Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Ν' ανήκεις κάπου

Να 'ναι ξημέρωμα, ν' ακούς το ίδιο τραγούδι που φωτίζει μες στη νύχτα τη μοναχική σου γη για χιλιοστή φορά, να σκέφτεσαι το ίδιο ζευγάρι μάτια. Να μην τα 'χεις μπροστά σου, μα να τα βλέπεις. Ν' ακούς τις μουσικές των φιλιών σας. Να βλέπεις τα χρώματά απ' τα χαμόγελα που ζωγραφίζουν τα χείλη αυτά, που ποτέ δε θα χορτάσεις. Να είσαι μόνη αυτή την ώρα, μα ν' ανήκεις κάπου. Ν' ανήκεις εκεί. Εκεί που είναι κάθε σου χτύπος και κάθε σου σκέψη. Στην αγκαλιά που κουμπώνεις. Στη ματιά που λαχταράς. Πάντα εκεί ν' ανήκεις. Κι ας είν' το πάντα λέξη. Για σένα είναι αυτό το άπειρο χρονικό όριο, που δεν έχει όρια. Κι εκεί ν' ανήκεις. Εκεί που δε θες χρόνος να υπάρχει. Ν' ανήκεις κάπου, μα πιο πολύ ν' ανήκεις εκεί που θέλεις. Ν' ανήκεις εκεί που επιλέγεις. Εκεί που λαχταράς. Εκεί που αγαπάς.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Για 'σένα που...

Για 'σένα που όταν με κρατάς αρχίζει ο κόσμος πάλι. 
Για 'σένα που κάθε μέρα ξημερώνει γεμάτη νόημα κοντά σου. 
Για 'σένα που έκανες τα απλά ευτυχία και χαμόγελα. 
Για 'σένα που έκανες την καλημέρα μου να μην είναι απλά μια λέξη. 
Για 'σένα που αν δεν είμαι μαζί σου, τα βήματά μου δεν έχουν προορισμό. 
Για 'σένα που ψάχνω τα μάτια σου όπου κι αν βαδίζω. 
Για 'σένα που οι λέξεις απόκτησαν άλλο νόημα. 
Για 'σένα που δε μπορώ να μη θέλω να προκαλώ τα χαμόγελό σου και να το φιλάω. 
Για 'σένα που όλα όσα έχουν ειπωθεί δε φτάνουν. 
Για 'σένα που δε χτύπησε ποτέ ξανά μ' αυτό το χτύπο η καρδιά μου. 
Για 'σένα που οι λέξεις δεν αξίζουν. 
Για 'σένα που κάθε μέρα μαθαίνω να σ' ερωτεύομαι ξανά και ξανά και ξανά.
Για 'σένα που όσα λόγια κι αν πω, αυτό που νιώθω δε φτάνουν. 
Για 'σένα που δε ξέρω αν θα σου δείξω ποτέ πόσο πολύ σ' αγαπάω. 
Για 'σένα μονάχα... για 'σένα μονάχα επιλέγω να ζω.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Απέναντι είμαι

Νομίζουν πολλοί ότι είμαστε περαστικοί στις ζωές των άλλων, σαν τα αυτοκίνητα στις μεγάλες λεωφόρους. Μπορεί να 'μαστε, αλλά είμαστε και σταθερές για τις ζωές πολλών. Γιατί έτσι είναι, χωρίς να μπορείς να το εξηγήσεις εύκολα, ίσως και καθόλου. 
Νομίζουν πολλοί ότι είμαστε μακρυά, απέχουμε από τις ζωές τους. Κι είμαστε απέναντί τους, σιωπηλά μα κοντά. 
Νομίζεις μαμά, πως σε ξεχνάω, πως δε σε σκέφτομαι, πως έφυγα βιαστικά απόψε... αλλά είμαι στο απέναντι πάρκο μαμά. Κοντά σου. Κλαίω και σου γράφω. Δε ξέρω τι, τα μάτια μου είναι θολά και κόκκινα σαν τα κορδόνια των παπουτσιών μου. Θυμάσαι πως τα κοίταξες; Θυμάσαι πως με κοίταξες μαμά να μεγαλώνω; 
Κι εγώ δε ζήτησα ποτέ μου τίποτα. Ήμουν πάντα η δυνατή. Δεν έχω δύναμη μαμά. Δεν έφυγα μαμά... είμαι απέναντί σου. Δε θα το μάθεις ποτέ, αλλά δεν έφυγα, εδώ είμαι. Κοιτάζω τους περαστικούς. Καπνίζω μαμά. Ούτε αυτό θα το μάθεις ποτέ. Ποτέ δε σου είπα "πονώ", ποτέ δε σου είπα "χρειάζομαι". Όμως και πονώ και χρειάζομαι. Κι εσύ χρειάζεσαι, το ξέρω μαμά. Απλώνω να σου δώσω και δεν παίρνεις. Με διώχνεις μαμά. Αλλά δε φεύγω μαμά. Απέναντι είμαι...