Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Η ζωή είναι αλμυρή ή μήπως ένα… «μ»;


Η ζωή είναι αλμυρή ή μήπως ένα… «μ»;

     Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί λίγο πολύ τι είναι επιτέλους, αυτή η ζωή! Είναι δώρο; Είναι κατάρα; Είναι αγώνας; Είναι ασφάλεια; Συνηθίζουμε πολλές φορές, να συνδέουμε μια συγκεκριμένη γεύση, με κάποια γεγονότα της ζωής μας. Λέμε για παράδειγμα, όταν αναφερόμαστε σε μια πρόταση γάμου, ή μια γέννηση, πως είναι κάτι γλυκό. Σε μια περίπτωση θανάτου, αναφερόμαστε σε πίκρα και το… γκουρμέ συνεχίζεται. Τι γεύση να έχει άραγε η ζωή;
     Υπάρχει άραγε, κάποια γεύση που να μπορεί να κλείνει μέσα της κάθε γεγονός, κάθε συναίσθημα της ζωής μας; Μια γεύση που να την έχει η χαρά, ο πόνος, η ζωή, ο θάνατος, η ευτυχία, η δυστυχία… υπάρχει άραγε, τέτοια γεύση;
     Η αλήθεια είναι πως… υπάρχει! Και το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι δεν είναι ούτε γλυκιά, ούτε πικρή, ούτε ξινή, ούτε στυφή… είναι αλμυρή! Πάντα αυτό το αλάτι, είναι που κάνει τη διαφορά στη ζωή μας εν τέλει.
     Πονάμε, κλαίμε… και τα δάκρυα που ποτίζουν τα χείλη μας, είναι αλμυρά. Γελάμε, χαιρόμαστε… και τα δάκρυα χαράς που βρέχουν τα χείλη μας, είναι αλμυρά. Θυμώνουμε, ξεσπάμε… και τα δάκρυα που χύνονται στο πρόσωπό μας, είναι αλμυρά. Τα πάντα στη ζωή μας, είναι αλμυρά! Όλη η ζωή μας, είναι αλμυρή! Όλη η ζωή μας, είναι… μια θάλασσα!
     Ένα ταξίδι μέσα σ’ αλμυρό νερό. Άλλοτε βρίσκεσαι πάνω σε μια σχεδία και διασχίζεις αυτή τη θάλασσα, άλλοτε πάνω σε μεγάλο καράβι, άλλοτε μέσα σε ήσυχο καραβάκι μ’ ανοιχτά πανιά, μ’ ανοιχτά φτερά θαρρείς κι άλλοτε πάλι, μέσα σε μια μικρή βαρκούλα που τραβάς τα κουπιά. Μια θάλασσα είναι η ζωή. Πότε είναι γαλήνια και ήρεμη κι άλλες φορές, άγρια και τρικυμισμένη!
     Κι είναι τόσοι οι ταξιδιώτες. Άλλο ταξιδεύουν για να βρουν μια στεριά ν’ αράξουν, άλλοι για να αποκτήσουν το δικό τους μικρό νησάκι, το δικό τους επίγειο παράδεισο. Υπάρχουν κι αυτοί ακόμη, που ταξιδεύουν για την εμπειρία, αυτοί που θέλουν απλώς να γνωρίσουν όλες τις θάλασσες του κόσμου, κάθε γεύση της ζωής… μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι η θάλασσα έχει παντού την ίδια γεύση! Τελικά τι ταξίδι είναι αυτό; Έχει κάποιο προορισμό; Κι αν ναι, τότε γιατί ν’ αφήσει κάποιος την ασφάλεια της αφετηρίας;
     Όλη μας η ζωή, γυρνάει γύρω από ένα «μ». Ξεκινάμε από μια μήτρα και καταλήγουμε σε κάποιο μνήμα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας από το ένα «μ» στο άλλο, κατακτούμε πράγματα. Άλλα μικρά, άλλα μεγάλα, άλλα απλά… μέτρια! Γι’ αυτό και χάνουμε το μέτρο. Είμαστε είτε μόνοι μας, είτε… μεταξύ μας! Ξεκινάμε μωρά μπουσουλώντας, για να καταλήξουμε μπαμπόγεροι. Μαλώνουμε για να μονοιάσουμε!
     Σε πόσα πράγματα λέμε «μη»; Σε πολλά! Αλλά ποιος έμαθε στ’ αλήθεια το νόημα αυτής της τόσο μικρής λεξούλας; Το «μ» ακούγεται από μόνο του σαν «μη». Όταν του προσθέτεις κι ένα «η», λες απλά… όχι στην ήττα! Μ’ αρέσει τελικά, πολύ αυτή η λέξη!
     Ανάθεμα κι αν έμαθε κανείς, τι είναι εν τέλει, η ζωή… Θα σας πω εγώ! Η ζωή είναι αναζήτηση! Κανείς δε θα σου μάθε τι είναι η ζωή. Σε καλεί από μόνη της να την ανακαλύψεις. Μην αργείς…

