Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

" Ο Μικρός Πρίγκιπας: Παραμύθι ή μήπως ψυχολογική προσέγγιση;"


« Ο Μικρός Πρίγκιπας: Παραμύθι ή μήπως ψυχολογική προσέγγιση; »


Όλοι μας, λίγο- πολύ, έχουμε ακούσει, αν δεν έχουμε διαβάσει, την ιστορία του « Μικρού πρίγκιπα », του Antoine de Saint- Exupery. Εικόνες, καθώς και αποσπάσματα από το εν λόγω αριστούργημα της κλασικής λογοτεχνίας, κάνουν, κατά διαστήματα, την εμφάνισή τους σε διάφορα δημοσιεύματα. Επίσης, σπάνια δεν είναι και η συμμετοχή του « Μικρού πρίγκιπα » σε σχολικά εγχειρίδια. Για κάποιους, μπορεί να πρόκειται απλά για ένα ακόμη συνηθισμένο και βαρετό, παιδικό παραμύθι… ο συγγραφέας όμως, καθώς και μεγάλη μερίδα αναγνωστών, έχουν αντίθετη άποψη, όσον αφορά τη θεματολογία του βιβλίου, καθώς και τον σκοπό που αυτό στοχεύει.
Το καπέλο που φαινομενικά, απεικόνιζε η ζωγραφιά του αφηγητή, δε φάνηκε να ξεγελά τον Μικρό Πρίγκιπα, ο οποίος από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας του με τον αφηγητή, έδειξε ότι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται, μόνο συμβατικός δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
Για πόσους άραγε, δε θα μπορούσε να είναι τουλάχιστον χαζή η επιθυμία του Μικρού Πρίγκιπα, να δει ένα ζωγραφιστό αρνί και μάλιστα, σύμφωνα με τα δικά του πρότυπα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι από τους αναγνώστες του βιβλίου, να μην παραξενεύτηκαν όταν διαπίστωσαν ότι αντί για το αρνί, ο ήρωάς μας εισέπραξε ένα απλό κιβώτιο. Πόσοι, εξ αρχής, καταλάβαμε τόσο την πρόθεση του συγγραφέα, όσο και την ουσία του κιβωτίου;
Ο συγγραφέας, μέσα από το βιβλίο του αυτό, καταγγέλλει τη συμβατικότητα που διέπει την ανθρώπινη σκέψη, ιδιαίτερα μετά από κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Η αντιμετώπιση του καταπιωμένου από τον υποτιθέμενο βόα, ελέφαντα, είναι μάλλον τραγική, ή καλύτερα τραγελαφική, μιας και τα δύο αυτά άγρια ζώα, φάνταζαν στα μάτια όλων όσων τα αντίκριζαν, σαν ένα απλό καπέλο. Η αλήθεια, λοιπόν, γι’ αυτή την αντιμετώπιση είναι ότι ο συγγραφέας αποσκοπεί στην προσέγγιση της ιδιοσυγκρασίας κάποιων ατόμων, από μια άλλη οπτική γωνία.
« Είναι θέμα πειθαρχίας. Σαν κάνεις την πρωινή τουαλέτα σου, πρέπει με προσοχή να κάνεις και την τουαλέτα του πλανήτη σου. », αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μικρός κατά τα άλλα, Πρίγκιπας. Σκέψη δηλαδή που λίγη από εμάς πλάθουμε καθημερινά και την εντάσσουμε στην καθημερινότητά μας.
Σε όλους μας θα έχει μείνει ανεξίτηλη η εικόνα του νεαρού Αιθεροβάμονα, που καθισμένος στον μικρό πλανήτη του, ταξιδεύει στο άπειρο σύμπαν, με βλέμμα που ατενίζει το άγνωστο... Σε όλους μας θα έχει μείνει ανεξίτηλη η εικόνα του νεαρού ασυμβίβαστου ανθρώπου, που με την σκέψη του και μόνο, μπορεί να κάνει υπερ-διαστημικά ταξίδια, σε κάθε γωνιά του γαλαξία και να ζητά από τον κάθε περαστικό που συναντάει, να του ζωγραφίσει… το αρνί του! Σε όλους μας, θα έχει μείνει ανεξίτηλη η εικόνα του μικρού ταξιδευτή που δεν δίσταζε να περιγράψει σε κάθε άνθρωπο που συναντούσε, τη ζωή στον πλανήτη του και να του μεταφέρει τις ανησυχίες του.
Εσείς, πιστεύετε ακόμη ότι είναι παραμύθι;;;;

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Νίκος Καζαντζάκης: Ο " καταραμένος" της Εκκλησίας


ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: Ο « ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ » ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


« Είπα στη μυγδαλιά: -Αδελφή μου, μίλησέ μου για Τον Θεό. Κι η μυγδαλιά άνθισε. »

