Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Χωρίς αρχή και πάντα δίχως τέλος

Επιρρήματα που τρομάζουν αν είναι πολύ κοντά μαζί. Και λες, γιατί; Αφού υπάρχουν, αφού είναι αλήθεια. Πιο τρομαχτικό μου μοιάζει το φεγγάρι όταν γεμίζει και αδειάζει και το κοιτάζω μόνη. Με τρομάζει η ανατολή όταν δεν έρχεται μαζί με την ανάσα σου. Φοβάμαι κάθε βράδυ που δε σε βρίσκω όταν ξυπνάω. Είναι αφόρητη η σιωπή χωρίς τον ήχο της καρδιάς σου όταν κοιμάσαι πάνω μου. Δε γυρνούν οι δείκτες κι αισθάνομαι τον χρόνο να παγώνει μέσα μου και γύρω μου. Να με τυλίγει στην ανυπαρξία του γιατί εσύ δεν είσαι εδώ. Γιατί εγώ δεν είμαι εκεί. Γιατί δεν είμαστε μαζί. Κι αντί να σε κοιτάζω τώρα όπου και να 'σαι, κλείνω τα μάτια και σε φαντάζομαι να τριγυρνάς στο χώρο, να προσπερνάς το χρόνο και να 'μαστε μαζί. Σε σκέφτομαι να μου γελάς κι η νύχτα ξημερώνει με το πιο μεγάλο φως. Φαντάζομαι να με κοιτάς κι ο όλος ο άλλος κόσμος δεν υπάρχει... γίνομαι εγώ μοναδική, αφού στα μάτια σου με κλείνεις. 
Γιατί υπήρξαμε για να συναντηθούμε. Γιατί συναντηθήκαμε σα να συναντιόμαστε πάντα. Γιατί είσαι εσύ...

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Για ένα Σαββάτο βράδυ

Για ένα Σαββάτο βράδυ που δε θα νιώσεις τη βουή του κόσμου. Που μες σ' αυτόν τον κρύο τον καιρό, μέσα στο σπίτι μοναχός, ίσως να διαβάσεις, να σιγοτραγουδήσεις και να αναρωτηθείς: Τι είναι πιο αδυσώπητο; Η μνήμη ή το αμετάκλητο; Όλες εκείνες οι εικόνες που ανηλεώς κραυγάζουν στη σιωπή σου ή οι τετελεσμένες (λες) αποφάσεις που θαρρείς και κλείδωσες από μέσα, δε λένε να αναιρεθούν, μα ίσως μόνο παρατείνονται. Και σκέφτεσαι πως ίσως είναι έτσι φτιαγμένος αυτός εδώ ο κόσμος, να βασανίζει όσους αγαπούν, όσους οι σκέψεις τους, έχει κάπου να πηγαίνει. Και λες και η τυχαιότητα συνωμοτεί μ' όλα τα δειλινά και κάποια βράδια, τα πιο δύσκολα κυρίως, να σου κρατάει πρόσκληση μονή. Και σε βαραίνει τότε πιο πολύ η διπλή κουβέρτα. Καθετί που φτιάχτηκε για δυο ή το δημιούργησες μονάχος για να κρατάει δυο. 
Τα Σαββατόβραδα σε κάνουν πιο εγωιστή και λίγο ακόμη άπληστο. Τόσο που να μην είναι μπορετή κι η σιωπή ακόμη. Η σιωπή που κρατάς μονάχος, όχι αυτή που αγκαλιάζει δυο. 
Και κάπως έτσι, ελπίζεις στης Κυριακής το πρώτο φως... 

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Θέματα προοπτικής

Προοπτική. Η. Μεταβαλλόμενη πάντα. Ανάλογα με τις ανάγκες και τα θέλω μας. Πάντα. Και κατά ένα περίεργο, σχεδόν τρομακτικό τρόπο, μεταβάλλεται όχι ανά περίπτωση, μα ανά πρόσωπο: το δικό μας. 
Άλλα συμπτώματα; Βήχας; Όχι. Αλλά λήθη. Ξεχνάς τι ζητούσες όταν το έχεις και το προσπερνάς. Αλλά δε θα 'θελες να συμβεί το ίδιο και με το αποκτηθέν (του αποκτηθέντος που λέμε). Anyway, έχει περίεργες, σχεδόν μαγικές ιδιότητες. 
Στη συνέχεια της λίστας, αυτό το συναίσθημα της ανεξαρτησίας. Του "δε θέλω να εξαρτώμαι μαδαφακερς" κι είμαι ελεύθερο πουλί, όπου φυσάει ο άνεμος, ζητώντας ωστόσο ολοκληρωτική, απόλυτη και ειλικρινή εξάρτηση, που δεν τη λέμε εξάρτηση γιατί είναι κακιά η λέξη, αλλά αφοσίωση (πολύ κλισέ), πίστη (αλήτες παπάδες)... τέλος πάντων, δέσιμο κάτι. 
Δύσμοιρε αναγνώστη, μη ξεγελαστείς! Δεν είναι θέμα "θεμάτων" που πρέπει να λύσεις μέσα σου, αλλά προοπτικής. Πρόσεξε από που σε βλέπουν! ;)

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Ασπρόμαυρο


Άσπρα και μαύρα πλήκτρα 
ποια είναι πιο πολλά; 
Ποια σκορπίζουν τη χαρά
και ποια μοιράζουν λύπη; 
Ήχοι που μοιάζουν με το χτες 
μ' όσα ποτέ δε γίναν 
μα πάντα τους αφήναν 
αυτό που τώρα λείπει. 
Ξεθώριασαν κι οι μολυβιές 
τι κι αν πατάς ακόμη 
δεν αρκεί μία συγγνώμη 
μες στις λέξεις να διαβαίνει. 
Μόνο τα λόγια κι οι στιγμές 
αυτά κρατάν στο χρόνο. 
Ό,τι μ' όνειρα πληρώνω 
το καυτό νερό ξεπλένει. 

