Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Σήμερα, η εποχή τελειώνει.

Τελευταία μέρα της άνοιξης. Αύριο έρχεται το καλοκαίρι. Αύριο ξεκινάει μια νέα εποχή. Σήμερα, η εποχή τελειώνει. Σήμερα ο χρόνος δεν υπάρχει. Ούτε αύριο. Όπως κάθε μέρα. Χρόνος δεν υπάρχει. Μόνο στιγμές. Κι ίσως αυτό που φοβάμαι πιο πολύ, είναι η εποχή που ξεκινάει. Κι αυτό που με τρομάζει πιο πολύ είναι που μόνο εμένανε τρομάζει. 

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Στο μεταίχμιο δυο κόσμων

Και στέκεσαι. Κάθεσαι σιωπηλά άλλοτε κι άλλοτε πάλι με σκέψεις ηχηρές, στο μεταίχμιο δυο κόσμων. Σε μια νοερή γραμμή ανάμεσα από μια εκκλησιά κι ένα ζωντανό καφέ. Όχι από ήχους ζωντανό, μα από καρδιές, από συναισθήματα κι εικόνες. Κι επιλέγεις που θα ζεις, που θα δεις και που θα μείνεις. Κι αν είσαι εκεί που ζεις και βλέπεις, νιώσε. Κι αν νιώθεις, δες. Κάθε διάσταση πιθανή ή κι απίθανη ακόμη. Κάθε ηλιαχτίδα που ψάχνει να βρει χαραμάδα κι αν δε βρει, φτιάξε μια γι' αυτή. Κι ύστερα, ακολούθησέ την. Εκεί που δε φτάνει το σώμα, που το μυαλό δυσκολεύεται κι αυτό να ακολουθήσει. 
Να 'σαι εκεί που είσαι από επιλογή σου και να τη σέβεσαι. Να στέκεσαι στο μεταίχμιο δυο κόσμων ή και περισσότερων ακόμη και να επιλέγεις τι θα δεις. Στο μεταίχμιο πολλών συμπτώσεων και να 'ναι όλες τους σημαντικές. Συμπαντικά σημαντικές, έχοντας λίγη απ' τη σημαντικότητα που πάντοτε γυρεύεις κι είναι πάντα μέσα σου. Και γύρω σου. Κι αυτό είναι πιο σημαντικό. Κι εσύ κάθεσαι πάντα στο μεταίχμιο κι έχεις τους κόσμους σου μπροστά σου. Διαλέγεις να βαδίσεις. Επιλέγεις να χαμογελάς. Κι ακόμη αυτό που κάποιοι κάναν "τύπο", εσύ το ντύνεις πράσινο κι ανθίζει. Απ' το μεταίχμιο. Απ' το ορμητήριό σου. Απ' τα όνειρα κι απ' την καρδιά σου. 

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Περί ελευθερίας του χρόνου... και του χώρου ενίοτε.


Μια σκέψη που σου 'ρθε και πέταξε. 
Γιατί δεν πρόλαβες λόγια να την κάνεις.
Γιατί δε χώρεσε ανάμεσα στο πλήθος 
που όλο σε κυκλώνει. 
Και βρήκε καταφύγιο σε δυο πόρτες 
που ανοιγόκλεισαν ρυθμικά, 
θυμίζοντάς σου πως δεν είσαι μόνος. 
Πως μια διάσταση που δε ξέρεις αν υπάρχει
ή ένα αεράκι που χώρεσα ανάμεσα απ' τις χαραμάδες του μυαλού σου, 
της λιγοστής ελευθερίας σου, 
σ' ακολουθεί ό,τι κι αν κάνεις.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Να κυνηγάς ό,τι αγαπάς


Άδεια θέση που πάντοτε προσμένει
και πάντοτε κάποιος εκεί γύρω τριγυρνά. 
Κάθεται μια και και φεύγει 
μα δεν απομακρύνεται. 
Είναι κοντά. 
Είναι εκεί γύρω. 
Σα να τη χλευάζει. 
Σα να της μιλά με βήματα χαμένα 
που μια κοντά τον οδηγούν 
και πίσω τον γυρίζουν 
κι άλλες φορές μακρυά, μα όχι πολύ, 
τον κάνουν να περιπλανιέται. 
Κι αυτός ζητά να ξαποστάσει. 
Κι η θέση πάντοτε αδειανή 
σιωπά και περιμένει. 

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Πριν ξημερώσει Κυριακή


Τόσο που να μισείς τα Σαββατόβραδα
γιατί φοβάσαι πως η Κυριακή δε θα 'ρθει.
Δε θα 'ρθει η άδεια μέρα
που θες με χρώμα να γεμίσεις. 
Γιατί κυλούν αργά τα Σάββατα
κι ακόμη πιο αργά τα Σαββατόβραδα.
Και λες να ξημερώσει η Κυριακή.

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Έξω απ' την κορνίζα


Ξύλινο ή πλαστικό 
μεταλλικό ή χάρτινο. 
Αγαπημένα υλικά 
ή άλλα. 
Ένα πλαίσιο είναι μόνο
που άλλοι έφτιαξαν για 'σένα. 
Μείνε απ' έξω, 
γέμιζέ το. 
Με χρώματα δικά σου, 
με φωνές και αστέρια.