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο χωριό Βάρβαροι του Νομού Ηρακλείου Κρήτης στις 18 Φεβρουαρίου 1883, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου οι γονείς του είχαν ένα ωραίο και σχετικά, μεγάλο σπίτι.
Το Δημοτικό και το Ελληνικό Σχολείο, ο Νίκος Καζαντζάκης τα τελείωσε όντας σκλάβος των Τούρκων, διαμένοντας στο Ηράκλειο. Δύο χρόνια διέμεινε στη Νάξο, σαν πρόσφυγας μαζί με την οικογένειά του κι έτσι φοίτησε στο εκεί Φραγκισκανικό Κολλέγιο « Τίμιος Σταυρός », όπου έμαθε τη γαλλική γλώσσα. Η επίδοσή του στα μαθήματα ήταν άριστη κι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο βραβεύτηκε αρκετές φορές, κάνοντας ακόμη και τον σκληροτράχηλο και εσωστρεφή πατέρα του, Καπετάν Μιχάλη, να αισθανθεί υπερήφανος για την πνευματική πρόοδο του γιού του.
Με την απελευθέρωση της Κρήτης ( 9-12-1898 ), γυρίζει στο Ηράκλειο και γράφεται στο Γυμνάσιο, το οποίο και τελειώνει το 1902 με άριστα και ο Γυμνασιάρχης του αναθέτει να γράψει και να εκφωνήσει τον αποχαιρετιστήριο λόγο στη γιορτή απονομής των απολυτηρίων.
Χαρακτηριστικό της πνευματικής καλλιέπειας του Καζαντζάκη, αποτελεί και το γεγονός της δημιουργίας ελληνο-γαλλικού λεξικού. Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Καζαντζάκης, κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο καθολικό κολλέγιο, πήρε ένα γαλλικό λεξικό κι έγραψε δίπλα από κάθε λέξη, την αντίστοιχη ελληνική. Όταν το έδειξε στον φραγκόπαπα διευθυντή της Σχολής, τον Πιέρ Λωράν, του είπε: -Αυτό που έκαμες, Κρητικόπουλο, δείχνει πως μια μέρα θα γίνεις σημαντικός άνθρωπος! Χαρά σε ‘σένα που από τόσο μικρός βρήκες το δρόμο σου. Αυτός είναι ο δρόμος ο δικός σου, η μάθηση! Έχε την ευκή μου! ».
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, γράφεται στη Νομική Σχολή Αθηνών και το 1906 την τελειώνει με άριστα, οπότε και ανακηρύσσεται διδάκτορας. Τον ίδιο χρόνο, δημοσιεύει με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβαμή, το δοκίμιο « Η αρρώστια του αιώνος ». Δημοσιεύει ακόμη το μυθιστόρημα « Όφις και κρίνος », με αφιέρωση « Στην Τοτό μου », η οποία και ήταν η μέλλουσα σύζυγός του, Γαλάτεια Αλεξίου, η οποία επίσης, ασχολείται με τη λογοτεχνία.
Ο πατέρας του Νίκου καμαρώνει για την πρόοδο του γιού του και μιας και η οικονομική του ευχέρεια είναι αρκετά μεγάλη, δε διστάζει να τον στείλει για δύο χρόνια στο Παρίσι, έτσι ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του. Στο Παρίσι, παράλληλα με τις σπουδές του, γράφει χρονογραφήματα στην « Ακρόπολη », με το ψευδώνυμο Ακρίτας. Γράφει επίσης και τα θεατρικά έργα: « Ξημερώνει », το οποίο παίρνει έπαινο στον Παντελίδειο Δραματικό Αγώνα, « Φασγά », και « Έως πότε; ».
Γυρίζοντας στο Ηράκλειο από το Παρίσι, δημοσιεύει με το ψευδώνυμο Πέτρος Ψηλορείτης, το άρθρο « Η επιστήμη χρεοκόπησε », τον εκλέγουν Πρόεδρο του Συλλόγου των Δημοτικιστών « Ο Σολωμός ». Έτσι δεν ασχολείται καθόλου με τη Νομική και αφοσιώνεται στη μεγάλη του αγάπη, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία.
Στα 1910 υποβάλλει στο Λασσάνειο Δραματικό Αγώνα το έργο του « Θυσία », το οποίο βραβεύεται και το εκδίδει με τον τίτλο « Πρωτομάστορας ». Αργότερα, το έργο του αυτό, το μελοποιεί ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης και το ανεβάζουν στο Δημοτικό Θέατρο, το 1916.
Τον Οκτώβριο του 1911, ο Νίκος Καζαντζάκης παντρεύεται τη Γαλάτεια Αλεξίου, με την οποία γνωρίστηκε το 1901. Την παντρεύεται κρυφά από τον πατέρα του. Το μυστήριο του γάμου του, τελείται στον Ιερό Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου, στο νεκροταφείο, με κουμπάρο τον παλιό φίλο και συμμαθητή του Γιώργο Φανουράκη. Η ζωή τους στα πρώτα χρόνια της έγγαμης ζωής τους, πέρασε μέσα στη στέρηση, μιας και τα οικονομικά τους δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικά και ο πατέρας του δεν τους ενίσχυε, όντας θυμωμένος για την επιλογή του γιού του.
Το 1915 είχε προκηρυχτεί διαγωνισμός συγγραφής βιβλίων στη Δημοτική γλώσσα για τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Η Γαλάτεια με βοηθό το Νίκο αρχίζει το γράψιμο και υποβάλλουν στο διαγωνισμό πέντε βιβλία. Και τα πέντε ήταν τα καλύτερα απ’ όσα άλλα υποβλήθηκαν κι έτσι, βραβεύτηκαν με το τεράστιο για την εποχή χρηματικό ποσό των εξήντα χιλιάδων δραχμών, τα οποία όμως, δυστυχώς, διαχειρίστηκαν άσχημα!
