Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Η ΖΟΪ... Δες την αλλιώς!

Η ΖΟΪ… Δες την αλλιώς!

Φίλε μου,
Διαβάζοντας αυτό το κείμενο, πιθανώς να σκέφτεσαι ότι πρόκειται για ένα ακόμη κήρυγμα, ενός ακόμη ονειροπόλου και καθ’ όλα αιθεροβάμονα ατόμου, που η εκλογίκευση των πραγμάτων, είναι γι’ αυτόν άγνωστη ακόμα λέξη…
Κι όμως, τα λόγια μου αυτά, δεν σκοπεύουν να σε κάνουν να δυσανασχετήσεις για άλλη μια φορά, με τις αντίθετες στο ρεύμα ιδέες, που πιθανώς νομίσεις ότι πρεσβεύουν… Δε σκοπεύω να σε κάνω να μπερδευτείς ή και να νομίσεις ότι για μια ακόμη φορά, είσαι εσύ ο λάθος κι εγώ η τέλεια ύπαρξη, που θαρρείς και ανακάλυψε το νόημα της ζωής, σε καλεί μπροστά από μια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή, να αναλογιστείς τις πράξεις σου και τις συνέπειες που τις ακολουθούν…
Αισθάνομαι το ίδιο συναίσθημα που σε διακατέχει κάθε φορά που κάποιος, προσπαθεί να σου δείξει το «λάθος» που διέπει τις πράξεις και τα λόγια σου, τη συμπεριφορά και τη συνολική εικόνα του τρόπου ζωής σου. Γι’ αυτόν ακριβώς, τον τρόπο ζωής θέλω να μιλήσουμε τώρα. Γι’ αυτήν ακριβώς, την εικόνα θέλω να συζητήσουμε… μήπως ήρθε η στιγμή να τη δεις λίγο διαφορετικά; Μήπως έφτασε η ώρα να δεις τις διεξόδους που σου ανοίγουν οι πύλες αυτής της τόσο αφηρημένης, για πολλούς, έννοιας;
«Γεννιέσαι για να πεθάνεις» είναι το σύνθημα που προστάζει ο καιρός κι εσύ, αβίαστα, το ενστερνίζεσαι και το κάνεις, εσύ ο ψαγμένος, χωρίς δεύτερη σκέψη, τρόπο ζωής σου! Γιατί άραγε;
Αποδέχεσαι και πρεσβεύεις ως τρόπο ζωής σου, την αποξένωση, την τέλεια μοναξιά, την αμφιβολία… φοβάσαι όμως, το θάνατο! Πώς γίνεται να φοβάσαι κάτι που εσύ ο ίδιος δημιουργείς με τις πράξεις σου;
Δε διστάζεις να καταλογίσεις την ευθύνη των πράξεών σου σε όλους τους άλλους ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους, ανθρώπους που σε αγαπούν και σε νοιάζονται ενδεχομένως, για να βγεις εσύ «λάδι»! Δε διστάζεις να καταλογίσεις τις βαριές ευθύνες των πράξεών σου και σ’ Αυτόν ακόμη, Τον Θεό! Και κάπου εδώ, φυσικά θα σκέφτεσαι: «Να τα μας! Πες ότι από την αρχή εδώ ήθελες να καταλήξεις κι άσε τους προλόγους και τις ιστορίες!»
Δε θα σε παρακαλέσω να διαβάσεις τη συνέχεια του κειμένου… η επιλογή είναι δική σου. Αλλά αν διάβασες μέχρι εδώ, κάνε λίγη υπομονή να δεις, βρε αδερφέ που θέλω να την πάω την ιστορία!
Πιθανώς, να σε ξάφνιασε η «ανορθογραφία» μου και να σκέφτηκες ότι προσπαθώ απλά να σε δελεάσω… όμως, όχι! Σκοπός μου δεν είναι να σε προκαλέσω, αλλά να σε κάνω να δεις ότι πολλές φορές γίνεσαι το ίδιο ανορθόγραφος με ‘μένα και μάλιστα, όχι από σκοπού, όχι επιτηδευμένα, αλλά επειδή έτσι… την έχεις δει!
Η ζωή, φίλε μου, δεν είναι έτσι όπως θες να τη βλέπεις! Δεν έχει μόνο ατέρμονη λύπη και άπειρη απογοήτευση! Δεν είναι μόνο δοκιμασίες, θλίψεις και αποδοκιμασίες! Όποιος σου είπε ότι ο Θεός είναι τιμωρός, σίγουρα σου είπε ψέματα και σε γέμισε με άτοπες θεωρίες! Αλλά επειδή κάτι τέτοιο, πιθανώς, να σκέφτεσαι ότι κάνω κι εγώ τώρα, σταματάω αυτό το «παραμυθάκι», όπως θα πουν πολλοί που θα το διαβάσουν και θα αρχίσω να σου περιγράφω λίγο πιο ρεαλιστικές εικόνες.
Δε θέλω να στηρίζομαι σε σαθρές γι’ αυτό και άτοπες, θεωρίες, οπότε αρχικά, σου γνωστοποιώ το λόγο του Ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος έλεγε ότι άθεος είναι αυτός που δέχεται 999 ψέματα, για να απορρίψει ΜΙΑ αλήθεια! Εσύ, άραγε, έχεις αναρωτηθεί ποτέ σε πόσα ψέματα γίνεσαι αποδέχτης για αρνηθείς απλά κάτι τόσο Αληθινό;
Σίγουρα θα έχεις ακούσει κάπου κάποτε, για κάποιο σχέδιο που υποτίθεται ότι έχει ο Θεός, έτσι δεν είναι; Φίλε μου, δεν υποτίθεται… ο Θεός, έχει σχέδιο! Και σ’ αυτό το θεϊκό σχέδιο, έχει συμπεριλάβει κι εμένα κι εσένα και κάθε ανθρώπινη ύπαρξη! Κι όλα αυτά; Από αγάπη! Είτε θες να το πιστέψεις, είτε όχι, ο Θεός σ’ αγαπάει! Αναλογίσου αν μπορείς, κάθε σου δευτερόλεπτο ζωής, από την ώρα που γεννήθηκες. Δε μπορείς! Κάποιος Άλλος, όμως, μπορεί και το κάνει! Αγωνιά για κάθε σου άγχος και χαίρεται σε κάθε σου επιτυχία… ακόμη κι όταν εσύ ξεχνάς ότι χωρίς Αυτόν, δε θα μπορούσες να κάνεις τίποτα. Δε θες να το αποδεχτείς, το ξέρω… ίσως, επειδή δε μπορείς να το καταλάβεις. Όμως, φίλε μου, στη λογική του Παραδείσου δεν υπάρχουν αριθμοί!
Ζεις ανάμεσα στην τελειότητα και δεν το γνωρίζεις! Ξέρεις γιατί; Επειδή ένα πρωί, ξύπνησες και αποφάσισες να είσαι αρνητικός σε όλα! Κι αυτό εσύ, το λες «ψάξιμο», «ελεύθερη επιλογή» και δε ξέρω κι εγώ τι άλλο! Αλήθεια, πώς ακριβώς «ψάχνεσαι»; Αφού οι παρωπίδες που φόρεσες με τον αρνητισμό σου, δε σε αφήνουν!
Κάθε φορά που, σαν εκ θαύματος, πετυχαίνεις κάτι, αποκτάς κάτι, ευχαριστείς την τύχη που στάθηκε καλή μαζί σου… ο Θεός, δε σε βοήθησε καθόλου λες; Εσύ που περνιέσαι για «ψαγμένος», πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι αυτό που σε εξουσιάζει είναι απλά μια έννοια, όπως η τύχη; Συγχώρεσέ με, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι εδώ τουλάχιστον είμαι λίγο πιο μπροστά κι ας μου το παίζεις πρωτοπόρος!
Δέχεσαι τις θεωρίες κάποιων, σχετικά με την «προέλευσή» σου και προχωράς μπροστά! Προχωράς… αλλά δε χωράς! Δε χωράς σε έναν τέτοιο κόσμο, φίλε μου! Μα καλά, πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι κάποτε ήσουν στα τέσσερα και «ξαφνικά», σηκώθηκες στα δυο σου πόδια, απέκτησες μυαλό και κυρίως, ψυχή και έγινες άνθρωπος; Υποτιμάς τη φύση σου τότε, φίλε μου! Υποτιμάς και απαξιώνεις το δώρο που σου έδωσε ο Θεός, τη ζωή! Είσαι φτιαγμένος για να κοιτάς ψηλά… όχι για να κοιτάξεις ψηλά! Άνω θρώσκεις, γι’ αυτό και λέγεσαι άνθρωπος! Η ψυχή σου μπορεί να εξυψωθεί, γι’ αυτό και σου την έδωσε ο Θεός. Κι εσύ, αντί γι’ αυτό, πιστεύεις ότι σου ήρθε εξελικτικά, κάποια στιγμή, πριν πολλά χρόνια, από μόνη της! Μ’ αρέσουν οι εξηγήσεις που δίνεις! Εν τέλει, άλλα παραμύθια τα δέχεσαι κι άλλα τα απορρίπτεις!
Θα συνεχίσω να «σου τη λέω», αφού βρήκα την ευκαιρία… και θα σου πω κι αυτό: έχεις υπ’ όψιν σου ότι ο Θεός σε έχει αφήσει ελεύθερο να κάνεις τις επιλογές σου; Ότι ο Θεός δε σε τιμωρεί, αλλά ότι εσύ ο ίδιος τιμωρείς τον εαυτό σου, μέσω των συνεπειών των πράξεών σου; Πράξεις που αν για κάποιο λόγο αποτρέπονταν, θα τα έβαζες για μια ακόμη φορά με Τον Θεό που δε σε άφησε να κάνεις αυτό που ήθελες! Στο σημείο αυτό, να σου πω πάλι, ότι μου φαίνεσαι λίγο άστατος…
Κοίτα να δεις τώρα, τι γίνεται… ο Θεός, σαν καλός πατέρας που αγαπάει και νοιάζεται το παιδί Του, ξέρει τι θα κάνεις. Όχι από περιέργεια, αλλά από Α Γ Α Π Η ! Σε αφήνει να κάνεις τις επιλογές σου, μέχρι να μάθεις μόνος σου να αποφεύγεις αυτά που σε πληγώνουν και σε καταστρέφουν. Θα σου δείξει τις συνέπειες… θα τις μάθεις! Από ‘κει και πέρα, είναι στη δικαιοδοσία σου καθαρά, αν θα συνεχίσεις να κάνεις τις ίδιες επιλογές, τα ίδια λάθη. Αν επιμένεις στα ίδια λάθη, συστηματικά μάλιστα, με δική σου βούληση, τότε τι ψάχνεσαι ακόμη; Τι σου φταίει ο Θεός και τον βρίζεις;
Φίλε μου, δες την αλλιώς σου λέω! Ο Θεός δεν τιμωρεί… εσύ τιμωρείς τον εαυτό σου, μέσω των επιλογών σου! Αδερφέ μου, προλαβαίνεις να τη δεις αλλιώς τη ζωή… Κάθε πόρτα είναι και νέα ευκαιρία. Μη διστάσεις να την ανοίξεις! Και μην ξεχνάς ποτέ, πως η μεγαλύτερη πόρτα είναι αυτός ακόμη… ο θάνατος! Αυτός είναι η πύλη για την αιώνια ζωή… έσω έτοιμος να την ανοίξεις και πάνω απ’ όλα… να τη δεις!

