Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Πάλι νύχτα...

Πάλι νύχτα…

Νύχτωσε κι απόψε μετά απ’ το δειλινό
Κι η καρδιά πάλι γυρεύει λιμάνι για ν’ αράξει.
Τ’ αγιάζι που φυσάει ξυπνά το μυστικό
Που την αυγή όλο εμποδίζει να χαράξει.

Κι όλο η νύχτα μεγαλώνει κι αργεί να ξημερώσει.
Καθώς στα χρόνια μου τα παιδικά τ’ άστρα μετρώ,
Μα η ψυχή θαλασσοπόρος, δε λέει να ημερώσει
Και τ’ άστρα κοντεύουν να τελειώσουν κι απορώ!

Άραγε να ‘χουν τελειωμό τα λυχνάρια τ’ ουρανού
Ή μήπως τ’ όνειρο έχει πια χαθεί;
Δεν είναι η ελπίδα το στερνό το δάκρυ του παιδιού
Που τ’ ακουμπά ικετευτικά στη γη;

Ελπίζοντας κι εγώ προσμένω από τα ύψη
Η νύχτα να χαθεί και τ’ αστέρια μη τελειώσουν.
Το χρώμα της αυγής απ’ τα μάτια μου έχει λείψει,
Μα τ’ αστέρια, ξέρω, δε θα με προδώσουν.

Μ.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Το κλειδί

Το κλειδί
 
Η νύχτα κυλά σα διφραγκάκι στου τραπεζιού το χείλος
Και τ’ αστέρια μετρούν έναν- έναν τους χτύπους.
Ο τοίχος μπροστά γυμνός, στην έρημο φίλος
Σα φράχτης υψώνεται στων ονείρων τους κήπους.

Κι εγώ πλασματάκι μικρό με γυμνά ποδαράκια
Για να σε συναντήσω περνώ από πέτρες κι αγκάθια.
Για να δω μια στιγμή τα καθάρια ματάκια,
Τα γυμνά μου τα πόδια γινήκαν ολοζώντανα άτια.

Συνοδεύει ο ουρανός της ψυχής την κρυφή μου λαχτάρα
Κι είν’ ο φόβος μικρός μη γλιστρήσω και πέσω.
Στην καρδιά μυστικά έχω κλειστή μια καμάρα
Μ’ όλα ‘κείνα που φοβάμαι μη τυχόν απολέσω.

Το ταξίδι στη νύχτα τότε ξάφνου τελειώνει
Κι ο τοίχος μπροστά μου έχει πλέον χαθεί.
Στη ζωή μου πια τώρα μοναχά ξημερώνει,
Αφού την κάμαρα άνοιξες με το δικό σου κλειδί.

Μ.

Τ' οξυγόνο

Τ’ οξυγόνο

Όλος ο κόσμος στρογγυλός σε χέρια τυλιγμένος
Σε σύμπαν που δε μπορείς να δεις το τέλος.
Τα’ αστέρια είναι ο στόχος κι ο χρόνος κλεισμένος
Κι η αγάπη πετά της καρδιάς μου το βέλος.

Διαστημόπλοιο τώρα η καρδιά ταξιδεύει
Σε σύμπαν που δε μιλάει γι’ απείρου μεγέθη.
Μα σ’ ένα χώρο που το χρόνο μαγεύει
Και στα χείλη αφήνει μιας γλύκας τη μέθη.

Λίγο απ’ το κρασί της αιώνιας αγάπης
Διψάνε τα χείλη, σα δέντρα, να πιουν.
Δε σβήνει η αγάπη σα σκιά αυταπάτης
Που τα χέρια να βρουν δε μπορούν.

Η αγάπη υπάρχει παντού στον αέρα
Και κάθε δείλι μαζί με τ’ αστέρια ξυπνά.
Οξυγόνο να δώσει εκεί που η μέρα
Τετράγωνα κλείνει σε φυλακή την καρδιά.

Μ.

Όρκοι

Όρκοι

Κι εκείνο το διαμάντι που βρίσκεται στη λάσπη
Πώς θα δείξει ομορφιά, ψυχή, ζωντάνια;
Μες στο χώμα ο φόβος το ‘χει θάψει
Και θαμμένο δε φτάνει να δει τα στεφάνια.

Τα στεφάνια εκείνα που δυο όρκοι τα πλέκουν
Δεσμώτες ισόβιοι στη ζωή και στο πάντα δηλώνουν.
Το φεγγάρι, τον ήλιο με ένα άρμα τα σέρνουν
Την αγάπη γιγάντια στ’ ουράνια απιθώνουν.

Κι είν’ το φεγγάρι βέρα ασημένια που ο ουρανός τη φορά
Και σαν έρθει η μέρα μια υπόσχεση δίνει.
Κάθε που αίμα ο ουρανός σαν θα στάζει και θα πονά,
Εκείνο ξανά μες στ’ αστέρια μυροβόλο μπουμπούκι θ’ ανοίγει.

Τόσοι όρκοι χωράνε στ’ ουρανού τα κρυφά, απαλά, δειλινά
Που αιώνια γεμίζουν τις νότες φωνή.
Η καρδιά μου δεσμώτης στη δική σου καρδιά,
Με μουτζούρες γεμίζει τώρα εδώ το χαρτί.

Μ.

Πανσέληνος κι απόψε...

Πανσέληνος κι απόψε…

Πανσέληνος κι απόψε κι η νυχτιά χαράζει
Σαν τ’ ασημένιο φράγκο ευθύς προβάλλει.
Κι η κόρη του ματιού σα διαμάντι λάμπει
Κι η κόρη στο πυργί στ’ όνειρο κεντάει…

Στάζει η πανσέληνος τ’ ασημένιο της δάκρυ,
Σκύβω το πίνω και πίνω αγάπη.
Έλα και πιες με, με δίψα μεγάλη.
Κι άφησε πίσω σου το γυμνό προσκεφάλι…

Η νύχτα μεγάλη απ’ το χέρι μας πιάνει,
Μας σέρνει στο δάσος, στο βουνό, στ’ ακρογιάλι.
Στο κύμα επάνω που το βράχο σμιλεύει ,
Η αγάπη, ο έρως και το πάθος χορεύει…

Στ’ απαλό το τραγούδι της καρδιάς μου απάνω,
Νιώσε το φεγγάρι, γεμάτο, να σκύβει, σα φάρο
Που την αγάπη φωτίζει και το δρόμο χαράζει
Στη χαμένη τη σκέψη που απαντήσεις ζητά…

Απάντηση μία στου μυαλού την αδυναμία σου δίνω.
Βρες με τα δάχτυλα την καρδιά μου και νιώσε
Τους παλμούς που χορεύουν σε Θεού μελωδία
Και γεμάτοι λαγνεία εσένα ζητούν…
Μ.