Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Η ΖΟΪ... Δες την αλλιώς!

Η ΖΟΪ… Δες την αλλιώς!

Φίλε μου,
Διαβάζοντας αυτό το κείμενο, πιθανώς να σκέφτεσαι ότι πρόκειται για ένα ακόμη κήρυγμα, ενός ακόμη ονειροπόλου και καθ’ όλα αιθεροβάμονα ατόμου, που η εκλογίκευση των πραγμάτων, είναι γι’ αυτόν άγνωστη ακόμα λέξη…
Κι όμως, τα λόγια μου αυτά, δεν σκοπεύουν να σε κάνουν να δυσανασχετήσεις για άλλη μια φορά, με τις αντίθετες στο ρεύμα ιδέες, που πιθανώς νομίσεις ότι πρεσβεύουν… Δε σκοπεύω να σε κάνω να μπερδευτείς ή και να νομίσεις ότι για μια ακόμη φορά, είσαι εσύ ο λάθος κι εγώ η τέλεια ύπαρξη, που θαρρείς και ανακάλυψε το νόημα της ζωής, σε καλεί μπροστά από μια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή, να αναλογιστείς τις πράξεις σου και τις συνέπειες που τις ακολουθούν…
Αισθάνομαι το ίδιο συναίσθημα που σε διακατέχει κάθε φορά που κάποιος, προσπαθεί να σου δείξει το «λάθος» που διέπει τις πράξεις και τα λόγια σου, τη συμπεριφορά και τη συνολική εικόνα του τρόπου ζωής σου. Γι’ αυτόν ακριβώς, τον τρόπο ζωής θέλω να μιλήσουμε τώρα. Γι’ αυτήν ακριβώς, την εικόνα θέλω να συζητήσουμε… μήπως ήρθε η στιγμή να τη δεις λίγο διαφορετικά; Μήπως έφτασε η ώρα να δεις τις διεξόδους που σου ανοίγουν οι πύλες αυτής της τόσο αφηρημένης, για πολλούς, έννοιας;
«Γεννιέσαι για να πεθάνεις» είναι το σύνθημα που προστάζει ο καιρός κι εσύ, αβίαστα, το ενστερνίζεσαι και το κάνεις, εσύ ο ψαγμένος, χωρίς δεύτερη σκέψη, τρόπο ζωής σου! Γιατί άραγε;
Αποδέχεσαι και πρεσβεύεις ως τρόπο ζωής σου, την αποξένωση, την τέλεια μοναξιά, την αμφιβολία… φοβάσαι όμως, το θάνατο! Πώς γίνεται να φοβάσαι κάτι που εσύ ο ίδιος δημιουργείς με τις πράξεις σου;
Δε διστάζεις να καταλογίσεις την ευθύνη των πράξεών σου σε όλους τους άλλους ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους, ανθρώπους που σε αγαπούν και σε νοιάζονται ενδεχομένως, για να βγεις εσύ «λάδι»! Δε διστάζεις να καταλογίσεις τις βαριές ευθύνες των πράξεών σου και σ’ Αυτόν ακόμη, Τον Θεό! Και κάπου εδώ, φυσικά θα σκέφτεσαι: «Να τα μας! Πες ότι από την αρχή εδώ ήθελες να καταλήξεις κι άσε τους προλόγους και τις ιστορίες!»
Δε θα σε παρακαλέσω να διαβάσεις τη συνέχεια του κειμένου… η επιλογή είναι δική σου. Αλλά αν διάβασες μέχρι εδώ, κάνε λίγη υπομονή να δεις, βρε αδερφέ που θέλω να την πάω την ιστορία!
Πιθανώς, να σε ξάφνιασε η «ανορθογραφία» μου και να σκέφτηκες ότι προσπαθώ απλά να σε δελεάσω… όμως, όχι! Σκοπός μου δεν είναι να σε προκαλέσω, αλλά να σε κάνω να δεις ότι πολλές φορές γίνεσαι το ίδιο ανορθόγραφος με ‘μένα και μάλιστα, όχι από σκοπού, όχι επιτηδευμένα, αλλά επειδή έτσι… την έχεις δει!