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Ο μονόλογος Του Θεού


Σε κοίταξα όταν ξύπνησες το πρωί. Περίμενα να μου πεις δύο-τρεις λέξεις, ευχαριστώντας με για όσα σου συνέβαιναν, ζητώντας την γνώμη μου για ότι πρόκειται να κάνεις σήμερα.

Παρατήρησα ότι ήσουν πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να βρεις τα κατάλληλα ρούχα για να πας στη δουλειά σου. Ήλπιζα να βρεις κάποιες στιγμές να μου πεις μια καλημέρα!

Αλλά ήσουν πολύ απασχολημένος. Για να δεις ότι είμαι κοντά σου, έφτιαξα για σένα τον πολύχρωμο ουρανό και το κελάηδημα των πουλιών. Κρίμα όμως που δεν παρατήρησες ούτε τότε την Παρουσία μου.

Σε ατένιζα όταν έφευγες βιαστικός προς τη δουλειά σου και πάλι περίμενα. Υποθέτω ότι εξαιτίας της απασχόλησης σου, δεν είχες χρόνο ούτε τότε να μου πεις δύο λόγια.

Όταν γυρνούσες από τη δουλειά είδα τη κούραση και το στρες σου και σου έστειλα ένα ψιλοβρόχι για να σε απαλλάξει από την πίεση της ημέρας. Νόμιζα ότι κάνοντας σου αυτή τη χάρη θα με θυμηθείς.
Ως αντάλλαγμα όμως στενοχωρημένος, με έβρισες . Επιθυμούσα τόσο πολύ να μου μιλήσεις.

Οπωσδήποτε η ημέρα ήταν ακόμα μεγάλη. Άνοιξες μετά την τηλεόραση, και όταν παρακολουθούσες την αγαπημένη σου εκπομπή, εγώ περίμενα. Έπειτα δείπνισες με τους δικούς σου και για άλλη μια φορά δεν με θυμήθηκες. Βλέποντας σε τόσο κουρασμένο κατάλαβα τη σιωπή σου και έσβησα τη λαμπρότητα του ουρανού για να μπορείς να ξεκουραστείς, αλλά δεν σε άφησα σε σκοτάδι πίσσα. Άφησα ξάγρυπνα για σένα πλήθος από αστέρια. Ήταν τόσο όμορφα, κρίμα που δεν τα παρατήρησες...αλλά δεν πειράζει!

Μήπως πράγματι συνειδητοποίησες ότι Εγώ είμαι εδώ για σένα. Έχω περισσότερη υπομονή από ότι εσύ μπορείς ποτέ να φανταστείς. Θέλω να σου το δείξω αυτό, για να το δείξεις και εσύ με τη σειρά σου στους γύρω σου.

Σ' αγαπώ τόσο πολύ ώστε θα σε ανέχομαι.
Τώρα από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσεις πάλι. Δεν Μου μένει παρά να σ' αγαπώ και να ελπίζω ότι τουλάχιστον σήμερα θα Μου χαρίσεις λίγο χρόνο από το χρόνο σου..... 

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

Οδυσσέας Ελύτης: Ο Έλληνας της Ελλάδα;

Οδυσσέας Ελύτης: ο Έλληνας της Ελλάδας

Οδυσσέας Ελύτης είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο του Έλληνα ποιητή και νομπελίστα, Οδυσσέα Αλεπουδέλη. Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τελευταίο από τα έξι παιδιά του Παναγιώτη Αλεπουδέλη και της Μαρίας Βρανά. Κατάγεται και από τους δύο γονείς του από τη Μυτιλήνη. Σε πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και μεταφέρθηκε η επιχείρηση σαπωνοποιίας του πατέρα του. Μετά το 1920 η οικογένειά του αντιμετώπισε ορισμένες επιθέσεις, εξ' αιτίας της προσήλωσής της στις βενιζελικές ιδέες. Το 1923 ταξίδεψαν στην Ιταλία, την Ελβετία, τη Γερμανία και τη Γιουγκοσλαβία. Στη Λοζάνη δόθηκε η ευκαιρία στον ποιητή να γνωρίσει από κοντά τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Τα πρώτα καλοκαίρια της ζωής του περνούν στην Κρήτη, στη Μυτιλήνη, στις Σπέτσες. Οι χειμώνες περνούν με αδιάκοπο διάβασμα, καθώς φοιτά πρώτα στο ιδιωτικό σχολείο Μακρή και κατόπιν στο Γ΄ Γυμνάσιο. Από το περιοδικό «Η Διάπλασις των Παίδων», όπως ο ίδιος ομολογεί (πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία δίνει ο Ελύτης στο βιβλίο του «Ανοιχτά Χαρτιά», Αστερίας [1974]) πρωτογνώρισε τη νεοελληνική λογοτεχνία, αυτός ο θρεμμένος με παγκόσμια έργα του πνεύματος, που ξόδευε όλα του τα χρήματα αγοράζοντας βιβλία και περιοδικά. Περισσότερο όμως από την ποίηση, που η προσπέλασή της μέσα από τα σχολικά αναγνώσματα και τις διδασκαλικές αναλύσεις του φαίνεται δύσκολη και αδιάφορη, του μιλάει η Ελλάδα. Παίρνει μέρος σε ορειβατικές εκδρομές και αντιδρώντας στη διάθεσή του για διάβασμα στρέφεται στον αθλητισμό. Ακόμη και τα βιβλία που αγόραζε, έπρεπε να έχουν σχέση με την ελληνική φύση. Καμπούρογου, Κ.Πασαγιάννης, Στ. Γρανίτσας, μάλιστα κι ένας τρίτομος «Οδηγός της Ελλάδος». Μια ασθένεια όμως τον αναγκάζει να καθηλωθεί στο κρεβάτι με αποκλειστική παρηγοριά τη μελέτη.

Η ποίηση αρχίζει να τον ενδιαφέρει όταν γνωρίζει το έργο του Καβάφη και του Κάλβου και ανανεώνει τη γνωριμία του με τη θελκτική αρχαία λυρική ποίηση. Την ίδια περίπου εποχή (1927) πρωτοδιάβασε ποιήματα δυο μοντέρνων Γάλλων ποιητών, του Paul Eluard και του Perre JeanJouve, που επέδρασαν σημαντικά στις ιδέες του για τη λογοτεχνία, όπως ο ίδιος ομολογεί: «...μ’ ανάγκασαν να προσέξω κι αδίστακτα να παραδεχτώ τις δυνατότητες που παρουσίαζε, στην ουσία της ελεύθερης ενάσκησής της, η λυρική ποίηση» («Ανοιχτά Χαρτιά»). Στρέφεται στον υπερρεαλισμό, στη μαγεία της αστραφτερής, νεόκοπης, ζωντανής και παράδοξης νέας ποιητικής έμπνευσης που μεταχειρίστηκε τις λέξεις δημιουργικά για να δώσει μια καινούργια γλωσσική αντίληψη, έναν κόσμο που κινείται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, την αλήθεια και την φαντασία.

Άρχισε τότε τις πρώτες ουσιαστικές προσπάθειες στην τέχνη. Το 1930 γράφεται στη Νομική Σχολή, ενώ παράλληλα μελετά σύγχρονη ελληνική ποίηση: του Καίσαρος Εμμανουήλ τον «Παράφωνο αυλό», του Θεοδώρου Ντόρου «Στου γλυτωμού το χάζι» (1930), του Γιώργου Σεφέρη τη «Στροφή» (1931) και του Νικήτα Ράντου τα «Ποιήματα» (1933). Με ενθουσιασμό, σωστό πάθος, συνεχίζει τις περιπλανήσεις του στην Ελλάδα: «Πιονιέροι αληθινοί, μέρες και μέρες προχωρούσαμε νηστικοί και αξύριστοι, πιασμένοι από το αμάξωμα μιας ετοιμοθάνατης Σεβρολέτ, ανεβοκατεβαίνοντας αμμολόφους, διασχίζοντας λιμνοθάλασσες, μέσα σε σύννεφα σκόνης ή κάτω από ανελέητες νεροποντές, καβαλικεύαμε ολοένα όλα τα εμπόδια και τρώγαμε τα χιλιόμετρα με μιαν αχορταγιά που μονάχα τα είκοσί μας χρόνια και η αγάπη μας γι αυτή τη μικρή γη που ανακαλύπταμε, μπορούσαν να δικαιολογήσουν» («Ανοιχτά Χαρτιά») .