Κάπου εδώ, σκόπιμο είναι να αναφερθεί η πηγή έμπνευσης του Καζαντζάκη, τα ερείσματα που δέχτηκε και όποιον άλλο παράγοντα συνέβαλε στη λογοτεχνική και πνευματική του πορεία.
Ο ίδιος ο Καζαντζάκης, αναφέρει ότι ο πατέρας του ήταν ο βασικός λόγος που τον ενέπνευσε να γράφει τόσο δυνατά, τόσο ζωντανά κι έντονα κι αυτό, διότι ο πατέρας του ήταν η κλασική μορφή του Κρητικού που επιβάλλεται απλά και μόνο λόγω της παρουσίας του σε κάποιο χώρο. Ο Μιχάλης Καζαντζάκης, ήταν λιγομίλητος, σκληρός κι εσωστρεφής. Σπάνιες φορές μιλούσε… η μορφή του αντικατόπτριζε πλήρως το γενναίο παλικάρι της Κρήτης, που βάζει πάνω από όλους και όλα τη Λευτεριά. Ο Καζαντζάκης άλλωστε, λέει χαρακτηριστικά πως, το σπουδαίο δεν είναι να είσαι ελεύθερος, αλλά να μάχεσαι συνεχώς για να είσαι! Κι ο πατέρας του ήταν της ίδιας άποψης. Χαραγμένη έμενε πάντα στο νου του Νίκου, η μέρα που ο καπετάν Μιχάλης θέλησε να διδάξει στο γιο του, τι σημαίνει να μάχεσαι για να είσαι ελεύθερος, αλλά και πως είναι να πεθαίνεις για χάρη της ελευθερίας. Τον πήρε λοιπόν, από το χέρι και οδηγώντας τον στην πλατείας του χωριού, τον ανάγκασε, όχι μόνο να αντικρίσει τρεις απαγχονισμένους χωριανούς που κρέμασαν οι Τούρκοι, επειδή πολεμούσαν εναντίον τους, αλλά και να τους φιλήσει τα πόδια, θέλοντας να του δείξει τι σημαίνει να χρωστάς ευγνωμοσύνη σ’ αυτούς που μάχονται για να ζεις εσύ ελεύθερος. Στο σημείο αυτό, να αναφερθεί απλά πως όλοι οι Τούρκοι, έτρεμαν μπροστά στη θέα του καπετάν Μιχάλη! Ποτέ κανείς τους δεν τόλμησε να πάει ενάντια στο λόγο του.
Εξ’ αιτίας λοιπόν, της αυταρχικότητας και της κάποιας καταπίεσης του πατέρα του, ο Νίκος ένιωθε περιορισμένος και ανίκανος να κάνει κάτι δυνατό στη ζωή του. Αποφάσισε έτσι, να γράφει αυτά τα οποία θα ήθελε να κάνει! Όλα του τα έργα, όλη του η εργασία, εμπεριείχε τις σκέψεις του, τις επιθυμίες του, τα πιο τρελά του όνειρα, τα οποία, μέχρι και τον θάνατο του πατέρα του, δε μπορούσε να εκπληρώσει. Ο ίδιος αναφέρει, πως όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του πατέρα του, ένιωσε ότι ένας περίεργος ζυγός, ένα ακαθόριστο βάρος, μια παράξενη αλυσίδα έφυγε πάνω από το νου και το μυαλό του. Αισθάνθηκε πρώτη φορά ελεύθερος να πραγματώσει πολλές από τις πνευματικές φιλοδοξίες του.
Ίσως κι αυτή, να ήταν η αρχή της περιπέτειάς του. Ίσως εν τέλει, να είναι αυτό που λένε ότι, όταν μια πόρτα κλείνει, τότε αμέσως ανοίγει μια άλλη. Τα ταξίδια που έκανε μετά τον θάνατο του πατέρα του, σχεδόν δεν αριθμούνται. Ταξίδεψε σε όλα τα πέρατα της οικουμένης, θέλοντας να μάθει, να δει, να γνωρίσει. Μιλούσε άψογα έξι ξένες γλώσσες και αρχαία Ελληνικά.
Το Άγιον Όρος ήταν ο σταθμός της ζωής του. Εκεί έμαθε πως θα υποτάσσει τις επιθυμίες της σάρκας, μπροστά στα σκέψεις του πνεύματος. Ήθελε να έχει καθαρό το σώμα και κυρίως το πνεύμα του, γι’ αυτό και για μήνες ασκούνταν σκληρά στο κρύο, στις κακουχίες του σώματος, στην πείνα και την αγρυπνία, θέλοντας να κάνει το πνεύμα του ισχυρότερο από τις επιθυμίες της σάρκας. Χαρακτηριστική είναι και η απάντησή του στην Ιερά Σύνοδο, όταν εκείνη προσπάθησε μάταια να τον αφορίσει εξ’ αιτίας του περιεχομένου, του αισχρού κατά τα λεγόμενα της Ιεράς Συνόδου περιεχομένου, των μυθιστορημάτων του « Καπετάν Μιχάλης » και « Ο τελευταίος Πειρασμός ». Μόλις λοιπόν, έμαθε ότι η Εκκλησία πρόκειται να τον αφορίσει, εκείνος είπε: « Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω κι εγώ μιαν ευχή. Σας εύχομαι να ‘ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή, όσο είναι η δική μου και να είστε τόσο ηθικοί και θρήσκοι, όσο είμαι κι εγώ. »
Δεν τυχαίος και ο λόγος του Μενέλαου Παρλαμά, ο οποίος έλεγε χαρακτηριστικά για τον Καζαντζάκη : « …Πολύπραγος ως ο Οδυσσέας, έντιμος ως ο Αριστείδης, λιτός ως ο Φωκίων, σοφός και παρεξηγημένος ως ο Σωκράτης. »
Χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του 20ου αιώνα και όχι άδικα! Το πνεύμα και ο τρόπος με τον οποίο σκέπτονταν, δεν συναντήθηκε πουθενά αλλού στη διεθνή φιλοσοφία. Επηρεάστηκε αρκετά στις φιλοσοφικές του αναζητήσεις, από τον « Υπεράνθρωπο » του Νίτσε. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο μυθιστόρημά του, « Καπετάν Μιχάλης».
Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν ήταν μονάχα ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης, ο οποίος αποτύπωσε και ζωντάνεψε με το λόγο του, την ευαισθησία και το αίσθημα του λαού μας, τις παρορμήσεις, τις αδυναμίες και τα προτερήματά του, την πολύπλευρη, ρωμαλέα, εθνική του παράδοση. Δεν υπήρξε μόνον ένας φλογερός ποιητής, που τραγούδησε τους καημούς και τους πόθους του, ο φιλόσοφος που διετύπωσε τη σύγχρονη φιλοσοφία του. Ήταν πριν απ’ όλα, ένας μεγάλος ουμανιστής, οπαδός και κήρυκας της ειρήνης και της ευτυχίας του ανθρώπου. Φανατικός Έλληνας ωστόσο, είχε στο κέντρο της καρδιάς του την Ελλάδα και το λαό της!
Χωρίς καμία μισαλλοδοξία, έκρινε τα γεγονότα με τον ορθολογισμό ενός έμπειρου πολιτικού ηγέτη. Είχε τη διαίσθηση του αγνού, απλού, ανθρώπου που τον οδηγεί το ένστικτο του καλού. Γι’ αυτό, έμεινε ανεπηρέαστος από τις ποικίλες ξένες επιρροές, πιστός στην Ελλάδα και τα ιδανικά του λαού μας και όταν ακόμη οι « Έλληνες » τον πίκραιναν και τον ανάγκασαν να μείνει μακριά από τη γη που τον γέννησε. Κι ενώ ήταν αφοσιωμένος στο έργο του λόγου, αισθάνονταν πάντοτε την παρόρμηση της πολιτικής δράσεως. « Κάθομαι εδώ μακριά, δουλεύω σε πράγματα ασύγχρονα, μα η καρδιά μου ραΐζει γιατί θυμούμαι την Ελλάδα. Αγωνία μεγάλη, ντροπή μου μεγάλη να μη μπορώ να της είμαι χρήσιμος. Αραδιάζω λέξεις, ενώ έπρεπε να αραδιάζω πράξεις. Και να μην υπάρχει άλλη ζωή να μπορείς να επανορθώσει την ατέλειά σου. Δε θέλω να μιλώ γι’ αυτά τα πράγματα, γιατί αβάσταχτη είναι η θλίψη μου. Το χρέος μου, αλλοίμονο, μετατοπίστηκε σ’ ένα επίπεδο που δεν είναι σήμερα η πρώτη επείγουσα ανάγκη. Στην αρχή είναι η πράξη κι όχι ο λόγος ».
Αυτό που κάνει εντύπωση σε μεγάλη μερίδα υποστηρικτών και μη, του Καζαντζάκη, είναι ο τάφος του. Ο τάφος του Νίκου Καζαντζάκη, κατασκευάστηκε από τον ίδιο άνθρωπο που κατασκεύασε και τον τάφο του Ελευθερίου Βανιζέλου, Κώστα Λασιθιωτάκη. Ο ίδιος αναφέρει ότι: « Στον Καζαντζάκη ήθελα να μετέχει στο μνημείο όλη η Κρήτη. Έτσι, το χώρο τον προσέφερε η γενέτειρά του, το Ηράκλειο, η Ανατολική Κρήτη έστειλε τη μαύρη μαρμαρόπετρα, που είναι από τον Καλαρύτη Μαραμπέλλου και ο σταυρός είναι από καστανιά της Δυτικής Κρήτης… ήθελα ογκόλιθους επιβλητικούς και ακατέργαστους, σ’ όλη τη φυσική τους γνησιότητα και μεγαλοπρέπεια, γιατί τέτοιοι του ταίριαζαν…»
Σκόπιμο είναι στο σημείο αυτό, να παρατεθούν οι απόψεις κάποιων μεγάλων Ελλήνων ανδρών, από τους χώρους της πολιτικής, της τέχνης και των γραμμάτων. Πιο συγκεκριμένα, ο Γεώργιος Παπανδρέου είπε χαρακτηριστικά: « Ο Καζαντζάκης είναι μεγάλος συγγραφέας. Και τα θέματα που τον εμπνέουν- ο άνθρωπος και η μοίρα του- και το υψηλότατον πνευματικόν επίπεδον και η έξοχος δύναμις της εκφράσεως, τον τοποθετούν εις την κατηγορίαν των μεγάλων συγγραφέων. Τούτο λεχθέντος, ημπορούμεν να τον κρίνωμεν. Νομίζω εκείνο που εμποδίζει την ολοκληρωτικήν κατάκτησιν του αναγνώστου από το έργον του Καζαντζάκη είναι η κοσμοθεωρία του… Ως « αισιοδοξία της απογνώσεως» θα μπορούσε να συνοψισθή η κοσμοθεωρία του… »
Ο Ευάγγελος Παπανούτσος, από την πλευρά του, καταθέτει ότι: «… Είναι μεγάλη εύνοια για ένα συγγραφέα να μείνουν λίγες μόνο σελίδες του στη μνήμη της Ιστορίας. Από τον Καζαντζάκη θα μείνουν πολλές. Εκείνο που έχει να σημειώσει η Γραμματολογία μας όταν θα μνημονεύει και θα σχολιάζει το έργο του, είναι πρώτα ότι αυτός ο Κρητικός με την αετήσια ματιά, ανήκει στην ( ολιγάριθμη ) κατηγορία των Λογοτεχνών που αντίκρισαν τον κόσμο και τη ζωή με μια βαθιά φιλοσοφική διάθεση, προικισμένοι καθώς ήταν με μεταφυσική, θα την έλεγα, φλέβα…»
Ενδιαφέρουσα είναι και η άποψη του Μάριου Πλωρίτη, ο οποίος λέει πως: «… Πολλοί τον λάσπωσαν, τον προπηλάκισαν, τον λιθοβόλησαν, Έλληνες φυσικά, τον Έλληνα Προφήτη. Τυφλωμένοι από πάθος, φθόνο και προλήψεις. Ή κλείνοντας εκούσια τα μάτια μπρος στην Αλήθεια του. Μα θα πρέπει όλοι αυτοί, να μην τον γνώρισαν- έστω και λίγο- από κοντά. Αλλιώτικα η εμπάθειά τους θα ‘σβηνε μπροστά στον άνθρωπο…»
Θα ήταν σοβαρή παράλειψη, αν δεν παρέθετα και κάποια αποσπάσματα από τα έργα του. Παρακάτω, ακολουθούν κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα, τα οποία όχι μόνο αναδεικνύουν τον τρόπο γραφής του, αλλά κυρίως την εσωτερική του διάθεση και καλλιέπεια.