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Άνθρωποι και σχέσεις


Άνθρωποι και σχέσεις


     Ο χαρακτήρας ενός ατόμου, ορίζεται συνήθως ανάλογα με την εσωστρέφεια ή την εξωστρέφεια από την οποία και διέπεται. Σύνηθες χαρακτηριστικό ενός εξωστρεφούς ατόμου, είναι και η κοινωνικότητα, ένα χαρακτηριστικό που όλοι μας έχουμε σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.
     Η κοινωνική «κίνηση» σήμερα κατάφερε και αποξένωσε τους ανθρώπους. Κατάφερε να τους στερήσει μια πληθώρα ενδιαφερόντων στο όνομα της καλοπέρασης. Πολλοί είναι αυτοί που δεν κοινωνικοποιούνται με σκοπό να αναπτύξουν καθαρές ανθρώπινες σχέσεις, αλλά με σκοπό να αποκτήσουν στιγμές ευχαρίστησης, στερώντας από τον άλλο κάθε δικαίωμα στην ψυχική επένδυση πάνω τους.
      Θα μπορούσε να είναι τραγικό, αν δεν ήταν αληθινό! Κι όμως, οι ψυχολογικές πιέσεις που δέχεται καθημερινά ένα άτομο, είτε από τον στενό οικογενειακό του περίγυρο, είτε από τον εργασιακό του χώρο, είναι τέτοιες που οδηγούν το άτομο σε μια κατάστασης απάθειας και υστεροβουλίας. Κοινώς, το άτομο γίνεται ολοένα και πιο αναίσθητο και οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται γι’ αυτόν μια πορεία προς το συμφέρον. Όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου: «Κοιτάει πως θα σου βγάλει το μάτι για να ‘χει στην άκρη τρίτο!».
      Όλη αυτή η ψυχική ένδεια όμως, είναι φυσικό να στερεί από το άτομο κάθε δυνατότητα ανθρώπινης δέσμευσης. Η ψυχή σιγά- σιγά αδειάζει και είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κάπου ενδιαφέρον. Συνήθως τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από την έντονη κυκλοθυμική τους διάθεση. Έχουν την τάση να βλέπουν στα πρόσωπα των άλλων το δικό τους χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να είναι καχύποπτοι με όλους κι όταν καταφέρουν να αναπτύξουν μια ανθρώπινοι σχέση, να την «καταστρέφουν», οδηγούμενοι εκεί από τον ενδόμυχο φόβο τους ότι ο άλλος μπορεί να τους εκμεταλλευτεί. Στην ουσία δηλαδή, βλέπουν παντού τον εαυτό τους γι’ αυτό και αναπτύσσουν μια ιδιόρρυθμη τάση φυγής.
     Ποτέ δεν μπορούν να παραδεχτούν κάτι από τα άνωθι, γι’ αυτό και «ανέχονται» να συναναστρέφονται μόνο ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι μακράν χαμηλότεροί τους σε ποσοστό επιτυχίας. Έτσι, ο κύκλος της ζωής τους δεν ολοκληρώνεται, δεν κλείνει, απλά υπάρχει σαν απομεινάρι μιας μαθηματικής πράξης που ποτέ δε λύθηκε.
     Όλα αυτά μπορεί να φαντάζουν στα μάτια κάποιων σαν σκόρπιες σκέψεις ενός τρελού ψυχολόγου που μελετάει τους ανθρώπους με μηχανήματα και πειράματα. Για άλλους μπορεί να φαντάζουν ως κάτι πολύ πιθανό. Άλλοι μπορεί να διαβάζουν αυτές τις σειρές και να δαγκώνονται κι άλλοι πάλι, να σκέφτονται ότι ο κόσμος πια… το ‘χασε. Δυστυχώς ή ευτυχώς δε ξέρω, υπάρχουν όλες οι παραπάνω κατηγορίες και δυστυχώς, οι ανήκοντες στην τρίτη κατηγορία, σε όλο αυτό το κείμενο διάβασαν το πορτρέτο του εαυτού τους! Εσείς σε ποια κατηγορία ανήκετε;

