμούς του,
με την πιο βαριά του άγκυρα
στα σκοτεινά βυθίστηκε ο νους του.

Μια σκιά που κρύβεται
απ' τη σκιά του ήλιου
σε τυραννά νοχελικά καιρό
σα σαπίλα κάποιου φύλλου.

Κι είν' ο σπόρος του ωχρός
της πάντα καταχνιάς του
μες στη σιγή της μοναξιάς
της αφανούς καρδιάς του.

Δεν το πότισε τ' αστέρι
που έπεσε στην άμμο
και τα όνειρα χαθήκαν
θάφτηκαν μαζί του χάμω.

Μήτε βγήκε το φεγγάρι
προδωμένο να το βρει
το χαμένο του αστέρι
απ' το ουράνιο το βιγλί.

Τα κύματα πια πάψαν
ν' ακουμπούν την αμμουδιά
γιατί ο αφρός λες και γλυκαίνει
απ' τη σπαρμένη αστροφεγγιά.

Η σιωπή όλα τα βλέπει
μα στο χρόνο δε μιλά
λες και μένος έχει πάρει
την ώρα που κυλά.

Οι σταγόνες της δε ξέρουν
από πικραμμένη γη
αφού κάθε τους καρτέρι
σέρνει πίσω την αυγή.