Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Από έρωτα


Τόσο που να ψάχνεις να βρεις 
νέες λέξεις. 
Γιατί αυτές που έχουν ειπωθεί ξανά
μικρές σου μοιάζουν. 
Και είναι. 
Σα να προσπαθείς να περιγράψεις 
τα χρώματα μιας δύσης. 


Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Μια απογοήτευση είσαι ουρανέ


Πέφτουν, λέει, αστέρια 
και δεν είδα ούτε ένα. 
Δε μου χάρισε κανένα 
τα δικά σου χέρια. 

Μα εγώ στον ουρανό 
βγήκα και σε ψάχνω. 
Με φως όνειρα φτιάχνω
σ' ένα κόσμο σκοτεινό. 

Μόνο τα μάτια σου να δω
μονάχα αυτά γυρεύω
Γι' αυτή τη λάμψη θα παλεύω
σ' όποιο σύμπαν κατοικώ. 



Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Ήρθαν τα σύννεφα κι έφυγαν πάλι


Ήρθαν τα σύννεφα 
κι έφυγαν πάλι. 
Τόσο που δάκρυα έπεσαν 
κι έσβησαν πριν 
απ' τα μάτια κυλήσουν. 
Έτσι που ξέσπασες 
για να χαμογελάσεις ξανά. 
Ήρθαν τα σύννεφα 
κι έφυγαν πάλι. 

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Στους δρόμους εκείνους


Στους δρόμους εκείνους 
που περπατούσαμε μαζί 
απόψε περπάτησα. 
Στα ίδια στενά, 
στις ίδιες εικόνες.
Κι εσύ πουθενά. 
Μα εγώ σε προσμένω 
και ξέρω πως θα 'ρθεις.
Σα σήμερα ήταν 
που τα μάτια σου για πάντα βαθιά μου 
γράψανε ένα γιατί. 
Σα σήμερα ήταν
που πάντα θα είμαι εκεί. 
Στις γνωστές διαδρομές 
και σ' άλλες που θα πάμε μαζί. 

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Περιμένω εσένα


Και σε περιμένω. 
Περιμένω εσένα που είσαι αυτό που δίνει χρώμα στις λέξεις μου 
κι αέρα στα φτερά μου.
Εσένα που το γέλιο σου κρατάει το δικό μου 
κι εσένα που τα μάτια σου κοιτάζουν στα δικά μου 
καθώς αυτά κοιτάζουν βαθιά μες στη ψυχή σου. 
Περιμένω εσένα που τα χέρια σου, καθώς με κρατούν 
με φωτιές πλημμυρίζει η νύχτα 
και σου δίνει φωτιά και φιλί,
υλικά που όταν είναι μαζί
φτιάχνεις καινούριους κόσμους. 
Περιμένω εσένα που πρόσμενες κάτι που στο δίνω εγώ. 
Αυτό που όποιος το πάρει, φυλαχτό το φορεί 
και στον κόσμο μ' αυτό προχωράει. 
Περιμένω εσένα που όσες μάχες κι αν δώσω θα βγω νικητής. 
Γιατί έτσι είναι από πάντα, 
στη ζωή να κερδίζει αυτός που αγαπά πιο πολύ.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Να ζεις, ν' αγαπάς και να... πληγώνεσαι.


Να ζεις, 
ν' αγαπάς 
και να πληγώνεσαι. 
Επειδή δεν έλειψες σ' αυτόν 
που κάθε ανάσα σου ορίζει. 
Κι εσύ ν' ανασαίνεις πιο βαθιά
ζητώντας τη μιλιά του, 
κρατώντας τη χαρά του 
βαθιά μες στην καρδιά. 
Να καιν τα σωθικά σου 
στο κάθε κοίταγμά του 
και το δικό σου στο κενό. 
Κι εσύ ν' αγαπάς.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Περί πάντων


Την είπαν μπλε ώρα κι ήταν λες και δε μπορούσε άλλο χρώμα να κλείσει μέσα του την απεραντοσύνη του ορίζονται, την ώρα αυτή. Σαν το άπειρο της σκέψης, που δεν έχει ώρα. Μπλε, όπως το χρώμα τ' ουρανού που κλείνεται στη θάλασσα, σε κάθε του διάθεση. Μπλε, όπως σου μοιάζει το ξημέρωμα. Κάθε ξημέρωμα που τα βήματά σου σε οδηγούν σε δρόμους γνώριμους. Είτε αυτοί οδηγούν κάπου, είτε απλώς σου χαρίζουν τη διαδρομή τους. Σαν τους ανθρώπους: δε ξέρεις ποιοι θα μείνουν στη ζωή σου, προσφέροντάς σου κάτι περισσότερο από την παρουσία τους. 
Ξεκίνησα με τη μπλε ώρα, χωρίς να σκέφτομαι κάτι περισσότερο γι' αυτή, αλλά γιατί μου θύμισε το "οριακό" του χαρακτήρα της: διαχωρίζει τη μέρα με τη νύχτα. Ή μήπως απλώς είναι το σημείο που συναντιούνται; Αυτή η μοναδική στιγμή που οι παράλληλες πορείες των χρωμάτων, των φωτών, ανταλλάσσουν τα χαμόγελά τους, τις κραυγές και τα βαθιά τους καρδιοχτύπια. Σαν τη μοναδική στιγμή στις ζωές δυο ανθρώπων, που οι παράλληλες -για χρόνια- πορείες τους, μπήκαν στην ίδια τροχιά και συναντήθηκαν. 
Συναντήθηκαν την πιο κρίσιμη στιγμή, εκείνη που ή θα χάνονταν ή θα ενώνονταν για πάντα και διάλεξαν..,
Αυτό που η πορεία τους θα δείξει. Αυτό που είχαν από πριν διαλέξει. Αυτό που από πάντα είχε γραφτεί. 
Και τότε, γίνονται τα πάντα. Γεμίζει νόημα η ύπαρξη, αλλάζουν χρώματα οι ανατολές, οι δύσεις και κάθε ώρα, μέσα από άλλα μάτια. Από άλλα χείλη λόγια, μουσικές που καταγράφονται στο άπειρο. 
Κι εσύ κομμάτι του απείρου, περνάς στην αιωνιότητα, μέσα από το καρδιοχτύπι σου που αλλάζει. Κρατώντας σφιχτά κάθε στιγμή, σαν ακόμη μην πιστεύεις πως παράλληλες πορείες, που ήταν να βρεθούν, τώρα πηγαίνουνε μαζί.


Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Γιατί


Να ψάχνεις τις λέξεις μια - μια 
κι ήχος να μη βγαίνει. 
Να 'ναι όλες τους βουβές 
νόημα κανένα. 
Γιατί. 
Γιατί οι στιγμές που προσπερνούν 
πιο δυνατές ηχούν. 
Κι οι ασυνόδευτες οι νότες 
πιο πολλά σου λένε. 
Γιατί. 
Γιατί κι οι λέξεις δε μπορούν, 
δε μάθανε ποτέ βαθιά τι μένει. 
Δε μπόρεσαν τους χτύπους της καρδιάς 
σωστά να περιγράψουν 
όταν αλλάζουν οι ρυθμοί. 
Γιατί. 
Για να μη ψάχνεις το γιατί 
μικρή μου υπερβολή.