Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Όταν μιλήσει η θάλασσα


Όταν μιλήσει η θάλασσα 
φρόντισε μην είσαι μπρος της. 
Την οργή της μην ακούσεις 
αυτή που στέλνει με τα κύματα. 
Αυτή που σου λέει "Φύγε! 
Άλλο πια μη μ' ενοχλείς". 
Δεν αντέχει τον καημό σου. 
"Είμαι ήδη αλμυρή, 
με δάκρυα μη με ποτίζεις".
Άκου και το δικό της τον καημό 
που άνθρωπος δεν καταδέχτηκε ν' ακούσει. 
"Να ξαποστάσω θέλω 
μα όλο κυλώ. 
Ρυάκια βρώμικα, 
ποτάμια καθαρά 
σ' εμένα καταλήγουν. 
Κι εγώ τ' αγκαλιάζω". 
Μα εμένα η αγκαλιά μου 
ακόμη άδεια είναι.
"Δε με νοιάζει. Ψέματα! 
Δεν είναι πάντα." 
Όχι, δεν είναι πάντα. 
Είναι τώρα. 
"Τότε φύγε μακρυά μου 
και πήγαινε να τη γεμίσεις." 
Κι η θάλασσα μιλούσε μόνη.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Πώς τόλμησες


Ρυθμικά, απλά κυλάει 
όπως ρυθμικά 
τσακίζει τη σιωπή σου. 
Ακανόνιστος ρυθμός 
σα φωνή απελπισμένου 
την ώρα του πνιγμού. 
Πώς τόλμησες να μη βραχείς 
και τ' όνειρο να πιάσεις; 
Πώς τόλμησες και νοσταλγείς 
στον ήχο της εικόνες; 
Κι εσύ να προσπαθείς 
να 'χεις τα μάτια σου ανοιχτά 
γιατί αν τα κλείσεις 
κλείνεσαι σε μια ανοιχτή παλάμη 
που γνέφει πάντα μη. 
Μα εσύ χαμογελάς 
κυλάς με την πλημμύρα 
διεκδικείς το να. 
Κι έτσι, γλιστράν τα όνειρα 
σε δάχτυλα μακριά 
σε ξημερώματα χαμένα 
που κάτι έχει βρεθεί.
Μην αφήσεις βλέφαρο 
κι ανερυθρίαστα γιατί 
σε δύσεις να σε πάνε.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Το σφυριχτό σου "Σ"


Σα να χορεύει πάνω η λέξη 
που στον άνεμο γλιστρά
στα χείλη αυτά επάνω. 
Σ' αυτά που διώχνουν τον καπνό 
σαν η βροχή τον ήλιο 
φέρνοντας τη δροσιά. 
Διαλέγοντας τις λέξεις 
να 'χουν σίγμα και σκοπό 
περνούν οι μέρες σαν τραγούδι. 
Στιχάκι σ' άκρη δειλινού 
που ένα ποίημα θα γυρεύει. 

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Ξημερώματα




Στην ώρα αυτή που αναζητάς
αυτό που σ' έχει ταξιδέψει 
στέκεσαι πάλι μόνος. 
Προσμένεις ένα άκουσμα γνωστό 
μιας νοσταλγίας μέθη 
πριν να φανεί το πρώτο φως. 
Είναι η ώρα που μπορείς 
με τη φωνή σου να μιλήσεις 
δίχως ν' ακουστείς 
κι αυτή να σου απαντήσει. 
Κι άμα τα χέρια σου θα δεις 
ή κάτι άλλο στον αέρα, 
το φως κοντά ζυγώνει. 
Βιάσου να πεις της λογικής 
να σε ξυπνήσει πάλι. 

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Αγλαονίκη


Κι εγώ που χρόνια τριγυρνώ 
σ' ατέλειωτα ξενύχτια 
μιλώντας μ' ουρανούς, 
μ' αστερισμούς ξεδιπλωμένους 
κι άλλους που φτιάχνω με το νου μου
δε μπόρεσα παρά να ερωτευτώ 
τους μαύρους κύκλους των ματιών σου. 

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Ο ίσκιος


Κοίταξε μόνο μη γίνεις ο ίσκιος 
που όλοι τον βλέπουν μα δεν τον ακούει κανείς. 
Το δέντρο είναι εκείνο που μέρα ή νύχτα 
ανερυθρίαστα σπάει τη φωνή της σιωπής. 

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Μ.Μ.


"Ξέρουμε ότι είμαστε περαστικοί 
κι ότι ύστερα από μας 
τίποτα αξιόλογο δε θα 'ρθει." 

Ο ποιητής σκοτώνει τους κακούργους μ' αιώνιες σαϊτιές. Στο μακρινό το μέλλον τους κεραυνούς του ρίχνει, τους ήρωες παρηγορεί και στεφανώνει. 



Δελτίο καιρού



Αυτές τις μέρες 
το κρύο είναι πιο πολύ.
Δεν το νιώθεις 
μα το βλέπεις στους ανθρώπους. 
Κι αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν 
για να το νιώσεις. 

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Ερεβοδιφώσιν



Αφού στο φως δε μπόρεσες 
τ' αστέρια ν' ανταμώσεις, 
το έρεβος ζητάς. 
Κι αφού το βρεις, 
πλανιέσαι. 
Ένα σημείο αναφοράς 
και ο καπνός στα χείλη.  
Τόσος που να γίνεται όνειρο 
και συντροφιά τη νύχτα. 

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Οι σκέψεις γράμματα


Και λες καμιά φορά 
οι σκέψεις άραγε, 
πώς ταξιδεύουν; 
Τις φέρνει ο αέρας σ' ένα νου;
Τα τραγούδια μην τις ταξιδεύουν;
Φάκελοι λευκοί,
μιαν αγκαλιά, 
γι' αυτούς που σκέψεις γράφουν. 
Αθεράπευτα ρομαντικοί 
που γράμματα σκορπάνε. 

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Μες στην παράταιρη εποχή


Στίχους που γράψατε για 'μένα, 
για να μπορώ να πω 
φοβάμαι, κρυώνω, διψώ. 
Λόγια που τρύπωσαν
για πάντα στη ψυχή μου. 
Κική και Μαρία, 
Σύλβια, Κατερίνα. 
Αυτά κρατώ κι απόψε.
Αυτά ψιθυρίζω κάθε βράδυ 
στ' αστέρια που φέρατε κοντά μου. 
Μ' ένα μολύβι σχεδιάζω 
τις δικές μου γραμμές. 
Για να 'ρθω κοντά 
στα δικά μου τ' αστέρια. 

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Την ανάσα μου, ουρανέ...


Κοιτάς τον ουρανό, 
αυτή τη μπλε σπατάλη
και σου μοιάζει ξένος.
Γιατί γελά.
Γιατί τα σύννεφά του λείπουν. 
Τον κυνηγάς με την ανάσα, 
σύννεφα να τον γεμίσεις. 
Να 'χεις πηλό αγνό, 
να φτιάξεις τα όνειρά σου. 
Τον κυνηγάς με την ανάσα, 
με την ανάσα τον κερδίζεις. 

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Με κορδόνια λυτά


Αβέβαιο βήμα, 
το βέβαιο στερεώνει 
σαν ένα φως 
που όλο με θαμπώνει. 
Παντού γνωστοί 
και πάντα μόνη.