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Πανηγύρια.... για τα πανηγύρια!


Πανηγύρια… για τα πανηγύρια!

     Είναι ωραίο να βλέπεις απαστράπτουσες παρουσίες να κοσμούν τους δρόμους μιας πόλης, ενός χωριού, ακόμη και τους χωματόδρομους του γύρω κάμπου. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι με προτεραιότητες σ’ αυτή τη ζωή.
     Κάθε τόπος έχει τα ήθη και τα έθιμά του. Άλλοι τόποι περισσότερα κι άλλοι πάλι, περιορίζονται σε «πολιτιστικές» εκδηλώσεις μια φορά το χρόνο. Για παράδειγμα, υπάρχουν τόποι, οι οποίοι με αφορμή την εορτή κάποιοι αγίου, στήνουν ολόκληρη εμποροπανήγυρη, με μαλλί της γριάς, μπαλόνια από νέον, πάγκους με πλανόδιους μικροπωλητές που περιμένουν κι αυτοί να ευλογηθούν από τον άγιο.
     Το να τιμάς έναν άγιο δεν είναι απλά μια τυπική πράξη, είναι ευλογία. Σήμερα όμως, μάλλον κάποιοι αποφάσισαν ότι πρέπει να είναι και κάτι περισσότερο και το σήμερα, έχει μεγάλο εύρος ανά το πέρασμα των χρόνων. Γι’ αυτό και περιοχές ανά την Ελλάδα, τιμάν τους κατά τόπους αγίους τους, δίνοντας μια πιο φαντασμαγορική νότα στο χαρακτήρα της ημέρας.
     Άνδρες ντυμένοι τσολιάδες και ζωσμένοι με άρματα, παρελαύνουν χαιρετώντας τον και χορεύουν υπό τους ήχους των ζουρνάδων. Αδιαμφισβήτητα είναι ένα έθιμο που έχει τις ρίζες τους πιο βαθιά στο πέρασμα των αιώνων. Αυτό που φαίνεται κάπως παράταιρο στην όλη  υπόθεση, είναι η αντιμετώπιση του γεγονότος από εξωγενείς παράγοντες. Εξωγενείς παράγοντες μπορούν να ονομαστούν οι θεια μου η Μαριγώ που βγήκε να ξεσκάσει ντυμένη λατέρνα. Η ξαδέρφη μου η Λίτσα μου που την είδε πρώτο τραπέζι πίστα στον Πλούταρχο και μου ντύθηκε Χαρά Βέρα.
     Αυτό που συναντάει κανείς σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, είναι η παρέλαση των ψώνιων μεταξύ των αρματωμένων και των αλόγων. Βλέπεις λοιπόν, ανάμεσα στα αλογάκια και τις εκάστοτε «αλόγες» να ψάχνουν που θα κάτσουν να φάνε… σανό! Καλέ τι κακιά που είμαι! Η ανάγκη μ’ έκανε…
     Γιατί δε σου απαγόρεψε κανείς κυρά μου να βγεις αλαμπρατσέτα να φας ένα κοψίδι, να πιεις κι ένα κατρούτσο ρετσίνα! Αλλά αυτή η σύγχυση κι αυτή η αντίληψη της πλειονότητας ότι «θα βγω και θα μεθύσω ρε!», έχει αρχίσει να μου τη δίνει στα νεύρα! Έβγα και μέθα ρε! Λες και με νοιάζει εμένα… συρτός να φτάσεις σπίτι σου! Που πας όμως ρε μπεκρή να κρατήσεις την εικόνα; Πού πας όμως ρε ξεσκισμένη να προσκυνήσεις; Έλα κατ’ ευθείαν στο γλέντι, δε θα λείψεις σε κανέναν!
     Πες με ξεπερασμένη και προκατειλημμένη φίλε μου. Δημοκρατία δεν ισχυρίζεσαι πως έχουμε; Άσε με να πω κι εγώ τα δικά μου, όπως λες κι εσύ τα δικά σου κάθε μέρα στην καφετέρια που αράζεις και «ζεις» τη ζωούλα σου.
     Κατάλαβες τώρα κυρά μου γιατί σε κράζω; Γιατί έχεις μπερδέψει το πόδι με το χέρι. Αν θέλεις να βαφτείς και να σημαιοστολιστείς, υπάρχει και για ‘σένα ελπίδα! Κάθε χρόνο, στην Πάτρα διοργανώνεται μια τέτοια εκδήλωση, που δίνει τη δυνατότητα σε ‘σένα και στην ομήγυρή σου να παρελαύνετε ανενόχλητοι. Δίνει τη δυνατότητα, επίσης, σε όλους τους υποψήφιους «γαμπρούς» να μη βασανίζουν τα κακόμοιρα τα ζώα, κάνοντας επίδειξη των ιππευτικών τους ικανοτήτων, αλλά να αποκαλύψουν οι ίδιοι τα ζωώδη ένστικτά τους, οδηγώντας το άρμα του βασιλιά καρνάβαλου!
      Το παν στη ζωή, είναι οι προτεραιότητες… και οι μη έχοντες, φροντίζουν σε κάθε ευκαιρία να μας το βροντοφωνάζουν