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Για τη μια φορά

Κι είναι κι αυτά που συμβαίνουν μόνο μια φορά. Που αισθάνεσαι πως γίνονται σημεία αναφοράς και πως ό,τι κι αν γίνεται, όσο γκρίζα κι αν είναι τα σύννεφα, σκάει ένα χαμόγελο και φωτίζει την οθόνη. Αυτά που ξέρεις πως δε θα ξανάρθουν και νιώθεις ευλογημένος που συνέβησαν σε σένα, λες και κληρώθηκες ο μόνος τυχερός, σε κάποιο αιώνιο παιχνίδι αριθμών, στεναγμών και συμπτώσεων. Το ακαθόριστο συναίσθημα που όσα τραγούδια κι αν ακούσεις, επικροτείς τη βεβαιότητα μέσα σου, πως ακόμη δεν έχει γραφτεί κάποιο γι' αυτό. Για τη μια φορά. Για τη στιγμή εκείνη που συναντιούνται δυο ζωές και δημιουργούν την ένταση εκείνη στο σύμπαν, που κάνει τη ζωή να κυλάει. Για τη μια φορά εκείνη, που ξέρεις πως αν δεν υπήρχε, όλα τα χρώματα θα 'ταν θαμπά κι οι ήχοι παντού λυπημένοι. Για τη μια φορά αυτή, που σε κάνει να θέλεις να νυχτώνει νωρίς και να πέφτουν τα φώτα, για να βλέπεις καλύτερα και ν' ακούς ρυθμικά τη ζωή να κυλάει. Όχι να περνάει. Μα να μένει κι αυτή, μια φορά, ανίκανη τη στιγμή να χαλάσει. 

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Φάση - αντίφαση;

Στις λεπτές γραμμές που σχηματίζουν όρια, μπορεί και περιθώρια, καμιά φορά κι εμπόδια, συνηθίζουμε ν' ακροβατούμε. Άλλοτε ισορροπώντας κι άλλοτε, με βήμα σταθερό, συνηθισμένο στο μετέωρο. Γιατί δεν αποφασίσαμε ποτέ αν πρέπει να πετάμε. Μόνο να πατάμε ξέρουμε. Και γνωρίζουμε πως σε μια απογείωση, μπορεί να υπάρξει πτώση. Κι αυτή η αντίφαση είναι που τσακίζει τη σκέψη και κάποτε, τη θέλησή μας ν' ανοιχτούμε σ' άλλους ουρανούς, πιο καθαρούς ή πιο συννεφιασμένους, γιατί ποτέ κανένας δε σχημάτισε όσα πέρασαν απ' το μυαλό του, δίχως ένα σύννεφο. Κι ίσως, να 'ναι πιο σωστό να βαδίζουμε στα περιθώρια ή σ' ό,τι λέμε όρια. Μα να ξέρουμε πως μπορούμε να απογειωθούμε, αλλά να λέμε πως από 'δω, πλάθω εγώ τα σύννεφα, με σκεπάζει ο ουρανός και δεν κοιτάζω κάτω. Κι όχι να βλέπουμε τα σύννεφα μονάχα από πάνω κι ό,τι σκεπάζουν να αγνοούμε. Κι ίσως τότε, να καταργούμε ερήμην ό,τι μας κυκλώνει.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Χαρούμενο post για το χαμένο (ή αυτόν που πάντα θα ψάχνουμε) στόχο

Για μας που βλέπουμε το στόχο, αλλά με μια ανύποπτη κίνηση, που μια αόρατη (σχεδόν αέναη ή κάποια άλλη δύσκολη λέξη) δύναμη, μας ωθεί να αλλάξουμε δρόμο, κατεύθυνση. Κι όχι για κακό. Για να βρεθούμε τελικά στο στόχο, από άλλη κατεύθυνση, σε κάποιο ταξίδι, που κανένα δρομολογημένο σενάριο, δε θα μπορούσε να προσφέρει. Κι έτσι, μαθαίνουμε πως από όσες στημένες φάσεις κι αν δημιουργήσεις σ' ένα παιχνίδι, στην αντεπίθεση μπαίνουνε τα γκολ. 

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Η αγάπη δεν άργησε μια μέρα

"Εκεί που κάνεις σχέδια για τη ζωή, εκεί η ζωή περνάει" και σε ανατρέπει. Δεν την περιμένεις και την υποδέχεσαι. Και δεν ταυτίζεσαι με στίχους που περιμέναν την αγάπη και δε φάνηκε. Και δε βλέπεις το ταξίδι να υπάρχει χωρίς εσένα, αλλά γίνεσαι κι εσύ επιβάτης. Ίσως οδηγός. Ίσως χάρτης. Ίσως... 
Αλλά δεν πολυσκοτίζεσαι για τις πυξίδες. Αρκούν κάποιες γραμμές για να ταξιδέψεις σε μέρη, που έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν έχει δει. 
Και χαίρεσαι που δεν υπάρχει μέρα που αν μπορούσες θ' άλλαζες. Που δεν αλλάζεις το παρόν σου με κανένα μέλλον. 
Που ο χρόνος κι αν κυλά, κυλά μαζί με 'σένα. Που υπάρχεις και χωρίς αυτόν, γιατί ζωή δεν είναι λεπτοδείκτες ή μάταια συνεννοημένες συγκυρίες, αλλά μια συνεχής εναλλαγή συμπαντικών συμπτώσεων που μόνος προκαλείς. Που επιλέγεις. 
Κι οι επιλογές σου σε φέρνουν σε κατώφλια και σε πόρτες άλλοτε ανοιχτές κι άλλοτε κλεισμένες (ποτέ τους κλειδωμένες) κι όχι σε αδιέξοδα ανέξοδα. 
Με βήματα αβέβαια που δεν τα σέρνεις, αλλά τα χορεύεις καρσί. Λέξεις χρωστούμενες, μα μη σχεδιασμένες. Στο αβέβαιο μαζί. Έτσι βαδίζεις τις μέρες της ζωής που δεν άργησε καμία μέρα. 

