Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Αυτό το καλοκαίρι

Ναι, γαμάτο είναι το καλοκαίρι. Κι η θάλασσα που κολυμπάς, που κολυμπάω κι εγώ, κρυστάλλινη. Κι είναι και ωραίο φόντο για τα πόδια μας στο instagram. Όχι και τα πτώματα, αυτά όχι. Αχ, μυρωδιά καλοκαιριού, βασιλικός στη γλάστρα, να διώχνει τα ενοχλητικά κουνούπια και δακρυγόνα στους δρόμους να διώχνουν τους ενοχλητικούς μετανάστες. Κι η ελπίδα να σαλπάρει μαζί με την ανθρωπιά μας, για παράλληλα σύμπαντα. Εδώ δε χωρά. Εδώ θέλουμε ν' αλλάξει ο κόσμος, μαγικά κι αυτόματα. Δε μας νοιάζει, πια (αν ποτέ μας ένοιαζε) ν' αλλάξουμε εμείς τον κόσμο. Κι εσύ, κακόμοιρε ανθρωπάκο, θ' αηδιάσεις με τη φωτογραφία μου, με το γδαρμένο αρνί του Θεού, κατά τα άλλα, που ντερλικώνεις με μπόλικο αλάτι. Καλή σου όρεξη! 

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Άρα, επιλέγεις;

Κάθε μέρα πρέπει να είναι και μια νέα αρχή. Αλλά τι σημαίνει πρέπει; Δεν υπάρχει πρέπει στη ζωή. Υπάρχει θέλω κι επιλέγω. Το θέμα είναι να επιλέγεις. Να επιλέγεις η κάθε σου μέρα να είναι μια νέα αρχή. Και γενικά, να επιλέγεις. Να φεύγεις ή να μένεις κάπου γιατί ξέρεις και νιώθεις. Κι αυτό που νιώθεις εκμηδενίζει όλα τα υπόλοιπα, τόσο αυτόματα, τόσο φυσικά. Να ξέρεις πως βαδίζεις στην αβεβαιότητα, αλλά όχι μόνη. Ν' ανακαλύπτεις διαδρομές έξω από το χάρτη και να σ' αρέσει που χάνεσαι. Να χάνεστε. Κι ύστερα πάλι, να βρίσκετε μαζί το δρόμο. Κι ας μην είναι ο γνωστός, ο τετριμμένος. Δεν έχει ομορφιά αυτός. Να βλέπεις να 'χει άλλη ομορφιά ο προορισμός, ο δρόμος κι ο χρόνος που κυλά. 
Να σκέφτεσαι το παρελθόν κι όλα τα λάθη του και να λες "δε θα μπορούσε να 'ναι αλλιώς, γιατί αλλιώς δε θα 'ταν τώρα έτσι". Να διώχνεις όλα τα "γιατί" του, γιατί δε σου προσφέρουν κάτι. Ούτε το παρόν σου επωφελείται. Να μην αλλάζεις τίποτα. Να ξέρεις πως επέλεξες και τώρα οδηγείσαι απ' τις επιλογές σου κι είναι δικές σου. Οι μόνες που έχεις. Ούτε ο χρόνος. Κι αυτός ακόμη δε σου ανήκει. Εσύ τον διαχειρίζεσαι κι επιλέγεις πως θα το κάνεις. Να βλέπεις τα δάχτυλά σου και να ξέρεις που θα δείξουν. Γιατί τα ορίζεις εσύ. Κι εσύ επιλέγεις.