Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Ένα παιδί μετράει τ' άστρα

      
    Ήταν μια φορά, ένα μικρό παιδί που τα βράδια μετρούσε τ’ άστρα να δει αν έλειπε κανένα. Ένα βράδυ κατάφερε να τα μετρήσει όλα, αλλά ήταν δυστυχισμένο γιατί ήξερε ότι ένα άστρο μίσεψε. Ήταν βυθισμένο σ’ ένα χώμα που ποτιζόταν ολημερίς με δάκρυα και πονεμένο ιδρώτα. Ήταν κρυμμένο σ’ ένα χώμα άσπλαχνο και βουβό κατακτητή των πάντων κι ήξερε το παιδί, πως ότι μπαίνει μέσα στην αχόρταγη κοιλιά του, σπάνια ξερνιέται. Ακόμη και τους σπόρους από εκείνο το γλυκό πεπόνι που κάποτε, χέρια τίμια και ροζιασμένα του ‘δωσαν να φάει, δε τους ματαείδε. Άπονη γη, ούτε ευχαριστώ για το φαΐ, δίνοντας ένα κλωναράκι δεν είπε. Και το παιδί, συνέχιζε να το πατάει και να βυθίζεται, μα με την ελπίδα ότι μόλις τα ποδαράκια του βρουν καλύτερο παπούτσι που να μη μπάζει τόσο νερό και κρύσταλλο το χειμώνα, τούτη η γη θα στεκόταν μια φορά σα μαλακό χαλί, ξεκουράζοντας τα αδύναμα απ’ την αρρώστια, πόδια του. Τέτοια όνειρα έκανε με το κεφαλάκι του και προχωρούσε κάνοντας φίλους του, όλα τα πλάσματα Του Θεού που δεν ήταν εκείνος ο μαυρόψυχος ρασοφόρος, αλλά η αγάπη κι η καλοσύνη που έκλειναν οι άνθρωποι, σε μια ήπειρο που χτυπάει μέσα στα στήθια τους, έτσι τους είχε πει ο δασκαλάκος. Κι εκείνος βιάστηκε να μάθει πόσες χώρες έχει…

(Λίγες σκέψεις μόνο, γεννημένες από το βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό. Αν και περισσεύει, πρόκειται για το αριστούργημα του Μενέλαου Λουντέμη «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα». Εύχομαι όταν ξαναδιαβάσω αυτές τις γραμμές που έγραψα (άλλωστε, περισσότερο τις γράφω για να μην τις ξεχάσω), να έχω μετρήσει κι εγώ μερικά και να βρω πόσα είναι… ή έστω πόσα χωράνε μέσα μου για να μετρήσω.)

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Μια μικρή προσέγγιση της εβδόμης

Μια μικρή προσέγγιση της εβδόμης

     Συνήθως, τις σκέψεις μου αποτυπώνω σε στίχους και λιγότερο σε προτάσεις ή κριτικές. Είναι όμως, κάτι στιγμές, που ορισμένα βιώματά σου φωνάζουν τόσο δυνατά μέσα σου, που δε μπορείς να τα μοιραστείς με τον ελάχιστο εαυτό σου, αλλά αναζητούν μια διαρκή διέξοδο, το δρόμο στην αιωνιότητα.
     Αυτό ακριβώς έχω την εντύπωση, ότι προσπάθησαν να κάνουν οι απανταχού δημιουργοί του χτες, συνεπώς και του αύριο. Το παρόν δεν αναφέρεται επιτηδευμένα, μιας και δεν αργεί να γίνει παρελθόν. Πολλοί πιστεύουν ότι ένα βιβλίο, μια μουσική, ένας στίχος, μπορεί να σου δημιουργήσει όχι απλώς βαθιά, αλλά «άπατα» συναισθήματα. Είμαι μαζί τους! Αλλά σ’ αυτή την προσπάθεια, τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, τα χρώματα όλα, είναι δικά σου. Ενώ σε μια ταινία; Εκεί βλέπεις την προσπάθεια που έκαναν άλλοι για ‘σένα. Το πιο συναρπαστικό είναι όμως, πως έχεις μπροστά σου μια ιστορία καθόλου τέλεια, γι’ αυτό και αληθινή κι έχεις τη δυνατότητα να ταυτιστείς μαζί με τα πρόσωπα που παρουσιάζονται και να οικειοποιηθείς τα βιώματά τους.
     Είναι τόσες πολλές οι ιστορίες αυτές που μας κράτησαν συντροφιά σε στιγμές που επίθετα δε μπορούν να περιγράψουν. Ο καθένας με τον τρόπο του, έγινε ήρωας μιας ιστορίας, της δικής του, μέσα στο γυαλί. Άλλοτε με νουάρ αποχρώσεις κι άλλοτε, χρωματίζοντας τον κόσμο τους με μπογιές ανεξίτηλες. Παρακάτω, παρατίθενται κάποιες από αυτές. Η κρίση είναι καθαρά δική μου, η δυνατότητα όμως, ανήκει στον καθένα. Η κατάταξη, ξεκινά με την κορυφαία, κατ’ εμέ, ταινία.