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν ανήσυχα βραδιάζει...

...κι όταν πιο ανήσυχα ακόμη, ανελέητα κοντεύει το ξημέρωμα. Και σου φαίνεται ατέλειωτος ο δρόμος πριν το βαθύ σκοτάδι, αυτό που λεν πως συνοδεύει την αυγή κι αλήθεια είναι. Κι ενώ το ξέρεις, δεν είναι επιλογή σου, μένεις στο σκοτάδι κι αφουγγράζεσαι τους ήχους. Μην είναι γνωστές ανάσες ή βήματα συνηθισμένα. Ή μήπως είναι μόνο λόγια που χάθηκαν στο διάβα της ζωής. Λόγια που ειπώθηκαν σε φως κι έχουν σκοτάδια μέσα τους κλεισμένα. Από ανθρώπους που δε θα ζήσουνε ποτέ πραγματικά στο φως. Κι έτσι η ανάγκη σου γεννιέται. Έτσι λες "εγώ φωνάζω, λέω αυτό που όλοι σας φοβάστε"! Στιγμές είναι η ζωή μας και δε γυρνούν replay. Πες αυτό που γαμωσκέφτεσαι! Να το νιώθεις μοναχά κι ύστερα, όσα βράδια ανήσυχα και να 'ρχονται, διακριτικά και ανυπεράσπιστα θα φεύγουν. Θα τα 'χουν διώξει οι φωνές και οι ανάσες που εύχεσαι ν' ακούς κάθε σου βράδυ. 

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Αυτό το καλοκαίρι

Ναι, γαμάτο είναι το καλοκαίρι. Κι η θάλασσα που κολυμπάς, που κολυμπάω κι εγώ, κρυστάλλινη. Κι είναι και ωραίο φόντο για τα πόδια μας στο instagram. Όχι και τα πτώματα, αυτά όχι. Αχ, μυρωδιά καλοκαιριού, βασιλικός στη γλάστρα, να διώχνει τα ενοχλητικά κουνούπια και δακρυγόνα στους δρόμους να διώχνουν τους ενοχλητικούς μετανάστες. Κι η ελπίδα να σαλπάρει μαζί με την ανθρωπιά μας, για παράλληλα σύμπαντα. Εδώ δε χωρά. Εδώ θέλουμε ν' αλλάξει ο κόσμος, μαγικά κι αυτόματα. Δε μας νοιάζει, πια (αν ποτέ μας ένοιαζε) ν' αλλάξουμε εμείς τον κόσμο. Κι εσύ, κακόμοιρε ανθρωπάκο, θ' αηδιάσεις με τη φωτογραφία μου, με το γδαρμένο αρνί του Θεού, κατά τα άλλα, που ντερλικώνεις με μπόλικο αλάτι. Καλή σου όρεξη! 

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Άρα, επιλέγεις;

Κάθε μέρα πρέπει να είναι και μια νέα αρχή. Αλλά τι σημαίνει πρέπει; Δεν υπάρχει πρέπει στη ζωή. Υπάρχει θέλω κι επιλέγω. Το θέμα είναι να επιλέγεις. Να επιλέγεις η κάθε σου μέρα να είναι μια νέα αρχή. Και γενικά, να επιλέγεις. Να φεύγεις ή να μένεις κάπου γιατί ξέρεις και νιώθεις. Κι αυτό που νιώθεις εκμηδενίζει όλα τα υπόλοιπα, τόσο αυτόματα, τόσο φυσικά. Να ξέρεις πως βαδίζεις στην αβεβαιότητα, αλλά όχι μόνη. Ν' ανακαλύπτεις διαδρομές έξω από το χάρτη και να σ' αρέσει που χάνεσαι. Να χάνεστε. Κι ύστερα πάλι, να βρίσκετε μαζί το δρόμο. Κι ας μην είναι ο γνωστός, ο τετριμμένος. Δεν έχει ομορφιά αυτός. Να βλέπεις να 'χει άλλη ομορφιά ο προορισμός, ο δρόμος κι ο χρόνος που κυλά. 
Να σκέφτεσαι το παρελθόν κι όλα τα λάθη του και να λες "δε θα μπορούσε να 'ναι αλλιώς, γιατί αλλιώς δε θα 'ταν τώρα έτσι". Να διώχνεις όλα τα "γιατί" του, γιατί δε σου προσφέρουν κάτι. Ούτε το παρόν σου επωφελείται. Να μην αλλάζεις τίποτα. Να ξέρεις πως επέλεξες και τώρα οδηγείσαι απ' τις επιλογές σου κι είναι δικές σου. Οι μόνες που έχεις. Ούτε ο χρόνος. Κι αυτός ακόμη δε σου ανήκει. Εσύ τον διαχειρίζεσαι κι επιλέγεις πως θα το κάνεις. Να βλέπεις τα δάχτυλά σου και να ξέρεις που θα δείξουν. Γιατί τα ορίζεις εσύ. Κι εσύ επιλέγεις.