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Το μπέρδεμα


Το μπέρδεμα…

     Δε ξέρουμε τι μας γίνεται πια, σ’ αυτή τη χώρα! Η ασύδοτη αναρχία, που κάποιοι ονομάζουν «δημοκρατία», κινείται ελεύθερη σε βάρος άλλων. Κι όλα αυτά, στο όνομα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, φυσικά.
      Ένας αριστερός, ανεξαρτήτου «τάγματος», έχει το δικαίωμα να αποκαλεί φασίστα κάθε «δεξιό» και γενικότερα κάθε οπαδό της ευνομίας και της ευταξίας, χωρίς καμιάν αιδώ. Μπορεί απερίσπαστος να του κάψει το μαγαζί γιατί έτσι ζει τη ζωή του κι όταν η γεμάτη έκφραση, πράξη του, παρενοχληθεί από τα όργανα της τάξης, ο φίλος μας ωρύεται και επικαλείται τα ανθρώπινα δικαιώματα!
     Όταν ο φίλος μας παραπάνω, θελήσει να ασκήσει τα… θρησκευτικά του καθήκοντα, θα κλείσει έναν κεντρικό δρόμο, με τους υπόλοιπους «πιστούς» και θα δοξάσουν το πιστεύω τους, σπάζοντας βιτρίνες και καίγοντας ανελέητα ό, τι τους σταθεί εμπόδιο. Κι όλα αυτά, τα θεωρεί ζωή και ενέργεια.
      Όταν όμως θα συναντήσουν τη Μαρία που πάει να ασκήσει κι αυτή τα θρησκευτικά της καθήκοντα στο ναό της ενορίας της, γίνεται έξω φρενών! Δεν είναι δυνατόν αυτοί οι παπάδες, ο Άνθιμος και το Προς την Νίκην να έχουν απήχηση! Είναι εξωφρενικό! Δε γίνεται εγώ να μην πιστεύω Στον Θεό κι εσύ να πηγαίνεις Εκκλησία! Δε γουστάρω ρε, δεν το καταλαβαίνεις;
     Το καταλαβαίνω φίλε μου και συμμερίζομαι απόλυτα τα δημοκρατικά σου κεκτημένα! Άλλωστε, γι’ αυτά δεν παλεύεις; Φυσικά, εφ’ όσον παλεύεις γι’ αυτά, αγαπάς κάθε διαφορετικό είδος ανθρώπου από ‘σένα, αλλά ποτέ το ίδιο! Δηλαδή, θέλεις ο Αχμέτ κι ο Μάικ να βγάλουν ένα πιάτο φαΐ να φάνε, αλλά ο Γιώργος δεν είναι δυνατόν να το κάνει! Το καταλαβαίνω κι αυτό φίλε μου!