« Ο ουρανός έχει επτά πατώματα. Η γη έχει επτά πατώματα, μα όλα αυτά δεν είναι αρκετά μεγάλα για να κατοικίσει μέσα ο Θεός. Μόνο η καρδιά του ανθρώπου είναι αρκετά μεγάλη για να χωρέσει μέσα Τον Θεό. Γι’ αυτό, δεν πρέπει να πληγώσεις ποτέ την καρδιά του ανθρώπου ».

«… ένας μονάχα υπάρχει τρόπος για να σωθείς, να σώσεις. Ή κι ακόμα αυτό φτάνει, να αγωνιστείς να σώσεις…»

«… τρεις μεθόδους ανακάλυψε ο άνθρωπος:
Η μια: να δίνεται ολόκληρος στις Σειρήνες και να σαπίζει.
Η άλλη: να μη δίνεται και να αγιάζει
Η Τρίτη: του Οδυσσέα: δεμένος στο κατάρτι να χαίρεται τη χαρά του ανθρώπου, που δεν προδίδει την αξιοπρέπειά του ».

« Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ‘σαι λεύτερος, μα να μάχεσαι για τη λευτεριά ».

« Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας, είναι η πράξη.
Όχι να βλέπεις να πηδά η σπίθα από τη μια γενιά στην άλλη, μα να πηδάς, να καίγεσαι μαζί της ».

« Η ουσία Του Θεού μου είναι ο αγώνας.
Μέσα στον αγώνα τούτον ξετυλίγονται και δουλεύουν ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα ».

«… Υπάρχει πείνα, αδικία, σκοτάδι πολύ στην καρδιά, δεν είναι ετούτο που θωράς φαντάσματα, όσο κι αν φυσήξεις δε θα σκορπίσουν, είναι σάρκα, κόκαλα, άγγιξέ τα, υπάρχουν. Δεν ακούς μια κραυγή στον αέρα; Φωνάζουν! Τι φωνάζουν; Βοήθεια! Ποιον φωνάζουν; Εσένα! Εσένα, τον κάθε άνθρωπο! Σήκω απάνω. Το χρέος μας δεν είναι να ρωτούμε, παρά να πιαστούμε όλοι χέρι- χέρι και να ανηφορίζουμε ».

« Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση ».

« Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζομαι. Άλλο άλογο δεν έχω ».

« Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά ‘κει με σπρώχνει η καρδιά μου. Απάνω! Απάνω! Απάνω! Φωνάζει η καρδιά μου και την ακολουθώ τρέμοντας ».

« Αν μπορείς καρδιά μου, ανασηκώσου απάνω από τα σκοτεινά κύματα και πιάσε μ’ ένα γύρισμα του ματιού σου όλη τη θάλασσα. Κράτα καλά τα φρένα σου να μη σαλέψουν. Κι όλο με μιας, βυθίσου πάλι στο πέλαο και ‘ξακολούθα τον αγώνα ».

«… Το πνεύμα δεν λέγεται Εγώ. Λέγεται: Όλοι εμείς ».

« Κορφή δεν υπάρχει, υπάρχει μονάχα ύψος. Ανάπαψη δεν υπάρχει, υπάρχει μονάχα αγώνας ».

«… Προχώρα πέρα από αυτό που μπορείς! ».

«… Γύρνα ξανά εκεί που δεν πέτυχες… »

« Υπάρχει μέσα από το βάραθρο του κακού η ελπίδα της λύτρωσης; Υπάρχει, υπάρχει, γιατί μέσα μας η Ελλάδα ζει και βασιλεύει! ».

« Τον Άνθρωπο, τον Άνθρωπο συλλογιέμαι- ας είναι Τούρκος, Έλληνας, Οβραίος, ό,τι θέλει. Να τόνε σώσομε ».

«… δε μπορούμε να ‘μαστε λεύτεροι, αν ένας στα άκρα του κόσμου παραμένει ακόμα σκλάβος… »

Τέλος, θα παραθέσω τη φράση που επιγράφεται πάνω στον τάφο του, η οποία, δυστυχώς, από πολλούς παρεξηγήθηκε, για το βάθος των ιδεών που πρέσβευε.
« Δε φοβάμαι τίποτα. Δεν ελπίζω τίποτα. Είμαι ελεύθερος! »

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

ΜΥΘΩΔΙΑ, Μυθική ωδή ή ωδή προς τον Δία;