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Ν' ανήκεις κάπου

Να 'ναι ξημέρωμα, ν' ακούς το ίδιο τραγούδι που φωτίζει μες στη νύχτα τη μοναχική σου γη για χιλιοστή φορά, να σκέφτεσαι το ίδιο ζευγάρι μάτια. Να μην τα 'χεις μπροστά σου, μα να τα βλέπεις. Ν' ακούς τις μουσικές των φιλιών σας. Να βλέπεις τα χρώματά απ' τα χαμόγελα που ζωγραφίζουν τα χείλη αυτά, που ποτέ δε θα χορτάσεις. Να είσαι μόνη αυτή την ώρα, μα ν' ανήκεις κάπου. Ν' ανήκεις εκεί. Εκεί που είναι κάθε σου χτύπος και κάθε σου σκέψη. Στην αγκαλιά που κουμπώνεις. Στη ματιά που λαχταράς. Πάντα εκεί ν' ανήκεις. Κι ας είν' το πάντα λέξη. Για σένα είναι αυτό το άπειρο χρονικό όριο, που δεν έχει όρια. Κι εκεί ν' ανήκεις. Εκεί που δε θες χρόνος να υπάρχει. Ν' ανήκεις κάπου, μα πιο πολύ ν' ανήκεις εκεί που θέλεις. Ν' ανήκεις εκεί που επιλέγεις. Εκεί που λαχταράς. Εκεί που αγαπάς.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Για 'σένα που...

Για 'σένα που όταν με κρατάς αρχίζει ο κόσμος πάλι. 
Για 'σένα που κάθε μέρα ξημερώνει γεμάτη νόημα κοντά σου. 
Για 'σένα που έκανες τα απλά ευτυχία και χαμόγελα. 
Για 'σένα που έκανες την καλημέρα μου να μην είναι απλά μια λέξη. 
Για 'σένα που αν δεν είμαι μαζί σου, τα βήματά μου δεν έχουν προορισμό. 
Για 'σένα που ψάχνω τα μάτια σου όπου κι αν βαδίζω. 
Για 'σένα που οι λέξεις απόκτησαν άλλο νόημα. 
Για 'σένα που δε μπορώ να μη θέλω να προκαλώ τα χαμόγελό σου και να το φιλάω. 
Για 'σένα που όλα όσα έχουν ειπωθεί δε φτάνουν. 
Για 'σένα που δε χτύπησε ποτέ ξανά μ' αυτό το χτύπο η καρδιά μου. 
Για 'σένα που οι λέξεις δεν αξίζουν. 
Για 'σένα που κάθε μέρα μαθαίνω να σ' ερωτεύομαι ξανά και ξανά και ξανά.
Για 'σένα που όσα λόγια κι αν πω, αυτό που νιώθω δε φτάνουν. 
Για 'σένα που δε ξέρω αν θα σου δείξω ποτέ πόσο πολύ σ' αγαπάω. 
Για 'σένα μονάχα... για 'σένα μονάχα επιλέγω να ζω.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Απέναντι είμαι

Νομίζουν πολλοί ότι είμαστε περαστικοί στις ζωές των άλλων, σαν τα αυτοκίνητα στις μεγάλες λεωφόρους. Μπορεί να 'μαστε, αλλά είμαστε και σταθερές για τις ζωές πολλών. Γιατί έτσι είναι, χωρίς να μπορείς να το εξηγήσεις εύκολα, ίσως και καθόλου. 
Νομίζουν πολλοί ότι είμαστε μακρυά, απέχουμε από τις ζωές τους. Κι είμαστε απέναντί τους, σιωπηλά μα κοντά. 
Νομίζεις μαμά, πως σε ξεχνάω, πως δε σε σκέφτομαι, πως έφυγα βιαστικά απόψε... αλλά είμαι στο απέναντι πάρκο μαμά. Κοντά σου. Κλαίω και σου γράφω. Δε ξέρω τι, τα μάτια μου είναι θολά και κόκκινα σαν τα κορδόνια των παπουτσιών μου. Θυμάσαι πως τα κοίταξες; Θυμάσαι πως με κοίταξες μαμά να μεγαλώνω; 
Κι εγώ δε ζήτησα ποτέ μου τίποτα. Ήμουν πάντα η δυνατή. Δεν έχω δύναμη μαμά. Δεν έφυγα μαμά... είμαι απέναντί σου. Δε θα το μάθεις ποτέ, αλλά δεν έφυγα, εδώ είμαι. Κοιτάζω τους περαστικούς. Καπνίζω μαμά. Ούτε αυτό θα το μάθεις ποτέ. Ποτέ δε σου είπα "πονώ", ποτέ δε σου είπα "χρειάζομαι". Όμως και πονώ και χρειάζομαι. Κι εσύ χρειάζεσαι, το ξέρω μαμά. Απλώνω να σου δώσω και δεν παίρνεις. Με διώχνεις μαμά. Αλλά δε φεύγω μαμά. Απέναντι είμαι...

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Σήμερα, η εποχή τελειώνει.

Τελευταία μέρα της άνοιξης. Αύριο έρχεται το καλοκαίρι. Αύριο ξεκινάει μια νέα εποχή. Σήμερα, η εποχή τελειώνει. Σήμερα ο χρόνος δεν υπάρχει. Ούτε αύριο. Όπως κάθε μέρα. Χρόνος δεν υπάρχει. Μόνο στιγμές. Κι ίσως αυτό που φοβάμαι πιο πολύ, είναι η εποχή που ξεκινάει. Κι αυτό που με τρομάζει πιο πολύ είναι που μόνο εμένανε τρομάζει. 