      Σε πειράζουν οι Εκκλησίες που συναντάς στο δρόμο σου γιατί κατ’ εσέ, δεν υπάρχει Θεός. Οπότε η ύπαρξη και μόνο ενός Ορθόδοξου Ναού, είναι αντιδεοντολογική! Όμως, εκνευρίζεσαι απίστευτα όταν ο Μεχμέτ δε μπορεί να προσευχηθεί γιατί οι «Χρυσαυγίτες» οι φασίστες, δεν τον αφήνουν να κάνει τα προπύλαια τζαμί! Έχεις δίκιο… απορώ που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν το καταλαβαίνουν!
     Αντιδράς με την επιβολή του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία, αλλά διαδηλώνεις υπέρ της παραχώρησης του μεγαλύτερου σταδίου της Ελλάδας σε μουσουλμάνους, για να λατρέψουν τον Αλλάχ! Όταν όμως, βγαίνει ο Πλεύρης στα κανάλια και καταγγέλλει τα βίαια επεισόδια που προκάλεσαν οι γκρίζοι λύκοι σε χριστιανούς στην Κωνσταντινούπολη, χαίρεσαι! Πιστεύεις ότι έτσι τους πρέπει, αφού πηγαίνουν σε ξένη χώρα να προσευχηθούν. Φυσικά, δεν πιστεύεις σε μύθους με Παλαιολόγους και λοιπούς Μογγόλους, αλλά το τατουαζάκι με τον Δία φιγουράρει ωραία στην πλάτη σου!
     Κι αυτό το μπέρδεμα… είναι η αρχή του μπαχάλου! Γιατί έγινε κι αυτό… στην Ελλάδα, όλα μπορούν να γίνουν σήμερα! Είναι το σύνθημα της εποχής αυτό… το δίκιο σου δικό μου!

Η πληροφορία στις δόξες της!


Η πληροφορία στις δόξες τις

     Στην εποχή του διαδικτύου, της πληροφορίας, της ενημέρωσης και της προβολής, σίγουρα πρέπει να έχεις βύσμα γερό για να μάθει κανείς κάτι για ‘σένα! Όταν οι κλέφτες απειλούν τη ζωή σου, όταν η φτώχεια σε κομματιάζει σιγά- σιγά, εσύ πρέπει να κάνεις δήλωση, παίρνοντας αριθμό προτεραιότητας, γιατί εδώ και μια βδομάδα, η Amy Winehouse πέθανε και είμαι απασχολημένος! Δε μπορώ να σε βγάλω παράθυρο κι ας σε απειλούσε ο ληστής με το μαχαίρι…
     Γιατί έτσι είναι φίλε μου σήμερα… όποιος έχει μπάρμπα στην Κορώνη, έχει και πρώτο θέμα το θάνατό του! Ελπίζω μέχρι τα 80 μου, να έχω τις κατάλληλες διασυνδέσεις για να καλύψει την κηδεία μου το BBC…!