Όλοι θυμόμαστε τη συναυλία του μεγάλου Έλληνα συνθέτη, Βαγγέλη Παπαθανασίου, που διοργανώθηκε από τη NASA στις στήλες του Ολυμπίου Διός, το Καλοκαίρι του 2001! Αυτό που ενδεχομένως, όμως να μην γνωρίζουμε οι περισσότεροι, είναι ο σκοπός που εξυπηρέτησε η εν λόγω συναυλία.
Το κόστος της συναυλίας ξεπερνούσε τις 6 δισεκατομμύρια δραχμές, ποσό δηλαδή διόλου ευκαταφρόνητης αξίας. Ο τόπος της συναυλίας, για πολλούς θα μπορούσε να θεωρηθεί απλά τυχαίος. Όμως, ας αναλογιστούμε μόνο τον αριθμό των συναυλιών που έχουν πραγματοποιηθεί στο μέρος αυτό... η συναυλία του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ήταν η πρώτη, ίσως και η τελευταία. Κάποια άτομα που δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη και δεν επαναπαύονται με τις πρόχειρες λύσεις που τους προσφέρουν απλόχερα δεκάδες καλοθελητές, θα διαπιστώσουν αμέσως πως το όλο στήσιμο της συναυλίας- πειράματος αυτής, μόνο τυχαίο δε μπορεί να είναι!
Στο σημείο αυτό, θα ήταν αρκετά σκόπιμο να αναφέρω ότι και το γεγονός της επιλογής του συγκεκριμένου μουσικοσυνθέτη, δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Το τραγούδι, κατά τη διάρκεια του οποίου στάλθηκε οπτικοακουστικό υλικό στον πλανήτη Άρη, μέσω ενός μη επανδρωμένου διαστημόπλοιου, ήταν η γνωστή σε όλους μας ΜΥΘΩΔΙΑ, της οποίας οι στίχοι μάλλον αποσκοπούσαν και κάπου αλλού, πέρα της ψυχαγωγικής άποψης. Παρακάτω, θα παρατεθούν και οι στίχοι για να δοθεί μια πλήρης εικόνα του θέματος.
Οι στίχοι, λοιπόν, αυτοί λίγο- πολύ είναι μια επίκληση προς τον πατέρα των θεών, Δία. Μέσω του συγκεκριμένου μουσικού κατά τα άλλα κομματιού, ο Δίας κλίνεται από τους πιστούς του να επιστρέψει στην ουράνια δόξα του και να επανεγκαθιδρύσει τη βασιλεία του. Επομένως, ακόμη και ο τίτλος του τραγουδιού, δεν είναι τυχαίος.
Κόστος τεράστιο, τοποθεσία "περίεργη", τραγούδι με σκοπιμότητα... ακόμη και η ώρα που πραγματοποιήθηκε η συναυλία αυτή, δεν ήταν τυχαία. Πιο συγκεκριμένα, η ώρα μετάδοσης ήταν 21:30 με 21:45, τη στιγμή δηλαδή που η γη ευθυγραμμιζόταν απόλυτα με τον πλανήτη Άρη! Το θέμα που τίθεται αυτή τη στιγμή, είναι γιατί μια τόσο μεγάλη επιστημονική "εταιρεία", όπως είναι η NASA, να μπει στη διαδικασία να χρηματοδοτήσει μια τόσο δαπανηρή εκδήλωση και μάλιστα, σε ένα τέτοιο σημείο, όπως αυτό των στηλών του Ολυμπίου Διός και να ακουστεί το εν λόγω τραγούδι, που μεταδίδει δηλαδή τόσα "μηνύματα". Αν το θέμα παρέμενε εκεί, θα λέγαμε ότι ίσως να ήταν μια σειρά από περίεργες συγκυρίες. Τη στιγμή όμως, που η συγκεκριμένη συναυλία ήταν μέρος πειράματος της NASA, με σκοπό να σταθεί οπτικοακουστικό υλικό στον πλανήτη Άρη, τότε μπαίνουμε σε μια άλλη διαδικασία. Σε μια διαδικασία να σκεφτούμε, πραγματικά γιατί έγιναν όλα αυτά!
Το μόνο σίγουρο και πλέον κοινότυπο, είναι ότι τίποτα από όλα τα προηγούμενα δεν είναι τυχαία! Μόνο το κόστος της εκδήλωσης και το ενδιαφέρον της NASA να τη χρηματοδοτήσει, είναι δύο πολύ τρανταχτά και καθ' όλα πειστικά επιχειρήματα της σκοπιμότητας της συναυλίας! Ίσως, να ισχύει και η άποψη πολλών ατόμων που ισχυρίζονται ότι η NASA, και γενικότερα οι ξένοι επιστήμονες, είδαν αυτό που εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες δε θέλουμε να δούμε! Δε μιλάμε φυσικά για επανεσκαθίδρυση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και πόσο μάλλον για παραδοχή του δωδεκάθεου και κατά συνέπεια, της αρχαίας θρησκευτικής πλάνης, αλλά κάνουμε λόγο για αποδοχή του τεράστιου πνευματικού επιπέδου της αρχαίας ελληνικής κοινότητας, καθώς επίσης και της αρχαίας πολιτισμικής κουλτούρας!
Εδώ είναι που ταιριάζει ο στίχος του ποιητή: Ελλάς το Μεγαλείο σου, βασίλεμα δεν έχει!

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΗΣ ΜΥΘΩΔΙΑΣ:

ONE,TWO,THREE
ONE,TWO,THREE
ONE,TWO,THREE
ONE,TWO,THREE

(ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ) (ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙ--Α Ε--ΛΑ
ΔΙ--Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΕΛΑ

ΔΙ-Α Ε-ΡΩ-ΤΑ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ (ΕΛΑ)
- ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΖΗ-ΤΩ ΣΥ Ε-ΛΑ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
- ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΔΙ-Α ΣΥ ΘΕ ΜΟΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΩ ΜΕΝ ΣΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΝ ΖEI ΘΕ-ΟΣ
ΕΝ ΖEI ΘΕ-ΟΣ

ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗN ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ
ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗN ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ
ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔEI
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔEI ΠΑΙ ΔEI ΠΑΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΔΙ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ Α ΤΕ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΤΗΝ MΗ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ TE-ΡΑ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ Ε-ΛΑ

ΔΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΔΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΔΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ (Χ4)
MOVEMENT II


Ω Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
Ω Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΕΙ
ΗΜΕΤΕΡΕ ΗΜΕΤΕΡΕ ΕΝ ΖΕΥ
Α-ΜΕ-ΜΠΤΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΕΕΕΕ
EΕΕΕΕΛ-ΛHN
ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΕΙ
ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΕΝ EN
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
HNIOTE ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΗΡΘΕ ΕΔΩ ΚΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΩΣ
ΕΝ Ω ΔΙΑ EN ΘΕΕ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΠΟΟΟΤΕ Ω
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ Σ'ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕ
HNIOTE ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΗΡΘΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΩΣ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ
ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ 'ΔΩ

ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΠΑΤΕΡΑ ΘΕΕ
ΗΡΘΕ ΕΔΩΩΩ
ΠΟΟΟΤΕΕΕ ΘΑΑΑΑ 'ΡΘΕΙΙΙΙ ΕΔΩ

ΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ
ΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΕΔΩ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΠΛΗΝ
ΗΜΕΤΕΡΕ
ΕΝ ΖΕΥ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝ
ΑΠΕΡΑΝΤΕ
ΠΟ-ΤΕ
ΖΗΝ
MOVEMENT III