Η ζωή, φίλε μου, δεν είναι έτσι όπως θες να τη βλέπεις! Δεν έχει μόνο ατέρμονη λύπη και άπειρη απογοήτευση! Δεν είναι μόνο δοκιμασίες, θλίψεις και αποδοκιμασίες! Όποιος σου είπε ότι ο Θεός είναι τιμωρός, σίγουρα σου είπε ψέματα και σε γέμισε με άτοπες θεωρίες! Αλλά επειδή κάτι τέτοιο, πιθανώς, να σκέφτεσαι ότι κάνω κι εγώ τώρα, σταματάω αυτό το «παραμυθάκι», όπως θα πουν πολλοί που θα το διαβάσουν και θα αρχίσω να σου περιγράφω λίγο πιο ρεαλιστικές εικόνες.
Δε θέλω να στηρίζομαι σε σαθρές γι’ αυτό και άτοπες, θεωρίες, οπότε αρχικά, σου γνωστοποιώ το λόγο του Ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος έλεγε ότι άθεος είναι αυτός που δέχεται 999 ψέματα, για να απορρίψει ΜΙΑ αλήθεια! Εσύ, άραγε, έχεις αναρωτηθεί ποτέ σε πόσα ψέματα γίνεσαι αποδέχτης για αρνηθείς απλά κάτι τόσο Αληθινό;
Σίγουρα θα έχεις ακούσει κάπου κάποτε, για κάποιο σχέδιο που υποτίθεται ότι έχει ο Θεός, έτσι δεν είναι; Φίλε μου, δεν υποτίθεται… ο Θεός, έχει σχέδιο! Και σ’ αυτό το θεϊκό σχέδιο, έχει συμπεριλάβει κι εμένα κι εσένα και κάθε ανθρώπινη ύπαρξη! Κι όλα αυτά; Από αγάπη! Είτε θες να το πιστέψεις, είτε όχι, ο Θεός σ’ αγαπάει! Αναλογίσου αν μπορείς, κάθε σου δευτερόλεπτο ζωής, από την ώρα που γεννήθηκες. Δε μπορείς! Κάποιος Άλλος, όμως, μπορεί και το κάνει! Αγωνιά για κάθε σου άγχος και χαίρεται σε κάθε σου επιτυχία… ακόμη κι όταν εσύ ξεχνάς ότι χωρίς Αυτόν, δε θα μπορούσες να κάνεις τίποτα. Δε θες να το αποδεχτείς, το ξέρω… ίσως, επειδή δε μπορείς να το καταλάβεις. Όμως, φίλε μου, στη λογική του Παραδείσου δεν υπάρχουν αριθμοί!
Ζεις ανάμεσα στην τελειότητα και δεν το γνωρίζεις! Ξέρεις γιατί; Επειδή ένα πρωί, ξύπνησες και αποφάσισες να είσαι αρνητικός σε όλα! Κι αυτό εσύ, το λες «ψάξιμο», «ελεύθερη επιλογή» και δε ξέρω κι εγώ τι άλλο! Αλήθεια, πώς ακριβώς «ψάχνεσαι»; Αφού οι παρωπίδες που φόρεσες με τον αρνητισμό σου, δε σε αφήνουν!
Κάθε φορά που, σαν εκ θαύματος, πετυχαίνεις κάτι, αποκτάς κάτι, ευχαριστείς την τύχη που στάθηκε καλή μαζί σου… ο Θεός, δε σε βοήθησε καθόλου λες; Εσύ που περνιέσαι για «ψαγμένος», πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι αυτό που σε εξουσιάζει είναι απλά μια έννοια, όπως η τύχη; Συγχώρεσέ με, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι εδώ τουλάχιστον είμαι λίγο πιο μπροστά κι ας μου το παίζεις πρωτοπόρος!
