Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Ασπρόμαυρο


Άσπρα και μαύρα πλήκτρα 
ποια είναι πιο πολλά; 
Ποια σκορπίζουν τη χαρά
και ποια μοιράζουν λύπη; 
Ήχοι που μοιάζουν με το χτες 
μ' όσα ποτέ δε γίναν 
μα πάντα τους αφήναν 
αυτό που τώρα λείπει. 
Ξεθώριασαν κι οι μολυβιές 
τι κι αν πατάς ακόμη 
δεν αρκεί μία συγγνώμη 
μες στις λέξεις να διαβαίνει. 
Μόνο τα λόγια κι οι στιγμές 
αυτά κρατάν στο χρόνο. 
Ό,τι μ' όνειρα πληρώνω 
το καυτό νερό ξεπλένει. 

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Για τη μια φορά

Κι είναι κι αυτά που συμβαίνουν μόνο μια φορά. Που αισθάνεσαι πως γίνονται σημεία αναφοράς και πως ό,τι κι αν γίνεται, όσο γκρίζα κι αν είναι τα σύννεφα, σκάει ένα χαμόγελο και φωτίζει την οθόνη. Αυτά που ξέρεις πως δε θα ξανάρθουν και νιώθεις ευλογημένος που συνέβησαν σε σένα, λες και κληρώθηκες ο μόνος τυχερός, σε κάποιο αιώνιο παιχνίδι αριθμών, στεναγμών και συμπτώσεων. Το ακαθόριστο συναίσθημα που όσα τραγούδια κι αν ακούσεις, επικροτείς τη βεβαιότητα μέσα σου, πως ακόμη δεν έχει γραφτεί κάποιο γι' αυτό. Για τη μια φορά. Για τη στιγμή εκείνη που συναντιούνται δυο ζωές και δημιουργούν την ένταση εκείνη στο σύμπαν, που κάνει τη ζωή να κυλάει. Για τη μια φορά εκείνη, που ξέρεις πως αν δεν υπήρχε, όλα τα χρώματα θα 'ταν θαμπά κι οι ήχοι παντού λυπημένοι. Για τη μια φορά αυτή, που σε κάνει να θέλεις να νυχτώνει νωρίς και να πέφτουν τα φώτα, για να βλέπεις καλύτερα και ν' ακούς ρυθμικά τη ζωή να κυλάει. Όχι να περνάει. Μα να μένει κι αυτή, μια φορά, ανίκανη τη στιγμή να χαλάσει.