Ω ΦΙΛΕ ΖΗΝΑ ΕΛΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΩΜΑ
ΟΣΟΙ ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΗΛΥΣΙΑ ΑΣ ΜΝΩΜΕΝ ΑΝΕΥ ΣΟΥ
KATEBHKAN KAI .....
MOVEMENT VIII


(ΧΟΡΟΣ)
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ - ΟΔΥΣΣΕΑ
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ

(ΧΟΡΟΣ)
ΗΛΘΕ Ω ΟΔΥΣΣΕΑ
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ

MOVEMENT IX


ΤΙΘΝΗΤΙ
ΤΙΘΝΗΤΙ
ΤΙΘΝΗΤΙ

ΤΙΘΝΗΤΙ
ΩΣ ΖΗΤΕΙ
Η ΜΗΤΕΡΑ
ΤΙΘΝΗΤΙ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Ω ΑΡΗ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ
ΜΑΡΤΥΡΑ ΗΣΥΧΑ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ
ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Η ΜΗΝΗ
ΟΤΙ Η
ΖΗΤΩΜΕΝΗ ΖΕΙ

ΜΑΚΡΙΝΑ ΗΣΥΧΑ
ΠΕΜΠΤΕΙ ΖΕΙ
ΑΚOIMHTH
ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ
Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

(ΧΟΡΟΣ)
ΕΝΑ 'XEI ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ -ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΔΩ-
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ OTI ΗΛΘΕ

ΜΑΡΤΥΡΑ
ΜΑΣ ΜΙΛΑ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ
ΜΗ ΤΙΣ ΜΗ
ΜΗ ΔΕΙ
ΟΤΙ ΖΕΙ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

ΤΙΘΝΗΤΙ
ΩΣ ΖΗΤΕΙ
ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ
ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ
ΘΕ ΗΜΕΙΣ ΠΕΙ
ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ

ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ
ΟΦΕΛΕΙ
ΤΗ ΜΗΝΗ
ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Η MHNH

ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕ
ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ
ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕ
ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ

αγρα αγρα

MOVEMENT X


(ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ) (ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)

ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ

ΕΛΑ

ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ
ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ
ΜΟΝΗ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΜΟΝΗ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔEI
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕI ΠΑΙ ΔΕ ΠΑΙ

ZEI

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ZEI
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΔΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ MH
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΔΙ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ Α ΤΕ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΤΗΝ MΗ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΝΗ-Α
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΕΙ-ΕΛΑ

ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΖΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΣΟΙ (Χ4)
SPECIAL EDIT


ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ

ΕΛΑ

ΤΙΘΝΗΤΙ
ΩΣ ΖΗΤΕΙ
Η ΜΗΤΕΡΑ
ΤΙΘΝΗΤΙ
ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Ω ΑΡΗ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

ΜΑΚΡΙΝΑ ΗΣΥΧΑ
ΠΕΜΠΤΕΙ ΖΕΙ
ΑΚΟΙΜΗΤΗ
ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ
Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

(ΧΟΡΟΣ)
ΕΝΑ 'ΧΕΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ -ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΔΩ-
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ ΟΤΙ ΗΛΘΕ

ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ

ΕΛΑ

ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΖΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΣΟΙ (Χ3)


Εδώ παρατίθεται το link, στο οποίο μπορείτε να ακούσετε τη ΜΥΘΩΔΙΑ, διαβάζοντας τους στίχους της!
http://www.youtube.com/watch?v=X2ZNHFNZ4VQ

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

ΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ

Δελφοί: Ομφαλός της Γης


Δελφοί- Ομφαλός της γης


Στους πρόποδες του Παρνασσού, στο υποβλητικό φυσικό τοπίο που σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο θεόρατους βράχους, τις Φαιδριάδες, βρίσκεται το πανελλήνιο ιερό των Δελφών και το πιο ξακουστό μαντείο της αρχαίας Ελλάδας.
Η ιστορία των Δελφών χάνεται στην προϊστορία και στους μύθους των αρχαίων Ελλήνων. Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ αρχικά υπήρχε ιερό αφιερωμένο στη Γέα, γυναικεία θεότητα αλλιώς Διώνη. Φύλακάς του ήταν ο φοβερός δράκοντας Πύθων.

Ο Απόλλωνας σκότωσε τον Πύθωνα και το δικό του ιερό ιδρύθηκε από Κρήτες που έφθασαν στην Κίρρα, το επίνειο των Δελφών, με τη συνοδεία του θεού, μεταμορφωμένου σε δελφίνι.
Τα Πύθια, εορταστικές εκδηλώσεις τελούνταν για να θυμίζουν τη νίκη του θεού εναντίον του Πύθωνα. Από αυτό το γεγονός πήρε το όνομα της η Πυθία, ιέρεια του μαντείου, οι χρησμοί της θεωρούνταν οι πιό έγκυροι στον αρχαίο κόσμο και είναι γνωστοί μέχρι σήμερα.

Τα παλαιότερα ευρήματα στην περιοχή των Δελφών χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή (4000 π.Χ.) και προέρχονται από το Κωρύκειο Άντρο, σπήλαιο στον Παρνασσό, όπου τελούνταν οι πρώτες λατρείες.

Τα ίχνη κατοίκησης είναι ελάχιστα και πολύ αποσπασματικά μέχρι τον 8ο αι. π.Χ., περίοδο κατά την οποία επικράτησε οριστικά η λατρεία του Απόλλωνα και άρχισε η ανάπτυξη του ιερού και του μαντείου.

Σύμφωνα με φιλολογικές μαρτυρίες και αρχαιολογικά ευρήματα, στους Δελφούς λατρεύονταν, ακόμη, η Αθηνά, η Άρτεμις, ο Ποσειδώνας, ο Διόνυσος, ο Ερμής, ο Ζευς Πολιεύς, η Υγεία και η Ειλείθυια.