Δέχεσαι τις θεωρίες κάποιων, σχετικά με την «προέλευσή» σου και προχωράς μπροστά! Προχωράς… αλλά δε χωράς! Δε χωράς σε έναν τέτοιο κόσμο, φίλε μου! Μα καλά, πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι κάποτε ήσουν στα τέσσερα και «ξαφνικά», σηκώθηκες στα δυο σου πόδια, απέκτησες μυαλό και κυρίως, ψυχή και έγινες άνθρωπος; Υποτιμάς τη φύση σου τότε, φίλε μου! Υποτιμάς και απαξιώνεις το δώρο που σου έδωσε ο Θεός, τη ζωή! Είσαι φτιαγμένος για να κοιτάς ψηλά… όχι για να κοιτάξεις ψηλά! Άνω θρώσκεις, γι’ αυτό και λέγεσαι άνθρωπος! Η ψυχή σου μπορεί να εξυψωθεί, γι’ αυτό και σου την έδωσε ο Θεός. Κι εσύ, αντί γι’ αυτό, πιστεύεις ότι σου ήρθε εξελικτικά, κάποια στιγμή, πριν πολλά χρόνια, από μόνη της! Μ’ αρέσουν οι εξηγήσεις που δίνεις! Εν τέλει, άλλα παραμύθια τα δέχεσαι κι άλλα τα απορρίπτεις!
Θα συνεχίσω να «σου τη λέω», αφού βρήκα την ευκαιρία… και θα σου πω κι αυτό: έχεις υπ’ όψιν σου ότι ο Θεός σε έχει αφήσει ελεύθερο να κάνεις τις επιλογές σου; Ότι ο Θεός δε σε τιμωρεί, αλλά ότι εσύ ο ίδιος τιμωρείς τον εαυτό σου, μέσω των συνεπειών των πράξεών σου; Πράξεις που αν για κάποιο λόγο αποτρέπονταν, θα τα έβαζες για μια ακόμη φορά με Τον Θεό που δε σε άφησε να κάνεις αυτό που ήθελες! Στο σημείο αυτό, να σου πω πάλι, ότι μου φαίνεσαι λίγο άστατος…
Κοίτα να δεις τώρα, τι γίνεται… ο Θεός, σαν καλός πατέρας που αγαπάει και νοιάζεται το παιδί Του, ξέρει τι θα κάνεις. Όχι από περιέργεια, αλλά από Α Γ Α Π Η ! Σε αφήνει να κάνεις τις επιλογές σου, μέχρι να μάθεις μόνος σου να αποφεύγεις αυτά που σε πληγώνουν και σε καταστρέφουν. Θα σου δείξει τις συνέπειες… θα τις μάθεις! Από ‘κει και πέρα, είναι στη δικαιοδοσία σου καθαρά, αν θα συνεχίσεις να κάνεις τις ίδιες επιλογές, τα ίδια λάθη. Αν επιμένεις στα ίδια λάθη, συστηματικά μάλιστα, με δική σου βούληση, τότε τι ψάχνεσαι ακόμη; Τι σου φταίει ο Θεός και τον βρίζεις;
Φίλε μου, δες την αλλιώς σου λέω! Ο Θεός δεν τιμωρεί… εσύ τιμωρείς τον εαυτό σου, μέσω των επιλογών σου! Αδερφέ μου, προλαβαίνεις να τη δεις αλλιώς τη ζωή… Κάθε πόρτα είναι και νέα ευκαιρία. Μη διστάσεις να την ανοίξεις! Και μην ξεχνάς ποτέ, πως η μεγαλύτερη πόρτα είναι αυτός ακόμη… ο θάνατος! Αυτός είναι η πύλη για την αιώνια ζωή… έσω έτοιμος να την ανοίξεις και πάνω απ’ όλα… να τη δεις!