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Στο μεταίχμιο δυο κόσμων

Και στέκεσαι. Κάθεσαι σιωπηλά άλλοτε κι άλλοτε πάλι με σκέψεις ηχηρές, στο μεταίχμιο δυο κόσμων. Σε μια νοερή γραμμή ανάμεσα από μια εκκλησιά κι ένα ζωντανό καφέ. Όχι από ήχους ζωντανό, μα από καρδιές, από συναισθήματα κι εικόνες. Κι επιλέγεις που θα ζεις, που θα δεις και που θα μείνεις. Κι αν είσαι εκεί που ζεις και βλέπεις, νιώσε. Κι αν νιώθεις, δες. Κάθε διάσταση πιθανή ή κι απίθανη ακόμη. Κάθε ηλιαχτίδα που ψάχνει να βρει χαραμάδα κι αν δε βρει, φτιάξε μια γι' αυτή. Κι ύστερα, ακολούθησέ την. Εκεί που δε φτάνει το σώμα, που το μυαλό δυσκολεύεται κι αυτό να ακολουθήσει. 
Να 'σαι εκεί που είσαι από επιλογή σου και να τη σέβεσαι. Να στέκεσαι στο μεταίχμιο δυο κόσμων ή και περισσότερων ακόμη και να επιλέγεις τι θα δεις. Στο μεταίχμιο πολλών συμπτώσεων και να 'ναι όλες τους σημαντικές. Συμπαντικά σημαντικές, έχοντας λίγη απ' τη σημαντικότητα που πάντοτε γυρεύεις κι είναι πάντα μέσα σου. Και γύρω σου. Κι αυτό είναι πιο σημαντικό. Κι εσύ κάθεσαι πάντα στο μεταίχμιο κι έχεις τους κόσμους σου μπροστά σου. Διαλέγεις να βαδίσεις. Επιλέγεις να χαμογελάς. Κι ακόμη αυτό που κάποιοι κάναν "τύπο", εσύ το ντύνεις πράσινο κι ανθίζει. Απ' το μεταίχμιο. Απ' το ορμητήριό σου. Απ' τα όνειρα κι απ' την καρδιά σου. 

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Περί ελευθερίας του χρόνου... και του χώρου ενίοτε.


Μια σκέψη που σου 'ρθε και πέταξε. 
Γιατί δεν πρόλαβες λόγια να την κάνεις.
Γιατί δε χώρεσε ανάμεσα στο πλήθος 
που όλο σε κυκλώνει. 
Και βρήκε καταφύγιο σε δυο πόρτες 
που ανοιγόκλεισαν ρυθμικά, 
θυμίζοντάς σου πως δεν είσαι μόνος. 
Πως μια διάσταση που δε ξέρεις αν υπάρχει
ή ένα αεράκι που χώρεσα ανάμεσα απ' τις χαραμάδες του μυαλού σου, 
της λιγοστής ελευθερίας σου, 
σ' ακολουθεί ό,τι κι αν κάνεις.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Να κυνηγάς ό,τι αγαπάς


Άδεια θέση που πάντοτε προσμένει
και πάντοτε κάποιος εκεί γύρω τριγυρνά. 
Κάθεται μια και και φεύγει 
μα δεν απομακρύνεται. 
Είναι κοντά. 
Είναι εκεί γύρω. 
Σα να τη χλευάζει. 
Σα να της μιλά με βήματα χαμένα 
που μια κοντά τον οδηγούν 
και πίσω τον γυρίζουν 
κι άλλες φορές μακρυά, μα όχι πολύ, 
τον κάνουν να περιπλανιέται. 
Κι αυτός ζητά να ξαποστάσει. 
Κι η θέση πάντοτε αδειανή 
σιωπά και περιμένει. 

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Πριν ξημερώσει Κυριακή


Τόσο που να μισείς τα Σαββατόβραδα
γιατί φοβάσαι πως η Κυριακή δε θα 'ρθει.
Δε θα 'ρθει η άδεια μέρα
που θες με χρώμα να γεμίσεις. 
Γιατί κυλούν αργά τα Σάββατα
κι ακόμη πιο αργά τα Σαββατόβραδα.
Και λες να ξημερώσει η Κυριακή.

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Έξω απ' την κορνίζα


Ξύλινο ή πλαστικό 
μεταλλικό ή χάρτινο. 
Αγαπημένα υλικά 
ή άλλα. 
Ένα πλαίσιο είναι μόνο
που άλλοι έφτιαξαν για 'σένα. 
Μείνε απ' έξω, 
γέμιζέ το. 
Με χρώματα δικά σου, 
με φωνές και αστέρια. 

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Από έρωτα


Τόσο που να ψάχνεις να βρεις 
νέες λέξεις. 
Γιατί αυτές που έχουν ειπωθεί ξανά
μικρές σου μοιάζουν. 
Και είναι. 
Σα να προσπαθείς να περιγράψεις 
τα χρώματα μιας δύσης. 


Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Μια απογοήτευση είσαι ουρανέ


Πέφτουν, λέει, αστέρια 
και δεν είδα ούτε ένα. 
Δε μου χάρισε κανένα 
τα δικά σου χέρια. 

Μα εγώ στον ουρανό 
βγήκα και σε ψάχνω. 
Με φως όνειρα φτιάχνω
σ' ένα κόσμο σκοτεινό. 

Μόνο τα μάτια σου να δω
μονάχα αυτά γυρεύω
Γι' αυτή τη λάμψη θα παλεύω
σ' όποιο σύμπαν κατοικώ. 



Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Ήρθαν τα σύννεφα κι έφυγαν πάλι


Ήρθαν τα σύννεφα 
κι έφυγαν πάλι. 
Τόσο που δάκρυα έπεσαν 
κι έσβησαν πριν 
απ' τα μάτια κυλήσουν. 
Έτσι που ξέσπασες 
για να χαμογελάσεις ξανά. 
Ήρθαν τα σύννεφα 
κι έφυγαν πάλι. 