Οι Δελφοί όμως ήταν ουδέτερη ζώνη. Όταν οι Συρακούσες νίκησαν την Αθήνα στην κρίσιμη μάχη κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, έσπευσαν να χτίσουν το μεγαλόπρεπο θησαυροφυλάκιό τους ακριβώς απέναντι από αυτό των Αθηνών. Όλες οι πόλεις κράτη τις Ελλάδος συνεισέφεραν οικονομικά και έστελναν θησαυρούς κατά συρροή στους Δελφούς.

Το μαντείο των Δελφών, ένα θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο, επέβαλε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία διεθνή νόμο, απαγορεύοντας την εκτέλεση αιχμαλώτων πολέμου ή την μόλυνση των νερών των πηγαδιών και την καταστροφή υδραγωγείων.

Στο Μαντείο έρχονταν όλοι όσοι επιθυμούσαν κάποια συμβουλή. Το Μαντείο των Δελφών ήταν θρησκευτική εμπειρία κατά την οποία όλα τα ερωτήματα έβρισκαν απαντήσεις και οι συμβουλές των ιερέων του Απόλλωνα ακολουθούνταν κατά γράμμα.

Περισσότερα από πέντε χιλιάδες έργα τέχνης υπήρχαν στους Δελφούς, πριν την καταστροφή του.


Στη νεότερη εποχή, ο χώρος των Δελφών συνδέθηκε με την προσπάθεια αναβίωσης της δελφικής ιδέας, από τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό και τη σύζυγό του Εύα, οι οποίοι παρουσίασαν δύο παραστάσεις αρχαίου δράματος, το 1927 και το 1930, θέλοντας να δημιουργήσουν ένα νέο πνευματικό ομφαλό της γης.

Το μαντείο των Δελφών είναι πηγή έμπνευσης για τον κάθε επισκέπτη, η ενέργεια που νιώθεις
σαν περπατάς ανάμεσα στα αρχαία ερείπια, στα ίχνη του μονοπατιού που περπάτησε ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του, είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις.

Ακόμα, όμως, κι αν δεν είστε από εκείνους που ξημεροβραδιάζονται στα μουσεία, οι Δελφοί είναι για όλους. Προσφέρεται εδώ ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων και μια θαυμάσια τουριστική υποδομή. Τρέκιν, ορειβασία και πεζοπορία σε φυσικές διαδρομές είναι μερικές από τις πολλές δραστηριότητες που μπορείτε να απολαύσετε εδώ. Τα ξενοδοχεία είναι και παραδοσιακά και, συγχρόνως, μοντέρνα, καθρεφτίζοντας και την παραδοσιακή Ελλάδα και αυτήν του 21ου αιώνα, μέλους της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.

Γιατί ονομάστηκε "ομφαλός" της γης;


Είναι δυνατόν, λοιπόν, οι αρχαίοι Έλληνες, άνθρωποι σοφοί και πρωτοπόροι, να πίστευαν πράγματι πως οι Δελφοί είναι το κέντρο του κόσμο...;

Ο "ομφαλός" είναι καλυμμένος με ένα πλέξιμο από μάλλινες κορδέλες, το "αγρηνόν".
Σύμφωνα με κάποια παράδοση, ο ομφαλός είναι ο τάφος του δράκοντα Πύθωνα, γιου της γης, που σκότωσε ο Απόλλων.
Σύμφωνα με κάποια άλλη παράδοση, ο Δίας άφησε ελεύθερους δύο αετούς από τα πέρατα του σύμπαντος, για να βρουν το κέντρο της γης και αυτοί συναντήθηκαν στους Δελφούς, στον ομφαλό.

Η πραγματική αιτία όμως, της άποψης αυτής των αρχαίων Ελλήνων, προσέγγιζε περισσότερο την αλήθεια... και τη σοφία που διακατείχε το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Την απάντηση έρχεται να δώσει απλά το Google Earth! Πιο συγκεκριμένα..
Ο Παρθενώνας στην Αθήνα και ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα, ισαπέχουν από τους Δελφούς, με απόσταση 121 χλμ.
Ο Παρθενώνας και η Αφαία, ισαπέχουν από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, με απόσταση 44 χλμ!
Οι Δελφοί, ισαπέχουν με τη Δωδώνη και το Δίον, με απόσταση περίπου 195 χλμ!
Οι Δελφοί, ισαπέχουν με την Ολυμπία και τον Παρθενώνα, με απόσταση περίπου 121 χλμ!
Οι Δελφοί, απ' ό,τι δείχνουν τα δεδομένα λοιπόν, αποτελούν την κορυφή του ισοσκελούς τριγώνου που σχηματίζουν οι ναοί μεταξύ τους. Τυχαίο; Δε νομίζω...
Επομένως, βλέπουμε εδώ πως οι αρχαίοι Έλληνες, μολονότι δεν είχαν τους εξοπλισμούς και τις υποδομές της σύγχρονης εποχής, έχτιζαν ναούς, με βάση ένα συγκεκριμένο σχέδιο...
Το πραγματικά αξιοπερίεργο όμως, είναι το πως κατάφερναν να υπολογίζουν με τέτοια μαθηματική ακρίβεια τις αποστάσεις αυτές, τη στιγμή μάλιστα που δεν είχαν όχι μόνο το Google Earth, αλλά ούτε καν τα απαραίτητα μέσα...!!!

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Καθαρίζουμε την παραλία του Λούρου!!! (Ιούνιος 2010)

video
http://www.aixmi-news.gr/portal/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=3860&Itemid=22

Καθαρίζουμε την Παραλία του Λούρου!!! (Ιούνιος 2010).wmv

http://www.youtube.com/watch?v=kqiDu2T_EvE&feature=related

Καθαρίζουμε την παραλία του Λούρου!

Όλοι μαζί, την Κυριακή 13/6/2010 και ώρα 11 το πρωί, συγκεντρωνόμαστε στην παραλία του Λούρου, συμβάλλοντας στην καθαριότητα της ακτής!