 Amélie (Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain) (2001)
Νομίζω πως δικαίως βρίσκεται στην κορυφή. Έχω την εντύπωση ότι αν προσπαθήσω να τη χαρακτηρίσω, κινδυνεύω να γίνω βλάσφημη κι αυτό, διότι δε ξέρω αν πραγματικά κάποιος μπορεί να αποδώσει με λέξεις, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μπορεί να σου γεννήσει η ταινία αυτή. Η εισπρακτική επιτυχία της ήταν τεράστια, κάτι που πιθανώς, προβληματίζει πολλούς κι εμένα μαζί. Ίσως όμως, να είναι και μια ελπιδοφόρα είδηση, πως η ευαισθησία και η νοσταλγία δε χάθηκε από τη γη. Εγώ πάντως, σαν κάτοικος της Ανδρομέδας, πιστεύω πως εκλείπει σιγά- σιγά. Κάτι η Μονμάρτη, κάτι οι απίστευτες μελωδίες του Γιαν Τιρσέν, λίγο η πολυτάλαντη φύση του Ζαν Πιερ Ζενέ, το αποτέλεσμα είναι απλώς, επικό!



 
Ο Πιανίστας (2002)  The Pianist (original title)
Όταν το μονοπάτι που ακολουθείς στη ζωή σου είναι στρωμένο από νότες, τότε ποτέ δεν πρόκειται να χαθείς. Η ιστορία ενός ανθρώπου στην καρδιά της Πολωνίας καθ’ όλη τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Οι κακουχίες από τους Ναζί και η σωτηρία του από το χέρι του φιλόμουσου εχθρού. Μια ιστορία δράσης αντίδρασης σε επίπεδο συναισθημάτων. 





 Κοτόπουλο με δαμάσκηνα (POULET AUX PRUNES)  2011
Εφάμιλλη των δύο παραπάνω… μια νοσταλγία διάχυτη σε αγκαλιάζει καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Η ιστορία ενός μουσικού που όταν χάνει το αγαπημένο του βιολί, αποφασίζει να πεθάνει μη βρίσκοντας τίποτε άλλο που να τον κρατάει στη ζωή. Μια ιστορία που καθένας μπορεί να οικειοποιηθεί. Όλοι μας, χάνοντας κάτι δικό μας, ένα κομμάτι μας, δε βρίσκουμε τίποτε που να μπορεί να το αντικαταστήσει. Τελικά, οι αναμνήσεις και η νοσταλγία των όσων έζησε, είναι ικανές να τον κρατήσουν στη ζωή;



  



Το Κορίτσι με το Τατουάζ (The Girl with the Dragon Tattoo) 2012
 
Νεονουάρ ταινία, αν μπορούμε να μιλήσουμε με τον όρο αυτό. Ενδιαφέρουσα πλοκή που σε αναγκάζει να την παρακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος, έχοντας την ίδια αγωνία. Αν μπορούσαμε να την κατατάξουμε σε κάποια κατηγορία, ίσως να ήταν δράμα, χωρίς όμως, κάτι τέτοιο να είναι τόσο σαφές, ώστε να αποφύγουμε την κατηγορία των «κοινωνικών», ακόμη και «θρίλερ» ταινιών. Με εξαίρεση κάποιες σκληρές σκηνές, όπως αυτή του βιασμού της πρωταγωνίστριας (οφείλω να προειδοποιήσω τον αναγνώστη και υποψήφιο θεατή), η ταινία δεν έχει κάτι άλλο το μεμπτό όπως πολλοί θέλουν να βρουν. Ίσως όμως, αυτά τα «σκληρά» να την κάνουν τόσο πειστικά αληθινή.


Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (American History X) (1998)

Ξεκαρδίστηκα στα γέλια στην κατάταξη στην κατηγορία των «αστυνομικών» από κάποιο site. Νομίζω ότι αν υπάρχουν ταινίες που μπορούν να περάσουν ένα μήνυμα, η ταινία αυτή μπορεί να περάσει 10 και το κάνει. Η ιστορία ενός νεοναζί που καταλήγει στις φυλακές, ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής του όπως θα αποδειχτεί. Μέσα στις φυλακές θα μάθει τελικά, πως δομείται η κοινωνία και τι ρόλο έπαιξε κι αυτός στη δομή της. Κάτι που στη συνέχεια θα προσπαθήσει να μάθει στον μικρότερο αδερφό του. Θα προλάβει άραγε;

Ματωμένο διαμάντι (Blood diamond)  2007
Πιο ώριμος από ποτέ ο πρωταγωνιστής Leonardo Di Caprio σε μια επική ταινία που μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, μια αλήθεια μακριά από εμάς. Το αίμα που επί σειρά δεκαετιών έβαφε τα πολύτιμα κοσμήματα των ανθρώπων εκείνων, που απλώς το παρέβλεπαν σαν γεγονός, στέκεται αφορμή για τη δικαίωση εκατοντάδων ζωών, μέσα από τη ζωή του ενός. Χωρίς πολλά λόγια, εξαιρετική!







Ίσως ακολουθήσει μέρος δεύτερο. Ίσως πάλι το δεύτερο μέρος, να είναι απλά οι επιθυμία σας να ψάξετε μόνοι σας κάτι πιο βαθύ και ουσιώδες. Εγώ απλώς, δίνω το εφαλτήριο.