Το 1934 είναι μέλος της «Ιδεοκρατικής Φιλοσοφικής Ομάδας του πανεπιστημίου Αθηνών» που διοργάνωνε συζητήσεις πάνω σε θέματα κυρίως φιλοσοφικά, με τη συμμετοχή των Κ.Τσάτσου, Π.Κανελλόπουλου, του Ι. Θεοδωρακόπουλου και του Ι.Συκουτρή. Τότε γνωρίζεται με το Ι. Σαραντάρη (1908-1941), τον ευαίσθητο ποιητή που ήρθε από την Ιταλία για να ζήσει τα τελευταία χρόνια της νιότης και της δημιουργίας του στην αγαπημένη του πατρίδα και τελικά να πεθάνει σ’ αυτήν στον πόλεμο του ’40. Ο Σαραντάρης τον ενθαρρύνει στις ποιητικές του προσπάθειες, όταν ακόμα ο Ελύτης ταλαντεύεται αν πρέπει να δημοσιεύσει τα έργα του και τον γνωρίζει στον κύκλο των «Νέων Γραμμάτων» (1935-40, 1944). Το περιοδικό αυτό, που διευθυντής του ήταν ο Αντρέας Καραντώνης και συνεργάστηκαν στις σελίδες του παλιοί και νεότεροι αξιόλογοι Έλληνες λογοτέχνες (Γ.Σεφέρης, Γ.Θεοτοκάς, Άγγ. Τερζάκης, Κ.Πολίτης, Άγγ. Σικελιανός κ.ά.), έφερε στην Ελλάδα τις σύγχρονες δυτικές καλλιτεχνικές τάσεις και γνώρισε στο αναγνωστικό κοινό κυρίως τους νεότερους ποιητές, με τη μετάφραση αντιπροσωπευτικών έργων τους ή με άρθρα κατατοπιστικά για την ποίησή τους. Έγινε το πνευματικό όργανο της γενιάς του ’30 που φιλοξένησε στις στήλες του όλα τα νεωτεριστικά στοιχεία, κρίνοντας ευνοϊκά και προβάλλοντας τις δημιουργίες των νέων Ελλήνων ποιητών.

Όπως ο Ελύτης αναγνωρίζει, το 1935 στάθηκε μια ιδιαίτερη χρονιά στην πνευματική πορεία του. Τον Ιανουάριο κυκλοφόρησαν τα «Νέα Γράμματα». Το Φεβρουάριο γνώρισε τον Ανδρέα Εμπειρίκο, που χαρακτηριστικά τον ονομάζει: «...ο μεγάλης αντοχής αθλητής της φαντασίας, με γήπεδο την οικουμένη ολόκληρη και διασκελισμό τον Έρωτα. Το έργο του, κάθε του καινούργιο έργο, ζωσμένο από ένα μικρό ουράνιο τόξο, είναι μια υπόσχεση προς την ανθρωπότητα, μια δωρεά που αν δεν την κρατούν ακόμα όλοι στα χέρια τους είναι αποκλειστικά και μόνον από δική τους αναξιότητα» («Ανοιχτά Χαρτιά»). Τον ίδιο μήνα ο Εμπειρίκος έδωσε διάλεξη με θέμα: «Υπερρεαλισμός, μια νέα ποιητική σχολή», που αποτέλεσε και την πρώτη επίσημη παρουσίαση του υπερρεαλισμού στο ελληνικό κοινό. Μια φιλία με μεγάλη αντοχή και διάρκεια, που κράτησε πάνω από 25 χρόνια, έδεσε τους δυο άντρες. Ο Εμπειρίκος είχε ήδη βρει το δρόμο του και τον ακολουθούσε ανυποχώρητα.

Το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, εκτός από το «Μυθιστόρημα» του Σεφέρη, κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Εμπειρίκου «Υψικάμινος» με ποίηση ορθόδοξα υπερρεαλιστική. Ο Ελύτης, δέκα χρόνια νεότερος, είδε ν’ ανοίγεται μπροστά του διάπλατη μια πόρτα σε μια νέα ποιητική πραγματικότητα, όπου μπορούσε με τα δικά του εφόδια να θεμελιώσει το ποιητικό του οικοδόμημα. Το Πάσχα οι δυο φίλοι πήγαν στη Λέσβο, όπου με τη συμπαράσταση των Μυτιληνιών ζωγράφων Ορέστη Κανέλλη και Τάκη Ελευθεριάδη ανακαλύπτουν την τέχνη του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, που είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν.

PaulEluardβγαλμένης από το άθροισμα των πιο μαγικών ονείρων μας» («Paul Eluard», «Τα Νέα Γράμματα» , ).

Τότε, οργανώθηκε και η «Α΄ Διεθνής Υπερρεαλιστική Έκθεση των Αθηνών», όπου ο Ελύτης παρουσίασε ζωγραφικούς πίνακες με την τεχνική της χαρτοκολλητικής (collage). Η νέα ποιητική σχολή αρχίζει να επιβάλλει την παρουσία της στην Ελλάδα, οι αντιπρόσωποί της πληθαίνουν, αλλά μαζί αυξάνονται και οι επικριτές της. Το 1937 εγκαταλείποντας οριστικά τις νομικές σπουδές του, ενώ η λογοτεχνική του συντροφιά σκορπίζεται, ο Ελύτης κατατάσσεται στο στρατό και πηγαίνει ως το 1938 στην Κέρκυρα, στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Την ίδια εποχή αλληλογραφεί με το Νίκο Γκάτσο και το Γιώργο Σεφέρη που βρίσκονται στην Κορυτσά.

Το 1939, μετά από σκόρπιες δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε περιοδικά, τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή «Προσανατολισμοί». Αν η «Στροφή» του Σεφέρη λίγα χρόνια νωρίτερα έφερε την ποίησή μας στο μονοπάτι μιας ουσιαστικής αλλαγής, από την άλλη σκοπιά ο Ελύτης προσανατολίζει τους νεότερους -όντας ο ίδιος πια βέβαιος για την πορεία του- στη χάραξη ενός καινούργιου δρόμου. Οι μεταφράσεις που πλήθυναν στα χρόνια αυτά έχουν φέρει σε επαφή το ελληνικό πνεύμα με τις σύγχρονες δυτικές αναζητήσεις και η κριτική αρχίζει να αποδέχεται τη νέα ποίηση.

Με την έναρξη του πολέμου ο Ελύτης, ανθυπολοχαγός στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού, βρίσκεται στο μέτωπο, στην Αλβανία. Κινδυνεύει να πεθάνει από προσβολή κοιλιακού τύφου. Στη διάρκεια της κατοχής γίνεται ένα από τα ιδρυτικά μέλη του «Κύκλου Παλαμά». Εκεί την Άνοιξη του 1942 ανακοινώνει το δοκίμιό του «Η αληθινή φυσιογνωμία και η λυρική τόλμη του Α.Κάλβου». Στην Αθήνα εξακολουθούν πάντα οι λογοτεχνικές συζητήσεις και συνεχίζονται οι εκδόσεις των βιβλίων σε μιαν απεγνωσμένη προσπάθεια των δημιουργών να ξεφύγουν με τη φαντασία τους μακριά από την εξοντωτική ατμόσφαιρα της κατακτημένης Ελλάδας και να βοηθήσουν τον κόσμο να ξεχάσει έστω και για λίγο τη φρίκη του πολέμου.

Το 1943 κυκλοφόρησε «Ο Ήλιος ο Πρώτος μαζί με τις Παραλλαγές πάνω σε μια αχτίδα», ένας ύμνος του Ελύτη στη χαρά της ζωής και στην ομορφιά της φύσης. Στα «Νέα Γράμματα» που ξανακυκλοφόρησαν το 1944, δημοσιεύει το δοκίμιό του «Τα κορίτσια», ενώ από το 1945 συνεργάζεται με το περιοδικό «Τετράδιο» μεταφράζοντας ποιήματα του Φεντερίκο Λόρκα και παρουσιάζοντας σε πρώτη δημοσίευση το ποιητικό του έργο «Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας». Ο πόλεμος του ’40 του έδωσε την έμπνευση και για άλλα έργα, την «Καλωσύνη στις Λυκοποριές», την «Αλβανιάδα» και την ανολοκλήρωτη «Βαρβαρία». Το 1945 διορίστηκε για ένα μικρό διάστημα Διευθυντής Προγράμματος στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Ακόμη συνεργάστηκε με την «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση», την «Ελευθερία» και την «Καθημερινή», όπου κράτησε ως το 1948 μια στήλη τεχνοκριτικής.

Το 1948 ταξιδεύει στην Ελβετία, για να εγκατασταθεί στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου παρακολουθεί μαθήματα φιλοσοφίας στη Σορβόνη. Περιγράφοντας τις εντυπώσεις του από την παραμονή του στη Γαλλία, σχολιάζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του με τούτα τα λόγια: «Ένα ταξίδι που θα μ’ έφερνε πιο κοντά στις πηγές της μοντέρνας τέχνης, συλλογιζόμουνα. Χωρίς να λογαριάζω ότι θα μ’ έφερνε συνάμα πολύ κοντά και στις παλιές μου αγάπες, στα κέντρα όπου είχαν δράσει οι πρώτοι Υπερρεαλιστές,στα καφενεία όπου είχαν συζητηθεί τα Μανιφέστα, στη Rue de l’Odeon και στην Place Blanche, στο Montparnasse και στο St. Germaindes Pres» («Ανοιχτά Χαρτιά») Γνωρίζεται με με τους A.Breton, P.Eluard, P. Reverdy, A. Camus, T. Tzara, P.J.Jouve, G. Unga-retti, R. Char.

Με τη βοήθεια του Ελληνογάλλου τεχνοκριτικού E.Teriade, που πρώτος έχει προσέξει την αξία του έργου του συμπατριώτη του Θεόφιλου, συναντά τους μεγάλους ζωγράφους Matisse, Shagal, Giacometti, de Cirico και Picasso, για του οποίου το έργο θα γράψει αργότερα άρθρα και θ’ αφιερώσει στην τέχνη του το ποίημα «Ωδή στον Πικασσό». Πριν επιστρέψει στην Ελλάδα (τέλη του 1951), ταξιδεύει στην Ισπανία και στην Ιταλία, ενώ στη διάρκεια της παραμονής του στην Αγγλία (τέλη του 1950 - Μάιος του 1951) συνεργάζεται με το Β.Β.C. και αρχίζει τη σύνθεση του «Άξιον Εστί». Το 1949 μετέχει στην ίδρυση της Association Internationale des Critiques d’ Art, ενώ το 1952 γίνεται μέλος της «Ομάδας των Δώδεκα», που κάθε χρόνο απονέμει βραβεία λογοτεχνίας. Το 1953 αναλαμβάνει και πάλι για ένα χρόνο τη Διεύθυνση Προγράμματος του Ε.Ι.Ρ. Το 1954 γίνεται μέλος της «Ευρωπαϊκής Εταιρείας Πολιτισμού» στη Βενετία, ενώ την επόμενη χρονιά συμμετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο του θεάτρου Τέχνης και του Ελληνικού Χοροδράματος.

