Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Βρες τη διαφορά!


Ο λεπτοδείκτης στάζει βασανιστικά τα τελευταία, πια, δευτερόλεπτα ενός, παράταιρου, καιρού.
Καινούρια χρονιά, νέος καιρό.
Στα χείλη, δεν έρχονται επίθετα, ούτε καλό, μήτε κακό.
Μόνο στη σκέψη αναμνήσεις.
Αυτές που θα σβηστούν για λίγη ώρα στα γέλια μιας παρέας, 
στο θαμπό από κρασί ποτήρι, 
στη θαλπωρή που φέρνει η αυγή.
Γιατί το φως, μας είναι πιο οικείο απ' τους ανθρώπους.
Όχι το φως όλης της μέρας, 
αλλά εκείνο το πρώτο φως που στάζει ελπίδα για μια νέα μέρα.
Σαν το χρόνο που αλλάζει, κάθε χρόνο.
Το πρώτο ξημέρωμα, δε λένε;
Πώς θα μας βρει; 
Τί θα φοράμε; 
Ποιος θα συναντήσει το κατάμεστο από ελπίδα, βλέμμα; 
Αυτό που δεν αντέχει, μάλλον, το κορμί είναι η νόηση.
Η αποδοχής μιας ιδέας, ολότελα παλιάς. 
Το καινό, δε γεμίζει με κενό.
Την αλλαγή δε θα στη φέρει ούτε ο γέρος, ούτε το "πιπίνι" χρόνος.
Η αλλαγή έρχεται από μέσα.
Όταν η ψυχή κατανοήσει αυτό που δε φαίνεται από τα μάτια. 
Την αλλαγή τη φέρνει η ουσία.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ! ! !

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Ραντεβού


Όταν οι σκέψεις δεν αποτυπώνονται, χάνουν τη ψυχή τους. 
Μέρες, λένε, γιορτινές και ήσυχες. 
Ένα φως θαμπό, κάθε βράδυ ζητά λίγο χρόνο να βρεθείς εκεί που θες. 
Κουβέντες, συζητήσεις, σκέψεις, λόγια... κάθε βράδυ, πιστοί εραστές σε αιώνιο ραντεβού, σε περιμένουν να ερωτοτροπήσεις μαζί τους.
Όλες τους γύρω από ένα θέμα, αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αισθήματα...
Γιατί ποιος είναι ο σκοπός του ανθρώπου αν δεν αγαπήσει και δεν αγαπηθεί;
Πώς θα υπάρξει αν δε δώσει κι αν δεν πάρει;
Δοτικότητα, συντροφικότητα, εμπιστοσύνη... αγάπη.
Δεν είναι ανασφάλεια, δεν είναι βιάση. 
Είναι ανάγκη. Είναι το κέντρο της ύπαρξης. Είναι ολοκλήρωση.
Ένα ζευγάρι μάτια, να 'χεις να κοιτάς όταν τα δικά σου θα θαμπώνουν.
Μια μυρωδιά, πικρή, μαλλιών που σου θυμίζει να ελπίζεις.
Ένα χαμόγελο που σε κάνει να θυμάσαι.
Ένας χτύπος που συνοδεύει το δικό σου χτύπο.
Μια ύπαρξη που συμπληρώνει τη δική σου. 
Μια διαρκής εξέλιξη, που από άνθρωπο σε κάνει πνεύμα.
Ελευθερώνει τη ψυχή κι αυτή πετάει.
Μια πορεία στο άγνωστο με δυο ζευγάρια πόδια.
Κι εσύ, τείνεις το χέρι...