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Στους δρόμους εκείνους


Στους δρόμους εκείνους 
που περπατούσαμε μαζί 
απόψε περπάτησα. 
Στα ίδια στενά, 
στις ίδιες εικόνες.
Κι εσύ πουθενά. 
Μα εγώ σε προσμένω 
και ξέρω πως θα 'ρθεις.
Σα σήμερα ήταν 
που τα μάτια σου για πάντα βαθιά μου 
γράψανε ένα γιατί. 
Σα σήμερα ήταν
που πάντα θα είμαι εκεί. 
Στις γνωστές διαδρομές 
και σ' άλλες που θα πάμε μαζί. 

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Περιμένω εσένα


Και σε περιμένω. 
Περιμένω εσένα που είσαι αυτό που δίνει χρώμα στις λέξεις μου 
κι αέρα στα φτερά μου.
Εσένα που το γέλιο σου κρατάει το δικό μου 
κι εσένα που τα μάτια σου κοιτάζουν στα δικά μου 
καθώς αυτά κοιτάζουν βαθιά μες στη ψυχή σου. 
Περιμένω εσένα που τα χέρια σου, καθώς με κρατούν 
με φωτιές πλημμυρίζει η νύχτα 
και σου δίνει φωτιά και φιλί,
υλικά που όταν είναι μαζί
φτιάχνεις καινούριους κόσμους. 
Περιμένω εσένα που πρόσμενες κάτι που στο δίνω εγώ. 
Αυτό που όποιος το πάρει, φυλαχτό το φορεί 
και στον κόσμο μ' αυτό προχωράει. 
Περιμένω εσένα που όσες μάχες κι αν δώσω θα βγω νικητής. 
Γιατί έτσι είναι από πάντα, 
στη ζωή να κερδίζει αυτός που αγαπά πιο πολύ.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Να ζεις, ν' αγαπάς και να... πληγώνεσαι.


Να ζεις, 
ν' αγαπάς 
και να πληγώνεσαι. 
Επειδή δεν έλειψες σ' αυτόν 
που κάθε ανάσα σου ορίζει. 
Κι εσύ ν' ανασαίνεις πιο βαθιά
ζητώντας τη μιλιά του, 
κρατώντας τη χαρά του 
βαθιά μες στην καρδιά. 
Να καιν τα σωθικά σου 
στο κάθε κοίταγμά του 
και το δικό σου στο κενό. 
Κι εσύ ν' αγαπάς.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Περί πάντων


Την είπαν μπλε ώρα κι ήταν λες και δε μπορούσε άλλο χρώμα να κλείσει μέσα του την απεραντοσύνη του ορίζονται, την ώρα αυτή. Σαν το άπειρο της σκέψης, που δεν έχει ώρα. Μπλε, όπως το χρώμα τ' ουρανού που κλείνεται στη θάλασσα, σε κάθε του διάθεση. Μπλε, όπως σου μοιάζει το ξημέρωμα. Κάθε ξημέρωμα που τα βήματά σου σε οδηγούν σε δρόμους γνώριμους. Είτε αυτοί οδηγούν κάπου, είτε απλώς σου χαρίζουν τη διαδρομή τους. Σαν τους ανθρώπους: δε ξέρεις ποιοι θα μείνουν στη ζωή σου, προσφέροντάς σου κάτι περισσότερο από την παρουσία τους. 
Ξεκίνησα με τη μπλε ώρα, χωρίς να σκέφτομαι κάτι περισσότερο γι' αυτή, αλλά γιατί μου θύμισε το "οριακό" του χαρακτήρα της: διαχωρίζει τη μέρα με τη νύχτα. Ή μήπως απλώς είναι το σημείο που συναντιούνται; Αυτή η μοναδική στιγμή που οι παράλληλες πορείες των χρωμάτων, των φωτών, ανταλλάσσουν τα χαμόγελά τους, τις κραυγές και τα βαθιά τους καρδιοχτύπια. Σαν τη μοναδική στιγμή στις ζωές δυο ανθρώπων, που οι παράλληλες -για χρόνια- πορείες τους, μπήκαν στην ίδια τροχιά και συναντήθηκαν. 
Συναντήθηκαν την πιο κρίσιμη στιγμή, εκείνη που ή θα χάνονταν ή θα ενώνονταν για πάντα και διάλεξαν..,
Αυτό που η πορεία τους θα δείξει. Αυτό που είχαν από πριν διαλέξει. Αυτό που από πάντα είχε γραφτεί. 
Και τότε, γίνονται τα πάντα. Γεμίζει νόημα η ύπαρξη, αλλάζουν χρώματα οι ανατολές, οι δύσεις και κάθε ώρα, μέσα από άλλα μάτια. Από άλλα χείλη λόγια, μουσικές που καταγράφονται στο άπειρο. 
Κι εσύ κομμάτι του απείρου, περνάς στην αιωνιότητα, μέσα από το καρδιοχτύπι σου που αλλάζει. Κρατώντας σφιχτά κάθε στιγμή, σαν ακόμη μην πιστεύεις πως παράλληλες πορείες, που ήταν να βρεθούν, τώρα πηγαίνουνε μαζί.


Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Γιατί


Να ψάχνεις τις λέξεις μια - μια 
κι ήχος να μη βγαίνει. 
Να 'ναι όλες τους βουβές 
νόημα κανένα. 
Γιατί. 
Γιατί οι στιγμές που προσπερνούν 
πιο δυνατές ηχούν. 
Κι οι ασυνόδευτες οι νότες 
πιο πολλά σου λένε. 
Γιατί. 
Γιατί κι οι λέξεις δε μπορούν, 
δε μάθανε ποτέ βαθιά τι μένει. 
Δε μπόρεσαν τους χτύπους της καρδιάς 
σωστά να περιγράψουν 
όταν αλλάζουν οι ρυθμοί. 
Γιατί. 
Για να μη ψάχνεις το γιατί 
μικρή μου υπερβολή.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Όταν μιλήσει η θάλασσα


Όταν μιλήσει η θάλασσα 
φρόντισε μην είσαι μπρος της. 
Την οργή της μην ακούσεις 
αυτή που στέλνει με τα κύματα. 
Αυτή που σου λέει "Φύγε! 
Άλλο πια μη μ' ενοχλείς". 
Δεν αντέχει τον καημό σου. 
"Είμαι ήδη αλμυρή, 
με δάκρυα μη με ποτίζεις".
Άκου και το δικό της τον καημό 
που άνθρωπος δεν καταδέχτηκε ν' ακούσει. 
"Να ξαποστάσω θέλω 
μα όλο κυλώ. 
Ρυάκια βρώμικα, 
ποτάμια καθαρά 
σ' εμένα καταλήγουν. 
Κι εγώ τ' αγκαλιάζω". 
Μα εμένα η αγκαλιά μου 
ακόμη άδεια είναι.
"Δε με νοιάζει. Ψέματα! 
Δεν είναι πάντα." 
Όχι, δεν είναι πάντα. 
Είναι τώρα. 
"Τότε φύγε μακρυά μου 
και πήγαινε να τη γεμίσεις." 
Κι η θάλασσα μιλούσε μόνη.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Πώς τόλμησες


Ρυθμικά, απλά κυλάει 
όπως ρυθμικά 
τσακίζει τη σιωπή σου. 
Ακανόνιστος ρυθμός 
σα φωνή απελπισμένου 
την ώρα του πνιγμού. 
Πώς τόλμησες να μη βραχείς 
και τ' όνειρο να πιάσεις; 
Πώς τόλμησες και νοσταλγείς 
στον ήχο της εικόνες; 
Κι εσύ να προσπαθείς 
να 'χεις τα μάτια σου ανοιχτά 
γιατί αν τα κλείσεις 
κλείνεσαι σε μια ανοιχτή παλάμη 
που γνέφει πάντα μη. 
Μα εσύ χαμογελάς 
κυλάς με την πλημμύρα 
διεκδικείς το να. 
Κι έτσι, γλιστράν τα όνειρα 
σε δάχτυλα μακριά 
σε ξημερώματα χαμένα 
που κάτι έχει βρεθεί.
Μην αφήσεις βλέφαρο 
κι ανερυθρίαστα γιατί 
σε δύσεις να σε πάνε.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Το σφυριχτό σου "Σ"


Σα να χορεύει πάνω η λέξη 
που στον άνεμο γλιστρά
στα χείλη αυτά επάνω. 
Σ' αυτά που διώχνουν τον καπνό 
σαν η βροχή τον ήλιο 
φέρνοντας τη δροσιά. 
Διαλέγοντας τις λέξεις 
να 'χουν σίγμα και σκοπό 
περνούν οι μέρες σαν τραγούδι. 
Στιχάκι σ' άκρη δειλινού 
που ένα ποίημα θα γυρεύει. 

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Ξημερώματα




Στην ώρα αυτή που αναζητάς
αυτό που σ' έχει ταξιδέψει 
στέκεσαι πάλι μόνος. 
Προσμένεις ένα άκουσμα γνωστό 
μιας νοσταλγίας μέθη 
πριν να φανεί το πρώτο φως. 
Είναι η ώρα που μπορείς 
με τη φωνή σου να μιλήσεις 
δίχως ν' ακουστείς 
κι αυτή να σου απαντήσει. 
Κι άμα τα χέρια σου θα δεις 
ή κάτι άλλο στον αέρα, 
το φως κοντά ζυγώνει. 
Βιάσου να πεις της λογικής 
να σε ξυπνήσει πάλι. 

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Αγλαονίκη


Κι εγώ που χρόνια τριγυρνώ 
σ' ατέλειωτα ξενύχτια 
μιλώντας μ' ουρανούς, 
μ' αστερισμούς ξεδιπλωμένους 
κι άλλους που φτιάχνω με το νου μου
δε μπόρεσα παρά να ερωτευτώ 
τους μαύρους κύκλους των ματιών σου. 

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Ο ίσκιος


Κοίταξε μόνο μη γίνεις ο ίσκιος 
που όλοι τον βλέπουν μα δεν τον ακούει κανείς. 
Το δέντρο είναι εκείνο που μέρα ή νύχτα 
ανερυθρίαστα σπάει τη φωνή της σιωπής. 

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Μ.Μ.


"Ξέρουμε ότι είμαστε περαστικοί 
κι ότι ύστερα από μας 
τίποτα αξιόλογο δε θα 'ρθει." 

Ο ποιητής σκοτώνει τους κακούργους μ' αιώνιες σαϊτιές. Στο μακρινό το μέλλον τους κεραυνούς του ρίχνει, τους ήρωες παρηγορεί και στεφανώνει. 



Δελτίο καιρού



Αυτές τις μέρες 
το κρύο είναι πιο πολύ.
Δεν το νιώθεις 
μα το βλέπεις στους ανθρώπους. 
Κι αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν 
για να το νιώσεις. 

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Ερεβοδιφώσιν



Αφού στο φως δε μπόρεσες 
τ' αστέρια ν' ανταμώσεις, 
το έρεβος ζητάς. 
Κι αφού το βρεις, 
πλανιέσαι. 
Ένα σημείο αναφοράς 
και ο καπνός στα χείλη.  
Τόσος που να γίνεται όνειρο 
και συντροφιά τη νύχτα. 