Το 1959 μετά από αρκετά χρόνια ποιητικής σιωπής τυπώνει το «Άξιον Εστί», που τον άλλο χρόνο του δίνει το Α΄ Κρατικό βραβείο Ποίησης, ενώ τότε εκδίδει και τις «Έξη και Μία Τύψεις για τον Ουρανό». Το 1961 με κυβερνητική πρόσκληση επισκέπτεται τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1962 μετά από ένα ταξίδι στη Ρώμη πηγαίνει στη Ρωσία, ενώ το 1965 μεταβαίνει στην Βουλγαρία με πρόσκληση της «Ένωσης Βουλγάρων Συγγραφέων». Τέλος του απονέμεται το παράσημο του Ταξιάρχου του Φοίνικος, ενώ γίνεται μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου. Ταξιδεύει στη Γαλλία (1966) και την Αίγυπτο (1967) και ασχολείται με τη ζωγραφική και με μεταφράσεις, ως την άνοιξη του 1969 που ξαναγυρίζει στο Παρίσι. Το 1970 μένει για ένα διάστημα στην Κύπρο, ενώ το 1971 επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου μετά τη Μεταπολίτευση διορίζεται Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΙΡΤ και μέλος για δεύτερη φορά του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου. Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισε το πολύπλευρο πνευματικό του έργο και το 1977 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1996.
Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, κλίνεται να αποκαλύψει το λόγο για τον οποίο επέλεξε το συγκεκριμένο ψευδώνυμο ως επίθετό του. Με βλέμμα που πλανάται στο άπειρο, ο ποιητής αναφέρει πως: "Η επιλογή του ονόματος αυτού δεν ήταν καθόλου τυχαία. Αρχικά, θέλησα να να βρω τα δύο πρώτα γράμματα... η επιλογή τους ήταν καθαρά βιωματική. 'Ελ'! Πόσες θύμησες... κάποια εικόνα από τη μητέρα Ελλάδα, μια φτερωτή πίστη στην Ελπίδα, κάποια ανάμνηση από κάποια Ελένη...! Μετά έψαχνα να βρω ένα φωνήεν και κατέληξα στο 'υ'! Το κατ' εξοχήν ελληνικό γράμμα! Και τέλος, δεν έμεινε παρά να προσδώσω μια κατάληξη..." καταθέτει μπροστά στο φακό της κάμερας ο ποιητής.
Πόσα χρωστάει αλήθεια, η Ελλάδα στη μορφή αυτή; Μην είναι μόνο η παγκόσμια κοινωνική καταξίωση; Μην είναι μόνο τα χιλιοτραγουδισμένα νησιά της χώρας μας; Μην είναι η πνευματική προσφορά που ανέδειξε το έργο του Ελύτη; Μην είναι όλα αυτά και τόσα άλλα ακόμη;
Αν έβλεπε σήμερα την κατάντια μας και τολμούσε να μας αφιερώσει ένα στίχο του, αυτός θα ήταν: " Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο ΜΕΓΑΣ!".....

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

" Ο Μικρός Πρίγκιπας: Παραμύθι ή μήπως ψυχολογική προσέγγιση;"


« Ο Μικρός Πρίγκιπας: Παραμύθι ή μήπως ψυχολογική προσέγγιση; »


Όλοι μας, λίγο- πολύ, έχουμε ακούσει, αν δεν έχουμε διαβάσει, την ιστορία του « Μικρού πρίγκιπα », του Antoine de Saint- Exupery. Εικόνες, καθώς και αποσπάσματα από το εν λόγω αριστούργημα της κλασικής λογοτεχνίας, κάνουν, κατά διαστήματα, την εμφάνισή τους σε διάφορα δημοσιεύματα. Επίσης, σπάνια δεν είναι και η συμμετοχή του « Μικρού πρίγκιπα » σε σχολικά εγχειρίδια. Για κάποιους, μπορεί να πρόκειται απλά για ένα ακόμη συνηθισμένο και βαρετό, παιδικό παραμύθι… ο συγγραφέας όμως, καθώς και μεγάλη μερίδα αναγνωστών, έχουν αντίθετη άποψη, όσον αφορά τη θεματολογία του βιβλίου, καθώς και τον σκοπό που αυτό στοχεύει.
Το καπέλο που φαινομενικά, απεικόνιζε η ζωγραφιά του αφηγητή, δε φάνηκε να ξεγελά τον Μικρό Πρίγκιπα, ο οποίος από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας του με τον αφηγητή, έδειξε ότι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται, μόνο συμβατικός δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
Για πόσους άραγε, δε θα μπορούσε να είναι τουλάχιστον χαζή η επιθυμία του Μικρού Πρίγκιπα, να δει ένα ζωγραφιστό αρνί και μάλιστα, σύμφωνα με τα δικά του πρότυπα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι από τους αναγνώστες του βιβλίου, να μην παραξενεύτηκαν όταν διαπίστωσαν ότι αντί για το αρνί, ο ήρωάς μας εισέπραξε ένα απλό κιβώτιο. Πόσοι, εξ αρχής, καταλάβαμε τόσο την πρόθεση του συγγραφέα, όσο και την ουσία του κιβωτίου;
Ο συγγραφέας, μέσα από το βιβλίο του αυτό, καταγγέλλει τη συμβατικότητα που διέπει την ανθρώπινη σκέψη, ιδιαίτερα μετά από κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Η αντιμετώπιση του καταπιωμένου από τον υποτιθέμενο βόα, ελέφαντα, είναι μάλλον τραγική, ή καλύτερα τραγελαφική, μιας και τα δύο αυτά άγρια ζώα, φάνταζαν στα μάτια όλων όσων τα αντίκριζαν, σαν ένα απλό καπέλο. Η αλήθεια, λοιπόν, γι’ αυτή την αντιμετώπιση είναι ότι ο συγγραφέας αποσκοπεί στην προσέγγιση της ιδιοσυγκρασίας κάποιων ατόμων, από μια άλλη οπτική γωνία.
« Είναι θέμα πειθαρχίας. Σαν κάνεις την πρωινή τουαλέτα σου, πρέπει με προσοχή να κάνεις και την τουαλέτα του πλανήτη σου. », αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μικρός κατά τα άλλα, Πρίγκιπας. Σκέψη δηλαδή που λίγη από εμάς πλάθουμε καθημερινά και την εντάσσουμε στην καθημερινότητά μας.
Σε όλους μας θα έχει μείνει ανεξίτηλη η εικόνα του νεαρού Αιθεροβάμονα, που καθισμένος στον μικρό πλανήτη του, ταξιδεύει στο άπειρο σύμπαν, με βλέμμα που ατενίζει το άγνωστο... Σε όλους μας θα έχει μείνει ανεξίτηλη η εικόνα του νεαρού ασυμβίβαστου ανθρώπου, που με την σκέψη του και μόνο, μπορεί να κάνει υπερ-διαστημικά ταξίδια, σε κάθε γωνιά του γαλαξία και να ζητά από τον κάθε περαστικό που συναντάει, να του ζωγραφίσει… το αρνί του! Σε όλους μας, θα έχει μείνει ανεξίτηλη η εικόνα του μικρού ταξιδευτή που δεν δίσταζε να περιγράψει σε κάθε άνθρωπο που συναντούσε, τη ζωή στον πλανήτη του και να του μεταφέρει τις ανησυχίες του.
Εσείς, πιστεύετε ακόμη ότι είναι παραμύθι;;;;

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Νίκος Καζαντζάκης: Ο " καταραμένος" της Εκκλησίας


ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: Ο « ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ » ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


« Είπα στη μυγδαλιά: -Αδελφή μου, μίλησέ μου για Τον Θεό. Κι η μυγδαλιά άνθισε. »

