Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Χωρίς αρχή και πάντα δίχως τέλος

Επιρρήματα που τρομάζουν αν είναι πολύ κοντά μαζί. Και λες, γιατί; Αφού υπάρχουν, αφού είναι αλήθεια. Πιο τρομαχτικό μου μοιάζει το φεγγάρι όταν γεμίζει και αδειάζει και το κοιτάζω μόνη. Με τρομάζει η ανατολή όταν δεν έρχεται μαζί με την ανάσα σου. Φοβάμαι κάθε βράδυ που δε σε βρίσκω όταν ξυπνάω. Είναι αφόρητη η σιωπή χωρίς τον ήχο της καρδιάς σου όταν κοιμάσαι πάνω μου. Δε γυρνούν οι δείκτες κι αισθάνομαι τον χρόνο να παγώνει μέσα μου και γύρω μου. Να με τυλίγει στην ανυπαρξία του γιατί εσύ δεν είσαι εδώ. Γιατί εγώ δεν είμαι εκεί. Γιατί δεν είμαστε μαζί. Κι αντί να σε κοιτάζω τώρα όπου και να 'σαι, κλείνω τα μάτια και σε φαντάζομαι να τριγυρνάς στο χώρο, να προσπερνάς το χρόνο και να 'μαστε μαζί. Σε σκέφτομαι να μου γελάς κι η νύχτα ξημερώνει με το πιο μεγάλο φως. Φαντάζομαι να με κοιτάς κι ο όλος ο άλλος κόσμος δεν υπάρχει... γίνομαι εγώ μοναδική, αφού στα μάτια σου με κλείνεις. 
Γιατί υπήρξαμε για να συναντηθούμε. Γιατί συναντηθήκαμε σα να συναντιόμαστε πάντα. Γιατί είσαι εσύ...

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Για ένα Σαββάτο βράδυ

Για ένα Σαββάτο βράδυ που δε θα νιώσεις τη βουή του κόσμου. Που μες σ' αυτόν τον κρύο τον καιρό, μέσα στο σπίτι μοναχός, ίσως να διαβάσεις, να σιγοτραγουδήσεις και να αναρωτηθείς: Τι είναι πιο αδυσώπητο; Η μνήμη ή το αμετάκλητο; Όλες εκείνες οι εικόνες που ανηλεώς κραυγάζουν στη σιωπή σου ή οι τετελεσμένες (λες) αποφάσεις που θαρρείς και κλείδωσες από μέσα, δε λένε να αναιρεθούν, μα ίσως μόνο παρατείνονται. Και σκέφτεσαι πως ίσως είναι έτσι φτιαγμένος αυτός εδώ ο κόσμος, να βασανίζει όσους αγαπούν, όσους οι σκέψεις τους, έχει κάπου να πηγαίνει. Και λες και η τυχαιότητα συνωμοτεί μ' όλα τα δειλινά και κάποια βράδια, τα πιο δύσκολα κυρίως, να σου κρατάει πρόσκληση μονή. Και σε βαραίνει τότε πιο πολύ η διπλή κουβέρτα. Καθετί που φτιάχτηκε για δυο ή το δημιούργησες μονάχος για να κρατάει δυο. 
Τα Σαββατόβραδα σε κάνουν πιο εγωιστή και λίγο ακόμη άπληστο. Τόσο που να μην είναι μπορετή κι η σιωπή ακόμη. Η σιωπή που κρατάς μονάχος, όχι αυτή που αγκαλιάζει δυο. 
Και κάπως έτσι, ελπίζεις στης Κυριακής το πρώτο φως... 

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Θέματα προοπτικής

Προοπτική. Η. Μεταβαλλόμενη πάντα. Ανάλογα με τις ανάγκες και τα θέλω μας. Πάντα. Και κατά ένα περίεργο, σχεδόν τρομακτικό τρόπο, μεταβάλλεται όχι ανά περίπτωση, μα ανά πρόσωπο: το δικό μας. 
Άλλα συμπτώματα; Βήχας; Όχι. Αλλά λήθη. Ξεχνάς τι ζητούσες όταν το έχεις και το προσπερνάς. Αλλά δε θα 'θελες να συμβεί το ίδιο και με το αποκτηθέν (του αποκτηθέντος που λέμε). Anyway, έχει περίεργες, σχεδόν μαγικές ιδιότητες. 
Στη συνέχεια της λίστας, αυτό το συναίσθημα της ανεξαρτησίας. Του "δε θέλω να εξαρτώμαι μαδαφακερς" κι είμαι ελεύθερο πουλί, όπου φυσάει ο άνεμος, ζητώντας ωστόσο ολοκληρωτική, απόλυτη και ειλικρινή εξάρτηση, που δεν τη λέμε εξάρτηση γιατί είναι κακιά η λέξη, αλλά αφοσίωση (πολύ κλισέ), πίστη (αλήτες παπάδες)... τέλος πάντων, δέσιμο κάτι. 
Δύσμοιρε αναγνώστη, μη ξεγελαστείς! Δεν είναι θέμα "θεμάτων" που πρέπει να λύσεις μέσα σου, αλλά προοπτικής. Πρόσεξε από που σε βλέπουν! ;)