Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Φάση - αντίφαση;

Στις λεπτές γραμμές που σχηματίζουν όρια, μπορεί και περιθώρια, καμιά φορά κι εμπόδια, συνηθίζουμε ν' ακροβατούμε. Άλλοτε ισορροπώντας κι άλλοτε, με βήμα σταθερό, συνηθισμένο στο μετέωρο. Γιατί δεν αποφασίσαμε ποτέ αν πρέπει να πετάμε. Μόνο να πατάμε ξέρουμε. Και γνωρίζουμε πως σε μια απογείωση, μπορεί να υπάρξει πτώση. Κι αυτή η αντίφαση είναι που τσακίζει τη σκέψη και κάποτε, τη θέλησή μας ν' ανοιχτούμε σ' άλλους ουρανούς, πιο καθαρούς ή πιο συννεφιασμένους, γιατί ποτέ κανένας δε σχημάτισε όσα πέρασαν απ' το μυαλό του, δίχως ένα σύννεφο. Κι ίσως, να 'ναι πιο σωστό να βαδίζουμε στα περιθώρια ή σ' ό,τι λέμε όρια. Μα να ξέρουμε πως μπορούμε να απογειωθούμε, αλλά να λέμε πως από 'δω, πλάθω εγώ τα σύννεφα, με σκεπάζει ο ουρανός και δεν κοιτάζω κάτω. Κι όχι να βλέπουμε τα σύννεφα μονάχα από πάνω κι ό,τι σκεπάζουν να αγνοούμε. Κι ίσως τότε, να καταργούμε ερήμην ό,τι μας κυκλώνει.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Χαρούμενο post για το χαμένο (ή αυτόν που πάντα θα ψάχνουμε) στόχο

Για μας που βλέπουμε το στόχο, αλλά με μια ανύποπτη κίνηση, που μια αόρατη (σχεδόν αέναη ή κάποια άλλη δύσκολη λέξη) δύναμη, μας ωθεί να αλλάξουμε δρόμο, κατεύθυνση. Κι όχι για κακό. Για να βρεθούμε τελικά στο στόχο, από άλλη κατεύθυνση, σε κάποιο ταξίδι, που κανένα δρομολογημένο σενάριο, δε θα μπορούσε να προσφέρει. Κι έτσι, μαθαίνουμε πως από όσες στημένες φάσεις κι αν δημιουργήσεις σ' ένα παιχνίδι, στην αντεπίθεση μπαίνουνε τα γκολ. 

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Η αγάπη δεν άργησε μια μέρα

"Εκεί που κάνεις σχέδια για τη ζωή, εκεί η ζωή περνάει" και σε ανατρέπει. Δεν την περιμένεις και την υποδέχεσαι. Και δεν ταυτίζεσαι με στίχους που περιμέναν την αγάπη και δε φάνηκε. Και δε βλέπεις το ταξίδι να υπάρχει χωρίς εσένα, αλλά γίνεσαι κι εσύ επιβάτης. Ίσως οδηγός. Ίσως χάρτης. Ίσως... 
Αλλά δεν πολυσκοτίζεσαι για τις πυξίδες. Αρκούν κάποιες γραμμές για να ταξιδέψεις σε μέρη, που έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν έχει δει. 
Και χαίρεσαι που δεν υπάρχει μέρα που αν μπορούσες θ' άλλαζες. Που δεν αλλάζεις το παρόν σου με κανένα μέλλον. 
Που ο χρόνος κι αν κυλά, κυλά μαζί με 'σένα. Που υπάρχεις και χωρίς αυτόν, γιατί ζωή δεν είναι λεπτοδείκτες ή μάταια συνεννοημένες συγκυρίες, αλλά μια συνεχής εναλλαγή συμπαντικών συμπτώσεων που μόνος προκαλείς. Που επιλέγεις. 
Κι οι επιλογές σου σε φέρνουν σε κατώφλια και σε πόρτες άλλοτε ανοιχτές κι άλλοτε κλεισμένες (ποτέ τους κλειδωμένες) κι όχι σε αδιέξοδα ανέξοδα. 
Με βήματα αβέβαια που δεν τα σέρνεις, αλλά τα χορεύεις καρσί. Λέξεις χρωστούμενες, μα μη σχεδιασμένες. Στο αβέβαιο μαζί. Έτσι βαδίζεις τις μέρες της ζωής που δεν άργησε καμία μέρα.