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο χωριό Βάρβαροι του Νομού Ηρακλείου Κρήτης στις 18 Φεβρουαρίου 1883, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου οι γονείς του είχαν ένα ωραίο και σχετικά, μεγάλο σπίτι.
Το Δημοτικό και το Ελληνικό Σχολείο, ο Νίκος Καζαντζάκης τα τελείωσε όντας σκλάβος των Τούρκων, διαμένοντας στο Ηράκλειο. Δύο χρόνια διέμεινε στη Νάξο, σαν πρόσφυγας μαζί με την οικογένειά του κι έτσι φοίτησε στο εκεί Φραγκισκανικό Κολλέγιο « Τίμιος Σταυρός », όπου έμαθε τη γαλλική γλώσσα. Η επίδοσή του στα μαθήματα ήταν άριστη κι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο βραβεύτηκε αρκετές φορές, κάνοντας ακόμη και τον σκληροτράχηλο και εσωστρεφή πατέρα του, Καπετάν Μιχάλη, να αισθανθεί υπερήφανος για την πνευματική πρόοδο του γιού του.
Με την απελευθέρωση της Κρήτης ( 9-12-1898 ), γυρίζει στο Ηράκλειο και γράφεται στο Γυμνάσιο, το οποίο και τελειώνει το 1902 με άριστα και ο Γυμνασιάρχης του αναθέτει να γράψει και να εκφωνήσει τον αποχαιρετιστήριο λόγο στη γιορτή απονομής των απολυτηρίων.
Χαρακτηριστικό της πνευματικής καλλιέπειας του Καζαντζάκη, αποτελεί και το γεγονός της δημιουργίας ελληνο-γαλλικού λεξικού. Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Καζαντζάκης, κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο καθολικό κολλέγιο, πήρε ένα γαλλικό λεξικό κι έγραψε δίπλα από κάθε λέξη, την αντίστοιχη ελληνική. Όταν το έδειξε στον φραγκόπαπα διευθυντή της Σχολής, τον Πιέρ Λωράν, του είπε: -Αυτό που έκαμες, Κρητικόπουλο, δείχνει πως μια μέρα θα γίνεις σημαντικός άνθρωπος! Χαρά σε ‘σένα που από τόσο μικρός βρήκες το δρόμο σου. Αυτός είναι ο δρόμος ο δικός σου, η μάθηση! Έχε την ευκή μου! ».
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, γράφεται στη Νομική Σχολή Αθηνών και το 1906 την τελειώνει με άριστα, οπότε και ανακηρύσσεται διδάκτορας. Τον ίδιο χρόνο, δημοσιεύει με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβαμή, το δοκίμιο « Η αρρώστια του αιώνος ». Δημοσιεύει ακόμη το μυθιστόρημα « Όφις και κρίνος », με αφιέρωση « Στην Τοτό μου », η οποία και ήταν η μέλλουσα σύζυγός του, Γαλάτεια Αλεξίου, η οποία επίσης, ασχολείται με τη λογοτεχνία.
Ο πατέρας του Νίκου καμαρώνει για την πρόοδο του γιού του και μιας και η οικονομική του ευχέρεια είναι αρκετά μεγάλη, δε διστάζει να τον στείλει για δύο χρόνια στο Παρίσι, έτσι ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του. Στο Παρίσι, παράλληλα με τις σπουδές του, γράφει χρονογραφήματα στην « Ακρόπολη », με το ψευδώνυμο Ακρίτας. Γράφει επίσης και τα θεατρικά έργα: « Ξημερώνει », το οποίο παίρνει έπαινο στον Παντελίδειο Δραματικό Αγώνα, « Φασγά », και « Έως πότε; ».
Γυρίζοντας στο Ηράκλειο από το Παρίσι, δημοσιεύει με το ψευδώνυμο Πέτρος Ψηλορείτης, το άρθρο « Η επιστήμη χρεοκόπησε », τον εκλέγουν Πρόεδρο του Συλλόγου των Δημοτικιστών « Ο Σολωμός ». Έτσι δεν ασχολείται καθόλου με τη Νομική και αφοσιώνεται στη μεγάλη του αγάπη, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία.
Στα 1910 υποβάλλει στο Λασσάνειο Δραματικό Αγώνα το έργο του « Θυσία », το οποίο βραβεύεται και το εκδίδει με τον τίτλο « Πρωτομάστορας ». Αργότερα, το έργο του αυτό, το μελοποιεί ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης και το ανεβάζουν στο Δημοτικό Θέατρο, το 1916.
Τον Οκτώβριο του 1911, ο Νίκος Καζαντζάκης παντρεύεται τη Γαλάτεια Αλεξίου, με την οποία γνωρίστηκε το 1901. Την παντρεύεται κρυφά από τον πατέρα του. Το μυστήριο του γάμου του, τελείται στον Ιερό Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου, στο νεκροταφείο, με κουμπάρο τον παλιό φίλο και συμμαθητή του Γιώργο Φανουράκη. Η ζωή τους στα πρώτα χρόνια της έγγαμης ζωής τους, πέρασε μέσα στη στέρηση, μιας και τα οικονομικά τους δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικά και ο πατέρας του δεν τους ενίσχυε, όντας θυμωμένος για την επιλογή του γιού του.
Το 1915 είχε προκηρυχτεί διαγωνισμός συγγραφής βιβλίων στη Δημοτική γλώσσα για τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Η Γαλάτεια με βοηθό το Νίκο αρχίζει το γράψιμο και υποβάλλουν στο διαγωνισμό πέντε βιβλία. Και τα πέντε ήταν τα καλύτερα απ’ όσα άλλα υποβλήθηκαν κι έτσι, βραβεύτηκαν με το τεράστιο για την εποχή χρηματικό ποσό των εξήντα χιλιάδων δραχμών, τα οποία όμως, δυστυχώς, διαχειρίστηκαν άσχημα!
Κάπου εδώ, σκόπιμο είναι να αναφερθεί η πηγή έμπνευσης του Καζαντζάκη, τα ερείσματα που δέχτηκε και όποιον άλλο παράγοντα συνέβαλε στη λογοτεχνική και πνευματική του πορεία.
Ο ίδιος ο Καζαντζάκης, αναφέρει ότι ο πατέρας του ήταν ο βασικός λόγος που τον ενέπνευσε να γράφει τόσο δυνατά, τόσο ζωντανά κι έντονα κι αυτό, διότι ο πατέρας του ήταν η κλασική μορφή του Κρητικού που επιβάλλεται απλά και μόνο λόγω της παρουσίας του σε κάποιο χώρο. Ο Μιχάλης Καζαντζάκης, ήταν λιγομίλητος, σκληρός κι εσωστρεφής. Σπάνιες φορές μιλούσε… η μορφή του αντικατόπτριζε πλήρως το γενναίο παλικάρι της Κρήτης, που βάζει πάνω από όλους και όλα τη Λευτεριά. Ο Καζαντζάκης άλλωστε, λέει χαρακτηριστικά πως, το σπουδαίο δεν είναι να είσαι ελεύθερος, αλλά να μάχεσαι συνεχώς για να είσαι! Κι ο πατέρας του ήταν της ίδιας άποψης. Χαραγμένη έμενε πάντα στο νου του Νίκου, η μέρα που ο καπετάν Μιχάλης θέλησε να διδάξει στο γιο του, τι σημαίνει να μάχεσαι για να είσαι ελεύθερος, αλλά και πως είναι να πεθαίνεις για χάρη της ελευθερίας. Τον πήρε λοιπόν, από το χέρι και οδηγώντας τον στην πλατείας του χωριού, τον ανάγκασε, όχι μόνο να αντικρίσει τρεις απαγχονισμένους χωριανούς που κρέμασαν οι Τούρκοι, επειδή πολεμούσαν εναντίον τους, αλλά και να τους φιλήσει τα πόδια, θέλοντας να του δείξει τι σημαίνει να χρωστάς ευγνωμοσύνη σ’ αυτούς που μάχονται για να ζεις εσύ ελεύθερος. Στο σημείο αυτό, να αναφερθεί απλά πως όλοι οι Τούρκοι, έτρεμαν μπροστά στη θέα του καπετάν Μιχάλη! Ποτέ κανείς τους δεν τόλμησε να πάει ενάντια στο λόγο του.
Εξ’ αιτίας λοιπόν, της αυταρχικότητας και της κάποιας καταπίεσης του πατέρα του, ο Νίκος ένιωθε περιορισμένος και ανίκανος να κάνει κάτι δυνατό στη ζωή του. Αποφάσισε έτσι, να γράφει αυτά τα οποία θα ήθελε να κάνει! Όλα του τα έργα, όλη του η εργασία, εμπεριείχε τις σκέψεις του, τις επιθυμίες του, τα πιο τρελά του όνειρα, τα οποία, μέχρι και τον θάνατο του πατέρα του, δε μπορούσε να εκπληρώσει. Ο ίδιος αναφέρει, πως όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του πατέρα του, ένιωσε ότι ένας περίεργος ζυγός, ένα ακαθόριστο βάρος, μια παράξενη αλυσίδα έφυγε πάνω από το νου και το μυαλό του. Αισθάνθηκε πρώτη φορά ελεύθερος να πραγματώσει πολλές από τις πνευματικές φιλοδοξίες του.
Ίσως κι αυτή, να ήταν η αρχή της περιπέτειάς του. Ίσως εν τέλει, να είναι αυτό που λένε ότι, όταν μια πόρτα κλείνει, τότε αμέσως ανοίγει μια άλλη. Τα ταξίδια που έκανε μετά τον θάνατο του πατέρα του, σχεδόν δεν αριθμούνται. Ταξίδεψε σε όλα τα πέρατα της οικουμένης, θέλοντας να μάθει, να δει, να γνωρίσει. Μιλούσε άψογα έξι ξένες γλώσσες και αρχαία Ελληνικά.
Το Άγιον Όρος ήταν ο σταθμός της ζωής του. Εκεί έμαθε πως θα υποτάσσει τις επιθυμίες της σάρκας, μπροστά στα σκέψεις του πνεύματος. Ήθελε να έχει καθαρό το σώμα και κυρίως το πνεύμα του, γι’ αυτό και για μήνες ασκούνταν σκληρά στο κρύο, στις κακουχίες του σώματος, στην πείνα και την αγρυπνία, θέλοντας να κάνει το πνεύμα του ισχυρότερο από τις επιθυμίες της σάρκας. Χαρακτηριστική είναι και η απάντησή του στην Ιερά Σύνοδο, όταν εκείνη προσπάθησε μάταια να τον αφορίσει εξ’ αιτίας του περιεχομένου, του αισχρού κατά τα λεγόμενα της Ιεράς Συνόδου περιεχομένου, των μυθιστορημάτων του « Καπετάν Μιχάλης » και « Ο τελευταίος Πειρασμός ». Μόλις λοιπόν, έμαθε ότι η Εκκλησία πρόκειται να τον αφορίσει, εκείνος είπε: « Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω κι εγώ μιαν ευχή. Σας εύχομαι να ‘ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή, όσο είναι η δική μου και να είστε τόσο ηθικοί και θρήσκοι, όσο είμαι κι εγώ. »
Δεν τυχαίος και ο λόγος του Μενέλαου Παρλαμά, ο οποίος έλεγε χαρακτηριστικά για τον Καζαντζάκη : « …Πολύπραγος ως ο Οδυσσέας, έντιμος ως ο Αριστείδης, λιτός ως ο Φωκίων, σοφός και παρεξηγημένος ως ο Σωκράτης. »
Χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του 20ου αιώνα και όχι άδικα! Το πνεύμα και ο τρόπος με τον οποίο σκέπτονταν, δεν συναντήθηκε πουθενά αλλού στη διεθνή φιλοσοφία. Επηρεάστηκε αρκετά στις φιλοσοφικές του αναζητήσεις, από τον « Υπεράνθρωπο » του Νίτσε. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο μυθιστόρημά του, « Καπετάν Μιχάλης».
Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν ήταν μονάχα ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης, ο οποίος αποτύπωσε και ζωντάνεψε με το λόγο του, την ευαισθησία και το αίσθημα του λαού μας, τις παρορμήσεις, τις αδυναμίες και τα προτερήματά του, την πολύπλευρη, ρωμαλέα, εθνική του παράδοση. Δεν υπήρξε μόνον ένας φλογερός ποιητής, που τραγούδησε τους καημούς και τους πόθους του, ο φιλόσοφος που διετύπωσε τη σύγχρονη φιλοσοφία του. Ήταν πριν απ’ όλα, ένας μεγάλος ουμανιστής, οπαδός και κήρυκας της ειρήνης και της ευτυχίας του ανθρώπου. Φανατικός Έλληνας ωστόσο, είχε στο κέντρο της καρδιάς του την Ελλάδα και το λαό της!
Χωρίς καμία μισαλλοδοξία, έκρινε τα γεγονότα με τον ορθολογισμό ενός έμπειρου πολιτικού ηγέτη. Είχε τη διαίσθηση του αγνού, απλού, ανθρώπου που τον οδηγεί το ένστικτο του καλού. Γι’ αυτό, έμεινε ανεπηρέαστος από τις ποικίλες ξένες επιρροές, πιστός στην Ελλάδα και τα ιδανικά του λαού μας και όταν ακόμη οι « Έλληνες » τον πίκραιναν και τον ανάγκασαν να μείνει μακριά από τη γη που τον γέννησε. Κι ενώ ήταν αφοσιωμένος στο έργο του λόγου, αισθάνονταν πάντοτε την παρόρμηση της πολιτικής δράσεως. « Κάθομαι εδώ μακριά, δουλεύω σε πράγματα ασύγχρονα, μα η καρδιά μου ραΐζει γιατί θυμούμαι την Ελλάδα. Αγωνία μεγάλη, ντροπή μου μεγάλη να μη μπορώ να της είμαι χρήσιμος. Αραδιάζω λέξεις, ενώ έπρεπε να αραδιάζω πράξεις. Και να μην υπάρχει άλλη ζωή να μπορείς να επανορθώσει την ατέλειά σου. Δε θέλω να μιλώ γι’ αυτά τα πράγματα, γιατί αβάσταχτη είναι η θλίψη μου. Το χρέος μου, αλλοίμονο, μετατοπίστηκε σ’ ένα επίπεδο που δεν είναι σήμερα η πρώτη επείγουσα ανάγκη. Στην αρχή είναι η πράξη κι όχι ο λόγος ».
Αυτό που κάνει εντύπωση σε μεγάλη μερίδα υποστηρικτών και μη, του Καζαντζάκη, είναι ο τάφος του. Ο τάφος του Νίκου Καζαντζάκη, κατασκευάστηκε από τον ίδιο άνθρωπο που κατασκεύασε και τον τάφο του Ελευθερίου Βανιζέλου, Κώστα Λασιθιωτάκη. Ο ίδιος αναφέρει ότι: « Στον Καζαντζάκη ήθελα να μετέχει στο μνημείο όλη η Κρήτη. Έτσι, το χώρο τον προσέφερε η γενέτειρά του, το Ηράκλειο, η Ανατολική Κρήτη έστειλε τη μαύρη μαρμαρόπετρα, που είναι από τον Καλαρύτη Μαραμπέλλου και ο σταυρός είναι από καστανιά της Δυτικής Κρήτης… ήθελα ογκόλιθους επιβλητικούς και ακατέργαστους, σ’ όλη τη φυσική τους γνησιότητα και μεγαλοπρέπεια, γιατί τέτοιοι του ταίριαζαν…»
Σκόπιμο είναι στο σημείο αυτό, να παρατεθούν οι απόψεις κάποιων μεγάλων Ελλήνων ανδρών, από τους χώρους της πολιτικής, της τέχνης και των γραμμάτων. Πιο συγκεκριμένα, ο Γεώργιος Παπανδρέου είπε χαρακτηριστικά: « Ο Καζαντζάκης είναι μεγάλος συγγραφέας. Και τα θέματα που τον εμπνέουν- ο άνθρωπος και η μοίρα του- και το υψηλότατον πνευματικόν επίπεδον και η έξοχος δύναμις της εκφράσεως, τον τοποθετούν εις την κατηγορίαν των μεγάλων συγγραφέων. Τούτο λεχθέντος, ημπορούμεν να τον κρίνωμεν. Νομίζω εκείνο που εμποδίζει την ολοκληρωτικήν κατάκτησιν του αναγνώστου από το έργον του Καζαντζάκη είναι η κοσμοθεωρία του… Ως « αισιοδοξία της απογνώσεως» θα μπορούσε να συνοψισθή η κοσμοθεωρία του… »
Ο Ευάγγελος Παπανούτσος, από την πλευρά του, καταθέτει ότι: «… Είναι μεγάλη εύνοια για ένα συγγραφέα να μείνουν λίγες μόνο σελίδες του στη μνήμη της Ιστορίας. Από τον Καζαντζάκη θα μείνουν πολλές. Εκείνο που έχει να σημειώσει η Γραμματολογία μας όταν θα μνημονεύει και θα σχολιάζει το έργο του, είναι πρώτα ότι αυτός ο Κρητικός με την αετήσια ματιά, ανήκει στην ( ολιγάριθμη ) κατηγορία των Λογοτεχνών που αντίκρισαν τον κόσμο και τη ζωή με μια βαθιά φιλοσοφική διάθεση, προικισμένοι καθώς ήταν με μεταφυσική, θα την έλεγα, φλέβα…»
Ενδιαφέρουσα είναι και η άποψη του Μάριου Πλωρίτη, ο οποίος λέει πως: «… Πολλοί τον λάσπωσαν, τον προπηλάκισαν, τον λιθοβόλησαν, Έλληνες φυσικά, τον Έλληνα Προφήτη. Τυφλωμένοι από πάθος, φθόνο και προλήψεις. Ή κλείνοντας εκούσια τα μάτια μπρος στην Αλήθεια του. Μα θα πρέπει όλοι αυτοί, να μην τον γνώρισαν- έστω και λίγο- από κοντά. Αλλιώτικα η εμπάθειά τους θα ‘σβηνε μπροστά στον άνθρωπο…»
Θα ήταν σοβαρή παράλειψη, αν δεν παρέθετα και κάποια αποσπάσματα από τα έργα του. Παρακάτω, ακολουθούν κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα, τα οποία όχι μόνο αναδεικνύουν τον τρόπο γραφής του, αλλά κυρίως την εσωτερική του διάθεση και καλλιέπεια.