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Οι σκέψεις γράμματα


Και λες καμιά φορά 
οι σκέψεις άραγε, 
πώς ταξιδεύουν; 
Τις φέρνει ο αέρας σ' ένα νου;
Τα τραγούδια μην τις ταξιδεύουν;
Φάκελοι λευκοί,
μιαν αγκαλιά, 
γι' αυτούς που σκέψεις γράφουν. 
Αθεράπευτα ρομαντικοί 
που γράμματα σκορπάνε. 

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Μες στην παράταιρη εποχή


Στίχους που γράψατε για 'μένα, 
για να μπορώ να πω 
φοβάμαι, κρυώνω, διψώ. 
Λόγια που τρύπωσαν
για πάντα στη ψυχή μου. 
Κική και Μαρία, 
Σύλβια, Κατερίνα. 
Αυτά κρατώ κι απόψε.
Αυτά ψιθυρίζω κάθε βράδυ 
στ' αστέρια που φέρατε κοντά μου. 
Μ' ένα μολύβι σχεδιάζω 
τις δικές μου γραμμές. 
Για να 'ρθω κοντά 
στα δικά μου τ' αστέρια. 

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Την ανάσα μου, ουρανέ...


Κοιτάς τον ουρανό, 
αυτή τη μπλε σπατάλη
και σου μοιάζει ξένος.
Γιατί γελά.
Γιατί τα σύννεφά του λείπουν. 
Τον κυνηγάς με την ανάσα, 
σύννεφα να τον γεμίσεις. 
Να 'χεις πηλό αγνό, 
να φτιάξεις τα όνειρά σου. 
Τον κυνηγάς με την ανάσα, 
με την ανάσα τον κερδίζεις. 

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Με κορδόνια λυτά


Αβέβαιο βήμα, 
το βέβαιο στερεώνει 
σαν ένα φως 
που όλο με θαμπώνει. 
Παντού γνωστοί 
και πάντα μόνη. 

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Μικρότητας ανάγνωσμα


Κουράστηκα απ' τους μικρούς. 
Όχι αυτούς που έμειναν παιδιά, 
ούτε από 'κείνους που ξέχασαν να μεγαλώσουν.
Μα απ' αυτούς που δε μπόρεσαν ποτέ 
γιατί η ευθύνη ήταν μεγάλη 
κι η καρδιά πάντα μικρή. 
Τους μικρούς αυτούς 
να τους φοβάσαι πάντα. 

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Το μολύβι


Σαν ανάγκη που έχεις, 
πάντα όταν ξυπνάς
να πιάνεις το μολύβι. 
Γιατί αγάπησες τη μυρωδιά του, 
γιατί είναι βαρύ μα το σηκώνεις 
κι όσα δε μπόρεσες ποτέ να πεις,
μαζί του είπες. 
Κι αυτό μαζί σου τρυφερό 
τις λέξεις σου αγκαλιάζει 
μ' έναν ήχο αχνό και μια γλυκιά θολούρα. 
Σαν αυτή την αγκαλιά 
που χρόνια περιμένεις.

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Η Θεωρία των Πάντων


Ποιος είμαι, λέει 
και που ζω. 
Που θα πάω 
δε με νοιάζει τόσο. 
Αυτό το "πως" μονάχα, 
για πάντα βασανίζει 
και μες στα πάντα 
ταξιδεύει. 

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Όταν βρέχει


Οι σταγόνες της βροχής 
κάτω από λάμπες που περαστικούς φωτίζουν, 
είναι πιο μεγάλες. 
Βλέπεις μέσα τους ζωή. 
Βλέπεις τον κόσμο 
όταν βρέχει. 

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Μια μέρα μετά


Με φόντο τη ζωή, 
ξύπνησα για Κυριακή 
κι ήταν Δευτέρα. 
Κοιτούσα μπροστά, 
μα τόσο σιμά 
με προσπέρασε η μέρα. 

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Της αναζήτησης το μπλε


Το μπλε αυτό της προσμονής, 
της αναζήτησης το μπλε.  
Αυτό που κρύβει ουρανό, 
αυτό που μοιάζει με λεκέ. 

Το μπλε που σκίζει τα νερά, 
αυτό που φαίνεται θολό, 
που κρύβει μέσα του θεριά. 
Το μπλε της θάλασσας αυτό. 

Το μπλε εκείνο που ζητάς, 
το χρώμα αυτό που καρτερείς, 
ίσως να 'ναι μοναχά 
η απόχρωση που ζεις. 

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Che bel fior



Σταμάτησα τη σκέψη μου 
και τα βήματά μου 'παψαν. 
Μπορεί να σ' είδα μόνο εγώ, 
μπορεί να σ' είδαν κι άλλοι. 
Μόνο που σαν έσκυψα, 
ένιωσα πως χαμογέλασες σε 'μένα μόνο 
που είπα:
"Πόσο ωραίο λουλούδι είσαι".


Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Παιχνίδι μίμησης


Κι όταν πια το καταλάβεις, 
κοίταξε μην είναι αργά. 
Πως αυτός που πάντα περιμένεις, 
αυτός που κυνηγάς, 
είναι ο εαυτός σου. 

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Εκπτώσεις


Δεν είναι το χρόνο λίγες μέρες. 
Δεν είναι προσμονή. 
Δε χωράει σε σακούλες. 
Δε μειώνεται η τιμή. 
Είναι μια άδεια παρουσία, 
είναι στάση των πολλών. 
Δε μιλώ για εμπορία, 
μα για διάλυση ηθών.