Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν ανήσυχα βραδιάζει...

...κι όταν πιο ανήσυχα ακόμη, ανελέητα κοντεύει το ξημέρωμα. Και σου φαίνεται ατέλειωτος ο δρόμος πριν το βαθύ σκοτάδι, αυτό που λεν πως συνοδεύει την αυγή κι αλήθεια είναι. Κι ενώ το ξέρεις, δεν είναι επιλογή σου, μένεις στο σκοτάδι κι αφουγγράζεσαι τους ήχους. Μην είναι γνωστές ανάσες ή βήματα συνηθισμένα. Ή μήπως είναι μόνο λόγια που χάθηκαν στο διάβα της ζωής. Λόγια που ειπώθηκαν σε φως κι έχουν σκοτάδια μέσα τους κλεισμένα. Από ανθρώπους που δε θα ζήσουνε ποτέ πραγματικά στο φως. Κι έτσι η ανάγκη σου γεννιέται. Έτσι λες "εγώ φωνάζω, λέω αυτό που όλοι σας φοβάστε"! Στιγμές είναι η ζωή μας και δε γυρνούν replay. Πες αυτό που γαμωσκέφτεσαι! Να το νιώθεις μοναχά κι ύστερα, όσα βράδια ανήσυχα και να 'ρχονται, διακριτικά και ανυπεράσπιστα θα φεύγουν. Θα τα 'χουν διώξει οι φωνές και οι ανάσες που εύχεσαι ν' ακούς κάθε σου βράδυ.