« Ο ουρανός έχει επτά πατώματα. Η γη έχει επτά πατώματα, μα όλα αυτά δεν είναι αρκετά μεγάλα για να κατοικίσει μέσα ο Θεός. Μόνο η καρδιά του ανθρώπου είναι αρκετά μεγάλη για να χωρέσει μέσα Τον Θεό. Γι’ αυτό, δεν πρέπει να πληγώσεις ποτέ την καρδιά του ανθρώπου ».

«… ένας μονάχα υπάρχει τρόπος για να σωθείς, να σώσεις. Ή κι ακόμα αυτό φτάνει, να αγωνιστείς να σώσεις…»

«… τρεις μεθόδους ανακάλυψε ο άνθρωπος:
Η μια: να δίνεται ολόκληρος στις Σειρήνες και να σαπίζει.
Η άλλη: να μη δίνεται και να αγιάζει
Η Τρίτη: του Οδυσσέα: δεμένος στο κατάρτι να χαίρεται τη χαρά του ανθρώπου, που δεν προδίδει την αξιοπρέπειά του ».

« Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ‘σαι λεύτερος, μα να μάχεσαι για τη λευτεριά ».

« Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας, είναι η πράξη.
Όχι να βλέπεις να πηδά η σπίθα από τη μια γενιά στην άλλη, μα να πηδάς, να καίγεσαι μαζί της ».

« Η ουσία Του Θεού μου είναι ο αγώνας.
Μέσα στον αγώνα τούτον ξετυλίγονται και δουλεύουν ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα ».

«… Υπάρχει πείνα, αδικία, σκοτάδι πολύ στην καρδιά, δεν είναι ετούτο που θωράς φαντάσματα, όσο κι αν φυσήξεις δε θα σκορπίσουν, είναι σάρκα, κόκαλα, άγγιξέ τα, υπάρχουν. Δεν ακούς μια κραυγή στον αέρα; Φωνάζουν! Τι φωνάζουν; Βοήθεια! Ποιον φωνάζουν; Εσένα! Εσένα, τον κάθε άνθρωπο! Σήκω απάνω. Το χρέος μας δεν είναι να ρωτούμε, παρά να πιαστούμε όλοι χέρι- χέρι και να ανηφορίζουμε ».

« Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση ».

« Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζομαι. Άλλο άλογο δεν έχω ».

« Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά ‘κει με σπρώχνει η καρδιά μου. Απάνω! Απάνω! Απάνω! Φωνάζει η καρδιά μου και την ακολουθώ τρέμοντας ».

« Αν μπορείς καρδιά μου, ανασηκώσου απάνω από τα σκοτεινά κύματα και πιάσε μ’ ένα γύρισμα του ματιού σου όλη τη θάλασσα. Κράτα καλά τα φρένα σου να μη σαλέψουν. Κι όλο με μιας, βυθίσου πάλι στο πέλαο και ‘ξακολούθα τον αγώνα ».

«… Το πνεύμα δεν λέγεται Εγώ. Λέγεται: Όλοι εμείς ».

« Κορφή δεν υπάρχει, υπάρχει μονάχα ύψος. Ανάπαψη δεν υπάρχει, υπάρχει μονάχα αγώνας ».

«… Προχώρα πέρα από αυτό που μπορείς! ».

«… Γύρνα ξανά εκεί που δεν πέτυχες… »

« Υπάρχει μέσα από το βάραθρο του κακού η ελπίδα της λύτρωσης; Υπάρχει, υπάρχει, γιατί μέσα μας η Ελλάδα ζει και βασιλεύει! ».

« Τον Άνθρωπο, τον Άνθρωπο συλλογιέμαι- ας είναι Τούρκος, Έλληνας, Οβραίος, ό,τι θέλει. Να τόνε σώσομε ».

«… δε μπορούμε να ‘μαστε λεύτεροι, αν ένας στα άκρα του κόσμου παραμένει ακόμα σκλάβος… »

Τέλος, θα παραθέσω τη φράση που επιγράφεται πάνω στον τάφο του, η οποία, δυστυχώς, από πολλούς παρεξηγήθηκε, για το βάθος των ιδεών που πρέσβευε.
« Δε φοβάμαι τίποτα. Δεν ελπίζω τίποτα. Είμαι ελεύθερος! »

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

ΜΥΘΩΔΙΑ, Μυθική ωδή ή ωδή προς τον Δία;




Όλοι θυμόμαστε τη συναυλία του μεγάλου Έλληνα συνθέτη, Βαγγέλη Παπαθανασίου, που διοργανώθηκε από τη NASA στις στήλες του Ολυμπίου Διός, το Καλοκαίρι του 2001! Αυτό που ενδεχομένως, όμως να μην γνωρίζουμε οι περισσότεροι, είναι ο σκοπός που εξυπηρέτησε η εν λόγω συναυλία.
Το κόστος της συναυλίας ξεπερνούσε τις 6 δισεκατομμύρια δραχμές, ποσό δηλαδή διόλου ευκαταφρόνητης αξίας. Ο τόπος της συναυλίας, για πολλούς θα μπορούσε να θεωρηθεί απλά τυχαίος. Όμως, ας αναλογιστούμε μόνο τον αριθμό των συναυλιών που έχουν πραγματοποιηθεί στο μέρος αυτό... η συναυλία του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ήταν η πρώτη, ίσως και η τελευταία. Κάποια άτομα που δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη και δεν επαναπαύονται με τις πρόχειρες λύσεις που τους προσφέρουν απλόχερα δεκάδες καλοθελητές, θα διαπιστώσουν αμέσως πως το όλο στήσιμο της συναυλίας- πειράματος αυτής, μόνο τυχαίο δε μπορεί να είναι!
Στο σημείο αυτό, θα ήταν αρκετά σκόπιμο να αναφέρω ότι και το γεγονός της επιλογής του συγκεκριμένου μουσικοσυνθέτη, δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Το τραγούδι, κατά τη διάρκεια του οποίου στάλθηκε οπτικοακουστικό υλικό στον πλανήτη Άρη, μέσω ενός μη επανδρωμένου διαστημόπλοιου, ήταν η γνωστή σε όλους μας ΜΥΘΩΔΙΑ, της οποίας οι στίχοι μάλλον αποσκοπούσαν και κάπου αλλού, πέρα της ψυχαγωγικής άποψης. Παρακάτω, θα παρατεθούν και οι στίχοι για να δοθεί μια πλήρης εικόνα του θέματος.
Οι στίχοι, λοιπόν, αυτοί λίγο- πολύ είναι μια επίκληση προς τον πατέρα των θεών, Δία. Μέσω του συγκεκριμένου μουσικού κατά τα άλλα κομματιού, ο Δίας κλίνεται από τους πιστούς του να επιστρέψει στην ουράνια δόξα του και να επανεγκαθιδρύσει τη βασιλεία του. Επομένως, ακόμη και ο τίτλος του τραγουδιού, δεν είναι τυχαίος.
Κόστος τεράστιο, τοποθεσία "περίεργη", τραγούδι με σκοπιμότητα... ακόμη και η ώρα που πραγματοποιήθηκε η συναυλία αυτή, δεν ήταν τυχαία. Πιο συγκεκριμένα, η ώρα μετάδοσης ήταν 21:30 με 21:45, τη στιγμή δηλαδή που η γη ευθυγραμμιζόταν απόλυτα με τον πλανήτη Άρη! Το θέμα που τίθεται αυτή τη στιγμή, είναι γιατί μια τόσο μεγάλη επιστημονική "εταιρεία", όπως είναι η NASA, να μπει στη διαδικασία να χρηματοδοτήσει μια τόσο δαπανηρή εκδήλωση και μάλιστα, σε ένα τέτοιο σημείο, όπως αυτό των στηλών του Ολυμπίου Διός και να ακουστεί το εν λόγω τραγούδι, που μεταδίδει δηλαδή τόσα "μηνύματα". Αν το θέμα παρέμενε εκεί, θα λέγαμε ότι ίσως να ήταν μια σειρά από περίεργες συγκυρίες. Τη στιγμή όμως, που η συγκεκριμένη συναυλία ήταν μέρος πειράματος της NASA, με σκοπό να σταθεί οπτικοακουστικό υλικό στον πλανήτη Άρη, τότε μπαίνουμε σε μια άλλη διαδικασία. Σε μια διαδικασία να σκεφτούμε, πραγματικά γιατί έγιναν όλα αυτά!
Το μόνο σίγουρο και πλέον κοινότυπο, είναι ότι τίποτα από όλα τα προηγούμενα δεν είναι τυχαία! Μόνο το κόστος της εκδήλωσης και το ενδιαφέρον της NASA να τη χρηματοδοτήσει, είναι δύο πολύ τρανταχτά και καθ' όλα πειστικά επιχειρήματα της σκοπιμότητας της συναυλίας! Ίσως, να ισχύει και η άποψη πολλών ατόμων που ισχυρίζονται ότι η NASA, και γενικότερα οι ξένοι επιστήμονες, είδαν αυτό που εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες δε θέλουμε να δούμε! Δε μιλάμε φυσικά για επανεσκαθίδρυση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και πόσο μάλλον για παραδοχή του δωδεκάθεου και κατά συνέπεια, της αρχαίας θρησκευτικής πλάνης, αλλά κάνουμε λόγο για αποδοχή του τεράστιου πνευματικού επιπέδου της αρχαίας ελληνικής κοινότητας, καθώς επίσης και της αρχαίας πολιτισμικής κουλτούρας!
Εδώ είναι που ταιριάζει ο στίχος του ποιητή: Ελλάς το Μεγαλείο σου, βασίλεμα δεν έχει!

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΗΣ ΜΥΘΩΔΙΑΣ:

ONE,TWO,THREE
ONE,TWO,THREE
ONE,TWO,THREE
ONE,TWO,THREE

(ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ) (ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙ--Α Ε--ΛΑ
ΔΙ--Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΕΛΑ

ΔΙ-Α Ε-ΡΩ-ΤΑ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ (ΕΛΑ)
- ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΖΗ-ΤΩ ΣΥ Ε-ΛΑ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
- ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΔΙ-Α ΣΥ ΘΕ ΜΟΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΩ ΜΕΝ ΣΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΝ ΖEI ΘΕ-ΟΣ
ΕΝ ΖEI ΘΕ-ΟΣ

ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗN ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ
ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗN ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ
ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔEI
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔEI ΠΑΙ ΔEI ΠΑΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΔΙ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ Α ΤΕ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΤΗΝ MΗ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ TE-ΡΑ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ Ε-ΛΑ

ΔΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΔΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΔΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ (Χ4)
MOVEMENT II


Ω Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
Ω Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΕΙ
ΗΜΕΤΕΡΕ ΗΜΕΤΕΡΕ ΕΝ ΖΕΥ
Α-ΜΕ-ΜΠΤΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΕΕΕΕ
EΕΕΕΕΛ-ΛHN
ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΕΙ
ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΕΝ EN
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
HNIOTE ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΗΡΘΕ ΕΔΩ ΚΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΩΣ
ΕΝ Ω ΔΙΑ EN ΘΕΕ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΠΟΟΟΤΕ Ω
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ Σ'ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕ
HNIOTE ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΗΡΘΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΩΣ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ
ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ 'ΔΩ

ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΠΑΤΕΡΑ ΘΕΕ
ΗΡΘΕ ΕΔΩΩΩ
ΠΟΟΟΤΕΕΕ ΘΑΑΑΑ 'ΡΘΕΙΙΙΙ ΕΔΩ

ΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ
ΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΕΔΩ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΠΛΗΝ
ΗΜΕΤΕΡΕ
ΕΝ ΖΕΥ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝ
ΑΠΕΡΑΝΤΕ
ΠΟ-ΤΕ
ΖΗΝ
MOVEMENT III


Ω ΦΙΛΕ ΖΗΝΑ ΕΛΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΩΜΑ
ΟΣΟΙ ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΗΛΥΣΙΑ ΑΣ ΜΝΩΜΕΝ ΑΝΕΥ ΣΟΥ
KATEBHKAN KAI .....
MOVEMENT VIII


(ΧΟΡΟΣ)
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ - ΟΔΥΣΣΕΑ
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ

(ΧΟΡΟΣ)
ΗΛΘΕ Ω ΟΔΥΣΣΕΑ
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ

MOVEMENT IX


ΤΙΘΝΗΤΙ
ΤΙΘΝΗΤΙ
ΤΙΘΝΗΤΙ

ΤΙΘΝΗΤΙ
ΩΣ ΖΗΤΕΙ
Η ΜΗΤΕΡΑ
ΤΙΘΝΗΤΙ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Ω ΑΡΗ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ
ΜΑΡΤΥΡΑ ΗΣΥΧΑ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ
ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Η ΜΗΝΗ
ΟΤΙ Η
ΖΗΤΩΜΕΝΗ ΖΕΙ

ΜΑΚΡΙΝΑ ΗΣΥΧΑ
ΠΕΜΠΤΕΙ ΖΕΙ
ΑΚOIMHTH
ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ
Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

(ΧΟΡΟΣ)
ΕΝΑ 'XEI ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ -ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΔΩ-
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ OTI ΗΛΘΕ

ΜΑΡΤΥΡΑ
ΜΑΣ ΜΙΛΑ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ
ΜΗ ΤΙΣ ΜΗ
ΜΗ ΔΕΙ
ΟΤΙ ΖΕΙ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

ΤΙΘΝΗΤΙ
ΩΣ ΖΗΤΕΙ
ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ
ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ
ΘΕ ΗΜΕΙΣ ΠΕΙ
ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ

ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ
ΟΦΕΛΕΙ
ΤΗ ΜΗΝΗ
ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Η MHNH

ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕ
ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ
ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕ
ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ

αγρα αγρα

MOVEMENT X


(ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ) (ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)

ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ

ΕΛΑ

ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ
ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ
ΜΟΝΗ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΜΟΝΗ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔEI
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕI ΠΑΙ ΔΕ ΠΑΙ

ZEI

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ZEI
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΔΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ MH
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΔΙ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ Α ΤΕ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΤΗΝ MΗ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΝΗ-Α
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΩΣ ΔΙΗ ΕΙ-ΕΛΑ

ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΖΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΣΟΙ (Χ4)
SPECIAL EDIT


ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ

ΕΛΑ

ΤΙΘΝΗΤΙ
ΩΣ ΖΗΤΕΙ
Η ΜΗΤΕΡΑ
ΤΙΘΝΗΤΙ
ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Ω ΑΡΗ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

ΜΑΚΡΙΝΑ ΗΣΥΧΑ
ΠΕΜΠΤΕΙ ΖΕΙ
ΑΚΟΙΜΗΤΗ
ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ
Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

(ΧΟΡΟΣ)
ΕΝΑ 'ΧΕΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ -ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΔΩ-
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ ΟΤΙ ΗΛΘΕ

ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ
ΔΙ-Α Ε---ΛΑ
ΔΙ-Α Ε--ΛΑ

ΕΛΑ

ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΖΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΣΟΙ (Χ3)


Εδώ παρατίθεται το link, στο οποίο μπορείτε να ακούσετε τη ΜΥΘΩΔΙΑ, διαβάζοντας τους στίχους της!
http://www.youtube.com/watch?v=X2ZNHFNZ4VQ

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

ΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ

Δελφοί: Ομφαλός της Γης


Δελφοί- Ομφαλός της γης


Στους πρόποδες του Παρνασσού, στο υποβλητικό φυσικό τοπίο που σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο θεόρατους βράχους, τις Φαιδριάδες, βρίσκεται το πανελλήνιο ιερό των Δελφών και το πιο ξακουστό μαντείο της αρχαίας Ελλάδας.
Η ιστορία των Δελφών χάνεται στην προϊστορία και στους μύθους των αρχαίων Ελλήνων. Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ αρχικά υπήρχε ιερό αφιερωμένο στη Γέα, γυναικεία θεότητα αλλιώς Διώνη. Φύλακάς του ήταν ο φοβερός δράκοντας Πύθων.

Ο Απόλλωνας σκότωσε τον Πύθωνα και το δικό του ιερό ιδρύθηκε από Κρήτες που έφθασαν στην Κίρρα, το επίνειο των Δελφών, με τη συνοδεία του θεού, μεταμορφωμένου σε δελφίνι.
Τα Πύθια, εορταστικές εκδηλώσεις τελούνταν για να θυμίζουν τη νίκη του θεού εναντίον του Πύθωνα. Από αυτό το γεγονός πήρε το όνομα της η Πυθία, ιέρεια του μαντείου, οι χρησμοί της θεωρούνταν οι πιό έγκυροι στον αρχαίο κόσμο και είναι γνωστοί μέχρι σήμερα.

Τα παλαιότερα ευρήματα στην περιοχή των Δελφών χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή (4000 π.Χ.) και προέρχονται από το Κωρύκειο Άντρο, σπήλαιο στον Παρνασσό, όπου τελούνταν οι πρώτες λατρείες.

Τα ίχνη κατοίκησης είναι ελάχιστα και πολύ αποσπασματικά μέχρι τον 8ο αι. π.Χ., περίοδο κατά την οποία επικράτησε οριστικά η λατρεία του Απόλλωνα και άρχισε η ανάπτυξη του ιερού και του μαντείου.

Σύμφωνα με φιλολογικές μαρτυρίες και αρχαιολογικά ευρήματα, στους Δελφούς λατρεύονταν, ακόμη, η Αθηνά, η Άρτεμις, ο Ποσειδώνας, ο Διόνυσος, ο Ερμής, ο Ζευς Πολιεύς, η Υγεία και η Ειλείθυια.

Οι Δελφοί όμως ήταν ουδέτερη ζώνη. Όταν οι Συρακούσες νίκησαν την Αθήνα στην κρίσιμη μάχη κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, έσπευσαν να χτίσουν το μεγαλόπρεπο θησαυροφυλάκιό τους ακριβώς απέναντι από αυτό των Αθηνών. Όλες οι πόλεις κράτη τις Ελλάδος συνεισέφεραν οικονομικά και έστελναν θησαυρούς κατά συρροή στους Δελφούς.

Το μαντείο των Δελφών, ένα θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο, επέβαλε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία διεθνή νόμο, απαγορεύοντας την εκτέλεση αιχμαλώτων πολέμου ή την μόλυνση των νερών των πηγαδιών και την καταστροφή υδραγωγείων.

Στο Μαντείο έρχονταν όλοι όσοι επιθυμούσαν κάποια συμβουλή. Το Μαντείο των Δελφών ήταν θρησκευτική εμπειρία κατά την οποία όλα τα ερωτήματα έβρισκαν απαντήσεις και οι συμβουλές των ιερέων του Απόλλωνα ακολουθούνταν κατά γράμμα.

Περισσότερα από πέντε χιλιάδες έργα τέχνης υπήρχαν στους Δελφούς, πριν την καταστροφή του.


Στη νεότερη εποχή, ο χώρος των Δελφών συνδέθηκε με την προσπάθεια αναβίωσης της δελφικής ιδέας, από τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό και τη σύζυγό του Εύα, οι οποίοι παρουσίασαν δύο παραστάσεις αρχαίου δράματος, το 1927 και το 1930, θέλοντας να δημιουργήσουν ένα νέο πνευματικό ομφαλό της γης.

Το μαντείο των Δελφών είναι πηγή έμπνευσης για τον κάθε επισκέπτη, η ενέργεια που νιώθεις
σαν περπατάς ανάμεσα στα αρχαία ερείπια, στα ίχνη του μονοπατιού που περπάτησε ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του, είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις.

Ακόμα, όμως, κι αν δεν είστε από εκείνους που ξημεροβραδιάζονται στα μουσεία, οι Δελφοί είναι για όλους. Προσφέρεται εδώ ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων και μια θαυμάσια τουριστική υποδομή. Τρέκιν, ορειβασία και πεζοπορία σε φυσικές διαδρομές είναι μερικές από τις πολλές δραστηριότητες που μπορείτε να απολαύσετε εδώ. Τα ξενοδοχεία είναι και παραδοσιακά και, συγχρόνως, μοντέρνα, καθρεφτίζοντας και την παραδοσιακή Ελλάδα και αυτήν του 21ου αιώνα, μέλους της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.

Γιατί ονομάστηκε "ομφαλός" της γης;


Είναι δυνατόν, λοιπόν, οι αρχαίοι Έλληνες, άνθρωποι σοφοί και πρωτοπόροι, να πίστευαν πράγματι πως οι Δελφοί είναι το κέντρο του κόσμο...;

Ο "ομφαλός" είναι καλυμμένος με ένα πλέξιμο από μάλλινες κορδέλες, το "αγρηνόν".
Σύμφωνα με κάποια παράδοση, ο ομφαλός είναι ο τάφος του δράκοντα Πύθωνα, γιου της γης, που σκότωσε ο Απόλλων.
Σύμφωνα με κάποια άλλη παράδοση, ο Δίας άφησε ελεύθερους δύο αετούς από τα πέρατα του σύμπαντος, για να βρουν το κέντρο της γης και αυτοί συναντήθηκαν στους Δελφούς, στον ομφαλό.

Η πραγματική αιτία όμως, της άποψης αυτής των αρχαίων Ελλήνων, προσέγγιζε περισσότερο την αλήθεια... και τη σοφία που διακατείχε το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Την απάντηση έρχεται να δώσει απλά το Google Earth! Πιο συγκεκριμένα..
Ο Παρθενώνας στην Αθήνα και ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα, ισαπέχουν από τους Δελφούς, με απόσταση 121 χλμ.
Ο Παρθενώνας και η Αφαία, ισαπέχουν από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, με απόσταση 44 χλμ!
Οι Δελφοί, ισαπέχουν με τη Δωδώνη και το Δίον, με απόσταση περίπου 195 χλμ!
Οι Δελφοί, ισαπέχουν με την Ολυμπία και τον Παρθενώνα, με απόσταση περίπου 121 χλμ!
Οι Δελφοί, απ' ό,τι δείχνουν τα δεδομένα λοιπόν, αποτελούν την κορυφή του ισοσκελούς τριγώνου που σχηματίζουν οι ναοί μεταξύ τους. Τυχαίο; Δε νομίζω...
Επομένως, βλέπουμε εδώ πως οι αρχαίοι Έλληνες, μολονότι δεν είχαν τους εξοπλισμούς και τις υποδομές της σύγχρονης εποχής, έχτιζαν ναούς, με βάση ένα συγκεκριμένο σχέδιο...
Το πραγματικά αξιοπερίεργο όμως, είναι το πως κατάφερναν να υπολογίζουν με τέτοια μαθηματική ακρίβεια τις αποστάσεις αυτές, τη στιγμή μάλιστα που δεν είχαν όχι μόνο το Google Earth, αλλά ούτε καν τα απαραίτητα μέσα...!!!

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Καθαρίζουμε την παραλία του Λούρου!!! (Ιούνιος 2010)

http://www.aixmi-news.gr/portal/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=3860&Itemid=22

Καθαρίζουμε την Παραλία του Λούρου!!! (Ιούνιος 2010).wmv

http://www.youtube.com/watch?v=kqiDu2T_EvE&feature=related

Καθαρίζουμε την παραλία του Λούρου!

Όλοι μαζί, την Κυριακή 13/6/2010 και ώρα 11 το πρωί, συγκεντρωνόμαστε στην παραλία του Λούρου, συμβάλλοντας στην καθαριότητα της ακτής!